บาร์บีคิวเนื้อแกะ

"เถ้าแก่ต้องเลือกส่วนสันในของเนื้อแกะเพื่อให้ย่างออกมาได้อร่อย แต่น่าเสียดายที่เนื้อแกะที่เถ้าแก่เลือกไม่ใช่ส่วนที่ดีที่สุด แต่ไม่เป็นไร"

"ขั้นตอนแรกคือการล้างเนื้อแกะก่อน"

"ต่อจากนั้นหั่นเนื้อเป็นลูกเต๋าชิ้นละ 2 ซม."

หลี่หยุนอธิบายให้พวกเขาฟังขณะที่กำลังจัดการกับเนื้อแกะ" ขั้นตอนนี้ต้องใช้ความชำนาญอย่างมากเพราะต้องใช้ปลายมีดแทงเนื้อแกะเพื่อให้ความร้อนเข้ามาอย่างรวดเร็ว ข้างนอกจะได้ไม่ไหม้ก่อนที่เนื้อข้างในจะสุก"

"ขั้นตอนที่สามคือการผสมซอสหวาน ซีอิ๊วขาว และผงยี่หร่า จากนั้นผสมน้ำเพื่อให้เนื้อแกะดูดซับเครื่องปรุงได้ดีขึ้น"

ด้วยการเคลื่อนไหวที่พริ้วไหวของหลี่หยุน ทําให้เนื้อแกะที่เสียบไม้มากกว่าหนึ่งโหลถูกวางบนตะแกรงย่างอย่างรวดเร็ว

สักพักกลิ่นหอมของเนื้อแกะก็ผสมเข้ากับผงยี่หร่า ซึ่งกลิ่นหอมนี้ก็ดึงดูความสนใจของผู้คนที่สัญจรไปมา

"หอมมาก กลิ่นบาร์บีคิวงั้นหรอ?!"

"โอ้พระเจ้า นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ฉันได้กลิ่นบาร์บีคิวที่หอมขนาดนี้! เถ้าแก่ ฉันขอไม้นึงสิ!"

"ฉันขอ 5 ไม้ ฉันจะเอากลับไปให้ภรรยากินด้วย!"

"เอ๊ะ? ยังไม่ถึงคิวฉันอีกเหรอ? น้ำลายฉันไหลแล้วนะ ทําไมเนื้อแกะย่างถึงหอมจังเลย!"

ซึ่งกลิ่นของมันก็ทำให้หูเสี่ยวเหมิงกระตุกจมูกของเธอขึ้น

แต่เนื่องจากการแสดงออกนี้นั้นน่าเกลียดเกินไป เธอจึงหยุดการกระทำนี้อย่างรวดเร็ว

อย่างไรก็ตาม บาร์บีคิวเสียบไม้ในมือของหลี่หยุนนั้นมีกลิ่นหอมมาก หูเสี่ยวเหมิงจึงอดไม่ได้ที่จะยื่นจมูกเล็กๆอันน่ารักของเธอเข้าไปใกล้เพื่อดมกลิ่นมัน

ก้นเล็กๆของเธอค่อยๆลุกออกห่างจากที่นั่งทีละนิด แต่สุดท้ายเธอก็ได้บังคับตัวเองให้นั่งลงอยู่ที่เดิม

อย่างไรก็ตาม หลังจากที่เห็นผู้คนมายืนดูกันมากมาย หูเสี่ยงเหมิงก็กังวลว่าบาร์บีคิวของเธอจะถูกแย่งไปซะก่อน

ด้วยเหตุนี้เอง เธอจึงลุกออกจากที่นั่งของเธอ และวิ่งเข้าไปด้านข้างของหลี่หยุนและดูเขาทำบาร์บีคิวอย่างใกล้ชิดด้วยดวงตาที่เปล่งประกาย

"หืม~พี่ชาย ใกล้เสร็จแล้วหรือยังไง?"

หูเสี่ยวเหมิงกล่าวอย่างน่าสงสารจากด้านข้างว่า"เสี่ยวเหมิงรอที่จะกินบาร์บีคิวของพี่ชายไม่ไหวแล้ว~"

มุมปากของหลี่หยุนกระตุกขึ้นทันที เพราะหูเสี่ยวเหมิงนั้นน่ารักและก็อันตรายเกินไป!

"เอาล่ะ รออีกแป๊บเดียวก็จะได้กินแล้ว" หลี่หยุนพูดอย่างนุ่มนวล แต่ก็แฝงไปด้วยความชั่วร้ายเล็กน้อยในประโยค

ในเวลานี้ หูเกอก็กลืนน้ำลายและตะโกนออกมาว่า "น้องชาย ย่างให้ฉันสิบไม้ด้วย แค่ได้กลิ่นฉันก็แล้วรู้ว่าบาร์บีคิวของนายจะต้องอร่อยมากอย่างแน่นอน!"

หลังจากได้ยินประโยคนี้ รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของหลี่หยุนเล็กน้อย และในขณะที่เขากําลังจะพูดอะไรบางอย่างตอบกลับไป เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นมาจากระยะไกล

"โอ้โห! ย่างบาร์บีคิวได้หอมขนาดนี้เลยหรอวะ พี่เฟย ไอเด็กคนนี้แหละที่มันทํางานที่นี่ มันเป็นคนไม่มีพ่อไม่มีแม่ มันเป็นเด็กกําพร้าและปัญญาอ่อนด้วย"

เขาคือจางตง เพื่อนร่วมห้องของหลี่หยุน

ซึ่งหลังจากที่เขาพูดจบแล้ว เขากับชายหนุ่มผมสีเหลืองที่กำลังถือแท่งไม้สองท่อนอยู่ในมือก็เดินเข้ามาในร้านและใช้มือผลักฝูงชนออกไปอย่างเย่อหยิ่ง

ฉากนี้ทำให้หูเกอประหลาดใจขึ้นมาทันที

อาเฟย? นี่มันเรื่องอะไรกัน?

เมื่อมองไปที่จางตง หูเสี่ยวเหมิงก็กระพริบตาอย่างน่ารัก จากนั้นเธอก็มองไปที่หลี่หยุน และคาดเดาได้ว่าทั้งสองคนนี้จะต้องมีเรื่องบาดหมางกันมาก่อนอย่างแน่นอน

ในขณะเดียวกัน หูเสี่ยวเหมิงก็นึกถึงกวี "ยอดเมืองต้องห้ามดาบมาทางทิศตะวันตก" หรือ "ฮัวซานหลุนเจี้ยน" หรือ "เดินหลายพันไมล์ในตอนกลางคืนมือเปล่า" และอื่น ๆ

เธอเคยได้ยินตํานานมากมายเหล่านี้ที่เกี่ยวกับศิลปะการต่อสู้ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นมันด้วยตาของเธอเอง!

ซึ่งขณะนี้ใบหน้าเล็กๆของหูเสี่ยวเหมิงก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้น เธอกําหมัดเล็กๆของตัวเองและหวังว่าจะได้เห็นพลังอันยิ่งใหญ่ของหลี่หยุน

"ไอเด็กนั่น!"

จางตงและชายหนุ่มผมเหลืองชี้นิ้วไปทางหลี่หยุนและเดินเข้าไปหาเขา

ซึ่งอาเฟยที่เห็นเช่นนั้นก็ลุกขึ้นและเดินไปพร้อมกัน ทั้งสามคนกำลังก้าวเข้าไปหาหลี่หยุน อย่างไรก็ตามหลี่หยุนได้พูดบางอย่างเบาๆ ออกมาว่า" ใกล้เสร็จแล้ว เสี่ยวเหมิงดูนี่นะ!"