จิ้งจอกน้อยชื่ออะไรหรอค่ะ?

หน้ากรงสุนัขจิ้งจอก

มีเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ สวมหมวกปีกกว้างและกระโปรงสีขาวจับมือแม่ของเธอกระโดดอย่างมีความสุข ใช้มืออีกข้างชี้ไปที่สุนัขจิ้งจอกสองสามตัว และเธอก็ตะโกนว่า "สวัสดิจิ้งจอกน้อย สวัสดิจิ้งจอกน้อย!"

แม่ของเด็กยิ้มและพูดว่า "ใช่ จิ้งจอกน้อย! จิ้งจอกน้อยหลับสนิท!"

ชายคนหนึ่งคิดว่าสุนัขจิ้งจอกสองสามตัวกำลังนั้นหลับอยู่และไม่มีอะไรให้ดู เขาเลยตบราวบันได: "เฮ้ ตื่นสิ!!"

เอ็ดเวิร์ดยังคงหลับเหมือนหมูตาย ไม่ขยับเขยื้อน และมุมปากของมันก็มีน้ำลายไหลออกมา

เสี่ยวเฉียวลืมตาขึ้นมาเล็กน้อย และ เหลือบมองผู้ชายที่ตบราวบันไดและกลอกตาไปมา

เป็นการดูถูกที่เกินคำบรรยายที่สุด และ เสี่ยวเฉียวไม่สนใจชายคนนั้นเลยแล้วหลับต่อ

เพียงแค่เหล่ตา มันก็แสดงให้เห็นถึงอารมณ์ของมันได้เป็นอย่างดี ว่ามันนั้นหงุดหงิดมาก!

ผู้ชายที่ตบราวบันได:? ? ? ?

เขารู้สึกเหมื่อนโดนถูกสุนัขจิ้งจอกดูหมิ่น

เสี่ยวเหอเดินไปหาชายคนั้นแล้วชี้ไปที่ป้ายข้างๆ เขา “คุณครับ ได้โปรดอย่าเคาะราวบันได นี่เป็นพฤติกรรมต้องห้ามในสวนสัตว์ของเรา…”

ชายคนนั้นก้มลงแล้วทำสีหน้าไม่พอใจออกมา

ชายคนนั้นสาปแช่งอย่างไม่ปกปิด: “เ -ี้ ย สวนสัตว์กากๆ นี้ไม่หน้ามาเลยจริงๆ”

และชายคนนั้นก็หันหลังแล้วเดินออกไป ดูเหมือนว่าเขาไม่ทนที่จะอยู่ที่นี้อีกต่อไป

เสี่ยวเหอยิ้มออกมาอย่างช่วยไม่ได้: “ผมขอโทษ...”

“คนพวกนี้มันทำกันเกินไปแล้ว!” หลานเล่ยขมวดคิ้วและพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา

ฟางเย่หัวเราะ: “ไม่เป็นไรหรอกน่า”

ฟางเย่รำคาญมากสำหรับคนเหล่านี้ แต่เขาก็รู้ดีว่าสถานการณ์แบบนี้มันเป็นเรื่องปกติ

สำหรับสวนสัตว์

ในการสร้างสวนสัตว์ ทั้งหมดสามารถแบ่งออกได้สี่องค์ประกอบหลักได้แก่

นักท่องเที่ยว สัตว์ พนักงาน การทำงาน

ในหมู่สี่องค์ประกอบนั้นนักท่องเที่ยวมาเป็นอันดับแรก

แล้วทำไมสัตว์ถึงไม่เป็นอันดับแรกละ?

เพราะสวนสัตว์ไม่ใช่ศูนย์ช่วยเหลือสัตว์ เป้าหมายสูงสุดของสวนสัตว์คือการโน้มน้าวจิตใจผู้คนและถ่ายทอดความรู้เกี่ยวกับการอนุรักษ์สัตว์และให้ความรู้เกี่ยวกับพวกสัตว์ต่างๆ

แน่นอนว่าการจัดอันดับให้นักท่องเที่ยวมาก่อนไม่ได้หมายความว่านักท่องเที่ยวจะสามารถทำเรื่องพวกนี้ได้ เช่น การให้อาหาร ตบราวบันได ฯลฯ

การที่สวนสัตว์ต้องตอบสนองความต้องการของนักท่องเที่ยวบางคนมันอาจจะสร้างความเสียหายต่อสวัสดิภาพของสัตว์และขัดขวางการทำงานของสวนสัตว์ ในระยะยาว และมันจะทำลายผลประโยชน์ของนักท่องเที่ยวทุกคนในที่สุด

ดังนั้นสวนสัตว์จึงต้องสร้างสมดุลระหว่างความต้องการของนักท่องเที่ยวและสวัสดิภาพของสัตว์

นักท่องเที่ยวที่มาสวนสัตว์นั้นหวังว่าจะได้เห็นฉากที่น่าสนใจและเป็นธรรมชาติของสัตว์ต่างๆที่ดูมีชีวิตชีวาและน่ารัก

เช่นเดียวกับผู้ชายที่ตบราวบันได เขานั้นแค่คิดว่ามันน่าเบื่อสำหรับจิ้งจอกแดงที่จะนอนอยู่ที่มุม เขาต้องการเห็นพวกมันทำอย่างอื่น เขาจึงต้องเคาะราวบันไดเพื่อที่ปลุกพวกมัน

แม้ว่าจะมีสาเหตุที่สวนสัตว์ไม่สามารถตอบสนองความต้องการของนักท่องเที่ยวได้ แต่พฤติกรรมดังกล่าวก็ไม่เหมาะสมจริงๆ

วิธีที่ดีที่สุดในการแก้ปัญหาประเภทนี้คือให้แขวนป้ายที่เขียนว่า "ห้ามตับหรือแตะราวบันได" และก็ให้เจ้าหน้าที่ รปภ. ค่อยลาดตระเวน

เมื่อออกแบบสวนสัตว์ สวนสัตว์จะสร้างสภาพแวดล้อมที่ใกล้ชิดกับธรรมชาติ เพื่อเพิ่มคุณค่าให้กับสวนสัตว์ และให้โอกาสสัตว์ในการแสดงพฤติกรรมตามธรรมชาติของพวกมันออกมามากขึ้น

ตัวอย่างเช่น หากคุณวางพุ่มไม้ไว้ตรงกลาง สุนัขจิ้งจอกแดงสามารถที่จะไปเล่นซ่อนหาได้

ถ้าใส่ลำธาร พออากาศร้อนขึ้นมา พวกมันก็จะว่ายน้ำเล่นตามธรรมชาติ แทนที่จะซ่อนตัวอยู่ในรมเงาเพื่อนอนหลับ

หลังจากที่ชายผู้ตับราวบันได "บูม บูม" ออกไปแล้ว

ถังเปาที่หลับในท่าสะพานโค้งแปลกๆ ดูเหมือนจะตื่นขึ้น ยกเท้าหลังขึ้น เอียงศีรษะ และเริ่มเกาที่ขนปุยสีขาวที่คอของเขา...

เบียดเสียดกับพื้นและพลิกกลับ

ยืนขึ้น ส่ายหัว ส่ายตัว ส่ายหาง เหมื่อนว่าถังเปาจะไม่ถูกรบกวนจากการนอนหลับเลยจากการที่มีคนมาทำเสียงดัง

หลับสบายมาก!

เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ มีความสุขมาก: "หม่าหม๊า สวัสดิจิ้งจอกน้อยมาแล้ว!"

“เจ้าจิ้งจอกน้อยตื่นแล้ว ทักทายเขาหน่อยซิ”

ระหว่างที่เด็กน้อยกำลังพูดอยู่นั้น ถังเปาก็วิ่งเหยาะๆ ไปที่ราวบันได และไปเยี่ยมนักท่องเที่ยวใหม่ด้วยความสนใจอย่างมาก

ดวงตาของมันดูเหมือนจะเกิดมาพร้อมกับเสียงหัวเราะ ซึ่งทำให้คนดูมีความสุขโดยไม่รู้ตัว

"จิ้งจอกน้อยสวัสดี!" เด็กหญิงตัวน้อยทักทายอย่างจริงจัง “ฉันชื่อซวนซวน คุณชื่ออะไร”

ถังเปา:…?

“หม่าม๊า ทำไมจิ้กจอกน้อยถึงไม่พูดล่ะ”

แน่นอนเพราะว่าสุนัขจิ้งจอกมันพูดไม่ได้!

แม้ว่านี่จะเป็นคำตอบที่ถูกต้อง แต่ก็ไม่มีใครพูดออกมาตรงๆ ทุกคนมองสาวน้อยด้วยรอยยิ้ม

นี่ละเด็ก

บางครั้งเด็กๆ ก็จะพูดอะไรที่ไร้เดียงสาออกมา

เด็กที่ไร้เดียงสาและน่ารักและสัตว์ที่ไร้เดียงสาสามารถผ่อนคลายจิตใจของคนได้

แม่ของเด็กดูเขินอายเล็กน้อยและไม่รู้จะตอบยังไง

คุณยายคนหนึ่งก้มลงแล้วตะโกน: "ว้า~a~a~a..."

ถังเปาอ้าปากกว้าง และดูตกใจ:? ? ?

แล้วตะโกนว่า: "อิ้ๆๆๆ"

คุณยายหยิบซาลาเปานึ่งออกจากถุงเล็กแล้วเขย่าสองครั้ง: "อะ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ฟางเย่:...

ไม่มีเวลาที่หยุดคุณยายคนนั้น

คุณยายเฒ่าฉีกซาลาเปาชิ้นหนึ่งแล้วโยนเข้าไปในกรง

มันยากที่จะป้องกัน!

ถังเปา ดมซาลาเปานึ่งสองครั้ง จากนั้นใช้อุ้งเท้ากดมัน จากนั้นเงยหน้าขึ้น ดูเหมือนไม่สนใจ

เสี่ยวเหอรีบพูดว่า: “คุณยายครับขอโทษนะครับ สวนสัตว์ของเราไม่อนุญาตให้ให้อาหารสัตว์”

คุณยายผู้เฒ่ารู้สึกไม่พอใจ และยังคงทำต่อไป: "โอ้ ฉันรู้แล้ว คุณก็ให้คุณไปสิ ฉันก็ให้ฉัน!"

หลานเล่ยอดไม่ได้ที่จะก้าวไปข้างหน้าและโน้มน้าว: "คุณยายค่ะ หนูรู้ว่างคุณยายหวังดี แต่สัตว์เหล่านี้ไม่ได้ขาดอาหาร และสูตรอาหารปกติก็จับคู่อย่างระมัดระวังโดยพ่อพันธุ์แม่พันธุ์ของเรา ลองคิดดู ถ้าหลานชายของคุณยายอยากกินขนมและให้ขนมเขา แล้วถ้าเขาไม่อยากกินข้าวเย็นขึ้นมาละ? หรือค่อยๆ กลายเป็นคนกินจุ มันจะไม่ดีต่อสุขภาพเหรอ..."

การเคลื่อนไหวด้วยความรักและพูดด้วยเหตุผล

จะดีหรือไม่ดี หญิงชราก็เก็บซาลาเปาอย่างไม่เต็มใจ

ฟางเย่ ถอนหายใจอย่างเงียบ ๆ

ในใจของเขา ความคิดในการสร้างสวนสัตว์ขึ้นใหม่โดยเร็วที่สุดได้กลายเป็นความมุ่งมั่นมากขึ้น!