ลูกผู้ชาย

วันรุ่งขึ้น เมื่อหลี่หยุนและหลี่เฟิงเข้าไปในประตูโรงเรียน พวกเขาก็เป็นที่ดึงดูความสนใจของผู้คนมากมายในทันที

“เขาคือหลี่หยุนหรอ?”

"โคตรเทพเลย ได้คะแนนวิทยาศาสตร์กับภาษาอังกฤษเต็ม เขาไปอยู่ห้องเรียนแย่ๆได้ยังไง?"

"ถึงจะได้เต็มแค่สองวิชาแต่ก็เทพอยู่ดีว่ะ"

“หล่อมาก หล่อกว่าไดหยวนไคในห้องเรียนแล็บอีก!”

"หล่ออ่ะ ยิ้มสดใส ชอบมาก~"

ในตอนแรก การแสดงออกของหลี่หยุนนั้นไม่ได้เปลี่ยนไปเลย แต่เมื่อเขาได้ยินชื่อของไดหยวนไค เขาก็หันศีรษะและยิ้มให้หลี่เฟิง: "พี่สาว ฉันจำได้ว่าคนนี้กำลังจีบเธออยู่ไม่ใช่หรอ?"

"...อย่าเอ่ยชื่อนั้น ชื่อมันน่ารำคาญ"

หลี่เฟิงพูดออกมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด: "ฉันบอกเขาแล้วว่าอย่ามายุ่งกับฉัน ฉันมีแล้ว... คนที่ฉันชอบ"

ซึ่งหลังจากที่พูดประโยคนี้ออกมา เธอก็หน้าแดงและหันศีรษะอย่างเขินอาย แต่หลี่หยุนไม่ได้ถามว่าเธอชอบใคร เพราะไม่จำเป็นต้องเดาก็รู้ว่าหลี่เฟิงหมายถึงเขา

“ได หยวนไค?” หลี่หยุนพยักหน้าเล็กน้อย "ถ้าต่อจากนี้เขามาทำให้เธอไม่พอใจ มาบอกฉัน ฉันจะสั่งสอนเขาเอง!"

"โอเค ไปกันเถอะ!"

หลี่เฟิงผลักหลี่หยุนและเธอก็เดินขึ้นไปชั้นบนอย่างรวดเร็ว

เมื่อเป็นเช่นนั้นหลี่หยุนก็ส่ายหัว และหยุดคิดเรื่องนี้ไป

หลังจากที่หลี่หยุนเดินเข้าไปในห้องเรียน เพื่อนในห้องเรียนก็มองมาที่เขาและเด็กชายร่างผอมบางก็ตะโกนว่า: "บ้าเอ๊ย อัจฉริยะผู้ยิ่งใหญ่ของเรามาแล้ว!"

ต้องรู้ว่าความนิยมของหลี่หยุนในห้องเรียนนั้นไม่ดี แต่เขาก็ยังมีเพื่อนสองสามคนที่ดี ซึ่งชายร่างผอมที่อยู่ข้างหน้าเขาก็เป็นหนึ่งในนั้น

“ไอลิง แกจะตะโกนไปทำไมวะ?” หลี่หยุนเดินเข้าไปนั่งบนที่นั่งของตัวเองและยิ้มอย่างมั่นใจ: "ตอนนี้ฉันยังไม่ใช่อัจฉริยะ แต่รอฉันได้เต็มทุกวิชาก่อนแกค่อยเรียกฉันว่าอัจฉริยะแล้วกัน! "

ลิงที่หลี่หยุนเรียกมีชื่อว่าหวางโหวเหลียง เพราะด้วยความสูง รูปร่างที่ผอมบาง และบวกกับรูปลักษณ์ของเขา ทำให้ใครๆก็ต่างเรียกเขาแบบนั้น

"อะไรวะเนี่ย? จริงเหรอ? จะเอาคะแนนเต็มทุกวิชาจริงๆหรอ?!

ลิงส่งเสียงร้องแปลกๆ ทำให้นักเรียนในห้องเรียนหันมาสนใจ

“เต็มทุกวิชา?”

"ฮ่าฮ่า"

"ตลกว่ะ!"

"แกจะไปทำภาษาจีนเต็มได้ยังไง? ที่ผ่านมายังไม่เคยมีใครทำได้เลย!"

“พูดลอยๆ ใช่มั้ย?”

บางคนก็ดูถูกหลี่หยุน บางคนก็แสดงความประหลาดใจ แต่ก็มีหลายคนที่คอยตั้งคำถาม แต่ก็คิดลึกว่าๆมันคงเป็นไปไม่ได้

หลี่หยุนได้แต่ยิ้มและเขาก็ไม่โต้เถียงอะไรออกไป

ซึ่งหวางโหวเหลียงไม่ได้ถามคำถามใดๆเลย แต่เขาก็คิดเหมือนกับหลายคนว่ามันคงเป็นไปไม่ได้ และทันทีที่เรื่องนั้นจบลง หวางโหวเหลียงก็พูดอย่างตื่นเต้น: “หลี่หยุน เรามีเรียนพลศึกษาตอนบ่าย ได้เวลาเฉิดฉายของพวกเราแล้ว!”

หลี่หยุนรู้สึกละอายใจ เพราะคำว่าเฉิดฉายที่หวางโหวเหลียงหมายถึงก็คือการได้ดูผู้หญิงที่สวย

ต้องรู้ว่าเวลาเรียนพลศึกษาของห้องเรียนที่ 14 กับห้องเรียนแล็บนั้นตรงกันพอดี ซึ่งห้องเรียนแล็บก็มีผู้หญิงสวยอารมณ์ดีและรูปร่างดีมากมาย รวมไปถึงหลี่เฟิงและฟางเสวี่ย

ซึ่งทุกครั้งที่ได้เรียนพละ หวางโหวเหลียงแทบรอไม่ไหวที่จะสบตากับสาวงามเหล่านี้

“อะแฮ่ม!” หลี่หยุนพูดอย่างสบายๆ "ไอลิง แกอย่าลืมนะว่าหลี่เฟิงเป็นพี่สาวฉัน?"

“เฮ้ไม่เอาน่า ฉันจะไปลืมได้ยังไงไอน้องเมีย!”

"ไอเวรนี่!"

“หลี่หยุน แกลืมความชอบธรรมไปแล้วสินะ เมื่อวานฉันเห็นแกกับฟางเสวี่ยจีบกันอยู่เลย ต้องเป็นอะไรกันแน่ๆ! เมื่อไหร่จะแนะนำผู้หญิงสวยๆให้ฉันรู้จักสักทีล่ะ”

"ไม่ได้เป็นอะไรกันจริงๆ"

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วในช่วงมุขตลกของหวางโหวเหลียง

ในชั้นเรียนพลศึกษาตอนบ่าย หวางโหวเหลียงและเด็กชายสองสามคนเดินตามหลี่หยุนมา แม้ว่าฟางเสวี่ยจะเป็นผู้หญิงของหลี่หยุน แต่ตามกฎของ 'การแนะนำเพื่อนของแฟน'

พวกเขาต้องการให้ฟางเสวี่ยช่วยแนะนำเพื่อนผู้หญิงให้พวกเขาสักสองสามคน

“หลี่หยุน~”

เมื่อพวกเขามาถึงที่สนาม ในขณะที่หลี่หยุนกำลังรอครูสอนอยู่ เขาก็ได้เห็นฟางเสวี่ยและหลี่เฟิงกำลังจับมือกัน

หลังจากที่ฟางเสวี่ยเห็นเขา ดวงตาที่สวยงามของฟางเสวี่ยก็เป็นประกายขึ้นมาและเธอก็เดินเขาไปหาหลี่หยุน

“พี่สาว ฟางเสวี่ย” หลี่หยุนกล่าวทักทายพวกเธอ ซึ่งดูเหมือนความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองจะดีขึ้น เนื่องจากว่าก่อนหน้านี้หลี่หยุนไม่เคยเห็นว่าทั้งสองเดินเคียงข้างกันในวิชาพลศึกษามาก่อนเลย

“หลี่หยุน เรามาเล่นแบดมินตันด้วยกันไหม?”

ใบหน้าที่สวยงามของฟางเสวี่ยเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่เขินอายเล็กน้อย ทำให้หวางโหวเหลียงและเด็กผู้ชายหลายคนดูตะลึง พวกเขาได้เห็นเด็กสาวที่เย็นชาคนนี้ยิ้มได้ยังไง?

"บัดซบ!" หวางโหวเหลียงพึมพำ “หลี่หยุนมันบอกว่าไม่ได้เป็นอะไรกับดาวประจำโรงเรียน ไร้สาระ ใครๆก็เห็นว่าดาวโรงเรียนสนใจเขา!”

ดาวเด่นประจำโรงเรียนชวนเล่นแบดมินตัน ใครเป็นคนทำลายความเย็นชานี้?

หลี่หยุนยิ้มและกำลังจะตอบตกลง ทันใดนั้นก็มีเสียงชั่วร้ายดังมาจากระยะไกล: "เล่นแบดมินตัน!"

เมื่อทุกคนได้ยินเสียงนี้สีหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยนไป

“ลู่ซาน!”

หวางโหวเหลียงกัดฟันและพูดคำสองคำนี้ออกมา

ซึ่งเป็นที่รู้กันว่าลู่ซานเป็นอันธพาลในสนามกีฬา สิ่งที่เขาชอบมากที่สุดคือการทำให้ผู้คนร้องไห้ด้วยรูปลักษณ์ทางร่างกายของเขา

ต้องรู้ว่าในช่วงสามปีที่ผ่านมาหวางโหวเหลียงและคนอื่นๆโกรธเขาเป็นอย่างมาก

ซึ่งภายใต้การจ้องมองของทุกคน

ในเวลานี้ลู่ซานได้พาเด็กชายร่างสูงสองสามคน มีคนที่สวมเสื้อสเวตเตอร์ บาสเก็ตบอลและฟุตบอล เดินเข้ามาอย่างเย่อหยิ่งต่อหน้าหลี่หยุน

"ฮึ!"

ลู่ซานชำเลืองมองหลี่หยุนอย่างดูถูก "ไอหนู แบดมินตันมันมีไว้ให้ผู้หญิงเล่น แกกล้ามาเล่นบาสกับฉันไหม? ตัวต่อตัว!"

ขณะที่หลี่หยุนกำลังจะพูด เสียงกริ่งของห้องเรียนก็ดังขึ้น และครูพละก็ได้เรียกทุกคนมารวมตัว

“ขอโทษที ฉันรีบ ไม่มีเวลาหรอก”

"เฮ้ย!" ลู่ซานตะโกนอย่างโกรธจัดพร้อมกับยกมือขึ้นชี้ไปที่หลี่หยุน: "งั้นมาวิ่งแข่งกับฉันเป็นไง!"

ซึ่งถ้าได้อยู่ในห้องเรียนปกติแล้วเขาจะควบคุมอารมณ์ได้ แต่ทันทีที่ถึงเวลาเรียนพละ มันก็ได้เวลาที่เขาจะระบายอารมณ์ออกมา!

"ติ๊ง แจ้งเตือนเหตุการณ์ตัวเลือก:

ตัวเลือกที่ 1: ยอมรับคำท้าทายของลู่ซาน รางวัลคือ: ความคล่องตัว 50 แต้ม หมายเหตุ: จะได้รับอีก 50 แต้มหลังจากที่ชนะ

ตัวเลือกที่ 2: ไม่สนใจ ไม่ได้รับรางวัล

ตัวเลือกที่ 3: ปฏิเสธและด่าลู่ซาน รางวัลคือ: ถุงของขวัญแบบสุ่ม "

ตัวเลือกที่ปรากฏขึ้นมาทำให้หลี่หยุนประหลาดใจเล็กน้อย เพราะตัวเลือกที่ 1 มีรางวัลให้รับถึงสองอย่าง

ยอมรับคำท้าทายได้รางวัลหนึ่ง ละหากว่าชนะก็จะได้รับอีกรางวัลหนึ่ง ของดีแบบนี้จะปฏิเสธไม่ได้!

"เงียบทำไมวะ"

ทันใดนั้น หลี่หยุนก็ยิ้มออกมาและพูดว่า "ในเมื่อแกเสนอให้ฉัน ฉันก็จะสนองให้แกเอง!"

"ติ๊ง โฮสต์ได้เลือกแล้ว รับส่วนหนึ่งของรางวัล (ความคล่องตัว 50 แต้ม) "

ซึ่งความคล่องตัวส่งผลต่อความยืดหยุ่นของร่างกายและความเร็วในการตอบสนองระดับพระเจ้า ก่อนหน้านี้หลี่หยุนเคยได้รับแต้มประสบการณ์ทั่วไป 3,000 แต้ม และเขาได้ใช้แลกเป็นแต้มร่างกายและความแข็งแกร่งของเขาไป 2,000 แต้ม ทำให้เหลือค่าประสบการณ์ 1,000 แต้ม ซึ่งตอนนี้เขาได้ใช้แลกเป็นแต้มความคล่องตัวไปอีกครึ่งหนึ่ง

“โฮสต์: หลี่หยุน

ร่างกาย: 330 แต้ม

ความแข็งแกร่ง: 350 แต้ม

วิญญาณ: 80 แต้ม

ปัญญา: 70 แต้ม

ความคล่องตัว: 150 แต้ม

เสน่ห์: 25 แต้ม

แต้มประสบการณ์ทั่วไป: 500 แต้ม

ความสามารถ : การต่อสู้เบื้องต้น นิ้วเหล็กเบื้องต้น

รายการที่เป็นเจ้าของ: ไม่มีในขณะนี้ "

ต้องรู้ว่าคุณสมบัติของคนธรรมดาจะเฉลี่ยกันอยู่ที่ 50 แต้ม แต่ตอนนี้หลี่หยุนเทียบได้กับนักกีฬาระดับจังหวัด เพราะคุณสมบัติต่างๆของเขาเช่น ความแข็งแกร่ง ร่างกาย และความคล่องนั้นสูงอย่างมาก!

"……ดี!"

ลู่ซานจ้องมองหลี่หยุนอย่างดุเดือด และคำพูดก็ผุดออกมาจากปากของเขาพร้อมกับดวงตาที่แสดงให้เห็นถึงความโกรธ

อย่างไรก็ตาม ลู่ซานที่โกรธจัดก็ต้องหยุดการกระทำและสงบลง เมื่อพบว่าครูพละหน้าดำขอให้ทั้งสองห้องเรียนรวมตัวกันเพื่อวอร์มร่างกาย นั่นคือ

วิ่งรอบสนามสี่รอบ!