โทรเรียก

หลินเสี่ยวเหยาเองก็ไม่ได้สนใจอะไร ใบหน้าของเธอยังคงผ่อนคลายเหมือนเดิม

แต่เมื่อเหล่าคนที่นั่งอยู่ใกล้ๆเห็นว่าหมากรุกหยกเหอเทียนนั้นตกลงพื้น รูม่านตาของพวกเขาก็หดเล็กลงทันที และเหงื่อก็ค่อยๆซึมออกมาจากหน้าผากของพวกเขา จากนั้นพวกเขาก็รีบก้มเก็บหมากรุกหยกเหอเทียนที่หล่นอยู่ตรงพื้นขึ้นมา

นี่คือหมากรุกหยกเหอเทียน!

แค่หมากรุกตัวเดียวก็มีราคาเป็นล้าน!

หลินเสี่ยวเหยา ไม่ได้สังเกตเห็นปฏิกิริยาของเหล่าผู้บริหาร เธอหยิบหมากรุกขึ้นมาอย่างลวกๆ

ดูนี่...

หลังจากเก็บหมากรุกขึ้นมาหมดแล้ว เหล่าผู้บริหารก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกและเช็ดเหงื่อออกจากหน้าผากของพวกเขา

หลินเสี่ยวเหยาถาม "พวกคุณอยากเล่นหมากรุกกันไหม"

เล่นหมากรุกหยกเหอเทียนหรอ?

ถ้าเกิดมันตกลงพื้นอีกล่ะ?

"พวกฉันไม่เล่นหรอก"

“หนูเอาหมากรุกไปเก็บได้เลย”

“ใช่แล้ว เอาไปเก็บได้เลย”



เหล่าผู้บริหารพูดกันทีละคนพร้อมกับส่ายหัวไปด้วย

ซึ่งทำให้ใบหน้าสวยของหลินเสี่ยวเหยานั้นเต็มไปด้วยความแปลกใจ

จากนั้นหลินเสี่ยวเหยาจึงหยิบหมากรุกไปวางไว้ที่โต๊ะข้างประตู

และเมื่อพวกเขาเห็นสิ่งนี้...

เหล่าผู้บริหารก็หันมามองหน้ากันในทันที

หมากรุกหยกเหอเทียนที่มีมูลค่าหลายสิบล้าน ถูกเอาไปวางไว้ที่ข้างประตูอย่างงั้นหรอ?

“บูม!”

ตอนนั้นเอง ก็มีเสียงรถยนต์ดังขึ้นมา

หนึ่งคัน สองคัน สาม...

จากนั้น...

กลุ่มรถหรูจำนวนหลายคันที่ขับมาทางนี้ ก็หยุดอยู่ที่หน้าบังกะโล

และเหล่าชายหญิงจำนวนมากก็ค่อยๆเดินลงมาจากรถทีละคน

เมื่อวานนี้ หลินฟานยังคงพักอยู่ที่ชิงซีกับเชฟทั้งสามคน และเขาก็ได้บังเอิญพบกับโจวเฉิงจุนที่กำลังพูดคุยกับลูกค้าเข้าพอดี

ซึ่งในตอนนั้น โจวเฉิงจุนรู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมากที่ได้เจอหลินฟาน

และเมื่อหลินฟานได้เล่าให้เขาฟังเกี่ยวกับการจัดงานเลี้ยงฉลองวันเกิดครบรอบอายุ 70 ​​ปีของคุณปู่

โจวเฉิงจุนก็รีบพูดทันทีว่าเขาจะไปร่วมแสดงความยินดีในงานเลี้ยงอย่างแน่นอน

และหลังจากที่โจวเฉิงจุนกับหลินฟานได้แยกทางกัน เขาก็โทรไปรายงานเหตุการณ์ดังกล่าวให้กับซงจื้อเฟิง ผู้ที่เป็นประธานของหยินซานกรุ๊ปทราบทันที

ซึ่งซงจื้อเฟิงนั้นให้ความสำคัญกับหลินฟานที่เป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่อย่างมาก

ดังนั้นเมื่อเขาได้รู้ว่าจะมีการจัดงานเลี้ยงฉลองให้กับปู่ของหลินฟาน เขาจึงไม่ลังเลและรีบนำผู้บริหารระดับสูงทั้งหมดของบริษัทบินตรงมายังชิงซีในชั่วข้ามคืนทันที

ตอนนี้เอง ซงจื้อเฟิงได้เดินไปข้างหน้าและพูดว่า "สวัสดีครับคุณหลิน ในที่สุดเราก็ได้พบกัน"

และเมื่อคำพูดของเขาสิ้นสุดลง เขาก็ค่อยๆยื่นมือขวาออกไป

หลินฟานเองก็ไม่เคยเห็นซงจื้อเฟิงมาก่อน แต่เมื่อเขาเห็นว่าโจวเฉิงจุนยืนอยู่ข้างๆด้วยท่าทางที่ให้เกียรติ เขาก็พอจะเดาได้และพูด "สวัสดีครับ"

“สวัสดีครับคุณหลิน” ผู้บริหารที่ยืนอยู่รอบๆของซงจื้อเฟิงก็พูดออกมาด้วยความเคารพ



ถึงแม้ว่าหลินฟานจะยังดูเด็กอยู่ แต่พวกเขาก็ไม่กล้าที่แสดงท่าทางดูถูกออกมาแม้แต่น้อย

เพราะหลินฟานนั้นเป็นถึงผู้ถือหุ้นรายใหญ่สุดของหยินซานกรุ๊ป!

ถ้าหากทำให้เขาไม่พอใจ ก็อาจจะโดนไล่ออกได้ในทันที!

หลินฟานพยักหน้าและพูด "นี่คือปู่ของฉัน"

“สวัสดีครับปู่หลิน ขอให้ปู่มีสุขภาพร่างกายที่แข็งแรงและมีความสุขมากๆนะครับ!” ซงจื้อเฟิงกล่าวอย่างเร่งรีบ และในขณะเดียวกันเขาก็หยิบพระพุทธรูปหยกอันละเอียดอ่อนออกมาให้

หลินลี่เฉียงลังเลที่จะรับของขวัญและพูดตอบ“ ขอบคุณมากพ่อหนุ่ม! ว่าแต่พ่อหนุ่มชื่ออะไรล่ะ?”

"โอ้ ผมชื่อซงจื้อเฟิง เป็นประธานของหยินซานกรุ๊ป" ซงจื้อเฟิงพูด

เมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา หลินลี่เฉียงก็เพิ่งได้พบกับผู้บริหารจำนวนมาก

ดังนั้นเขาจึงไม่ได้มีอาการตกใจมากนัก

แต่เมื่อหวางจงเต๋อและผู้บริหารที่อยู่ไม่ไกลได้ยินสิ่งนี้ พวกเขาก็ถึงกับเบิกตากว้าง ใบหน้าของพวกเขาในตอนนี้ก็ปรากฏให้เห็นถึงความตกใจ

แม้ว่าพวกเขานั้นจะเป็นหัวหน้าของบริษัทต่างๆ แต่บริษัทของพวกเขาก็ไม่สามารถเทียบกับบริษัทหยินซานกรุ๊ปได้เลย!

หยินซานกรุ๊ปนั้นเป็นองค์กรขนาดใหญ่ที่มีมูลค่าในตลาดนับหมื่นล้าน!

และประธานบริษัทขนาดใหญ่คนนั้นก็มาร่วมฉลองงานวันเกิดด้วยตนเอง!

นอกจากนี้ ในคำพูดเหล่านั้นก็ยังมีคำเยินยอให้กับหลินฟานอีกด้วย

ไม่คิดว่าหลินฟานที่อยู่เบื้องหลังของอาคารเฉียนคุนจะยิ่งใหญ่ถึงขนาดนี้!

"ผมเป็นผู้จัดการทั่วไปของหยินซานกรุ๊ป ชื่อเซียงลี่กัว ผมขอให้ปู่หลินโชคดีและมีอายุยืนยาวเหมือนกับเขตหนานซาน!"

“ผมเป็นผู้อำนวยการส่งเสริมการลงทุนของหยินซานกรุ๊ป ชื่อเย่ชิง คุณปู่หลิน ผมขอให้คุณสมหวังทุกประการและมีรอยยิ้มอยู่ในทุกช่วงเวลา !”

...

หลังจากที่ซ่งจื้อเฟิงได้ทำการอวยพรให้คุณปู่ ผู้บริหารระดับสูงของหยินซานกรุ๊ปก็เริ่มกล่าวคำอวยพรและมอบซองจดหมายสีแดงหรือของขวัญต่างๆตามทันที

จากนั้นก็มาถึงตาของโจวเฉิงจุน ผู้ที่มีตำแหน่งต่ำที่สุดในที่แห่งนี้กล่าว "ผมเป็นผู้จัดการทั่วไปของห้างสรรพสินค้าหยินซาน ผมขอให้โชคลาภและความเจริญรุ่งเรืองอยู่รอบตัวของปู่หลินครับ!"

ซึ่งทันทีที่มีการแนะนำตัวของคนเหล่านี้ ใบหน้าของทุกคนที่อยู่รอบๆก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ

ทำไมประธานและผู้บริหารของหยินซานกรุ๊ปถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ?

และเขาคนนั้นเป็นผู้จัดการทั่วไปของห้างหยินซานจริงๆหรอ?

ทัดใดนั้น ได้มีชาวบ้านคนหนึ่งส่งเสียงร้องออกมาด้วยความตื่นเต้น 

“ว่าแล้วทำไมคุ้นๆ เขาเป็นผู้จัดการทั่วไปของห้างหยินซานจริงๆด้วย เมื่อกี้ฉันเห็นข่าวของในชิงซีรายงานเกี่ยวกับเรื่องของเขาพอดีเลย!”

“จริงหรอเนี่ย! สุดยอดเลย แม้แต่ผู้จัดการทั่วไปของห้างหยินซาน ก็ยังมาแสดงความยินดีให้กับปู่หลินในวันเกิด!”

“ทำไมตาแก่จางกับครอบครัวของเขาถึงยังไม่มาสักทีนะ ฉันคงต้องโทรไปเตือนสักหน่อยแล้ว!”

“ครอบครัวของตาตาแก่ซ่งก็ยังไม่มาด้วยหรอเนี่ย?”

…………

จากนั้นชาวบ้านเหล่านี้ก็เริ่มหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาทีละคน และเริ่มโทรหาคนที่รู้จัก

อันที่จริง พวกเขารู้โดยธรรมชาติว่าตาแก่จาง ตาแก่ซ่ง และคนอื่นๆไปแสดงความยินดีกับหวังย่าผิงในงานวันเกิด

สิ่งนี้อิงตามธรรมเนียมของชิงซีที่ชาวบ้านปกติทั่วไปจะเลือกไปแสดงความยินดีกับแขกที่มีฐานะมากกว่า

แต่ตอนนี้ตระกูลหลินนั้นมี 'แขก' ที่ยิ่งใหญ่มากกว่าแล้ว

แน่นอน... ว่าถึงเวลาแล้วที่คนเหล่านี้จะกลับมาที่งานเลี้ยงของครอบครัวหลิน!

…………

ทิศตะวันตกของหมู่บ้าน

ณ บ้านของหวางย่าผิง.

ในห้องครัวได้มีกลิ่นของเนื้อค่อยๆลอยออกมา

ชาวบ้านก็กำลังนั่งดมกลิ่นและพูดคุยกันอย่างสนุกสนามมากขึ้น

"กริ๊ง!"

ตอนนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของชายคนหนึ่งก็ดังขึ้นมา

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับสายอย่างช้าๆ

"อะไรนะ?"

“ที่นายพูดเป็นความจริงงั้นหรอ?”

“โอเค ฉันรีบไปที่นั่นเดี๋ยวนี้!”

จากนั้นเขาก็รีบเดินออกไปโดยที่ไม่ได้กล่าวลาใครเลย

และเมื่อผ่านไปไม่นาน ก็เริ่มมีชาวบ้านที่เริ่มจากไปหลังจากที่ได้คุยโทรศัพท์มากขึ้น

3 คน 5 คน 8 คน 10 คน...

พวกคนที่ไม่มีคนโทรมาบอก ก็จะดึงเพื่อนมาถาม หรือบางคนก็ตามไปเลยเพราะความสงสัย...

ผ่านไปได้ไม่นาน คนจากบ้านของหวังย่าผิงก็ลดลงไปครึ่งหนึ่ง

หวังย่าผิงสังเกตเห็นเริ่องนี้แล้วก็ขมวดคิ้ว “พวกเขาไปไหนกันหรอ?”

จนต้องหันไปหาชายวัยกลางคนที่อยู่ข้างๆ และพูดว่า "ขอถามหน่อยสิ..."

ไม่นาน ชายวัยกลางคนก็เดินกลับมา ใบหน้าของเขาดูน่าเกลียดเล็กน้อยแล้วพูดว่า “พวกเขาบอกว่ามีรถหรูหลายสิบคันจอดอยู่หน้าบ้านของตาแก่หลิน”

“มีเจ้านายและผู้บริหารมากมายมาฉลองงานวันเกิดของครอบครัวหลิน และแม้แต่ผู้จัดการทั่วไปของห้างหยินซานก็มาที่นี่ด้วย… ดังนั้น…”

ชายวัยกลางคนยังพูดไม่ทันจบ แต่หวังย่าผิงก็เข้าใจในทันที

เป็นไปตามธรรมเนียมของชิงซีที่ชาวบ้านปกติทั่วไปจะเลือกไปแสดงความยินดีกับแขกที่มีฐานะมากกว่า!