ประธานโรงพยาบาลจิตเวช
“เดี๋ยวก่อน! ไม่ตลกเลยนะ!” เมื่อฟางจือหยูเปิดเวย์ปั๋วในเช้าวันรุ่งขึ้น โทรศัพท์มือถือของเขาที่ใช้มาสามปีก็ดับลงไปและเปิดไม่ติดอีกเลย
เนื่องจากจำนวนผู้ติดตามเพิ่มขึ้นหลายสิบล้านคนในชั่วข้ามคืน การต้องประมวลผลข้อมูลจำนวนมากจึงทำให้โทรศัพท์มือถือของเขารวนและพังลงไป
“เฮ้อ!” ฟางจือหยูมองดูโทรศัพท์ที่พังและถอนหายใจออกมา แม้ว่าเขาจะมีไอโฟน 11 ใหม่เอี่ยมอยู่ในลิ้นชักหลายเครื่องก็ตาม แต่ใครบ้างล่ะจะไม่เสียใจที่โทรศัพท์ของตัวเองพังลงไป
"โชคดีนะที่ซิมการ์ดโทรศัพท์ยังไม่เป็นอะไร!" ฟางจือหยูเปลี่ยนมาใช้โทรศัพท์ใหม่ ซึ่งก็ไม่รู้ว่าเป็นฝีมือของจ้วงหยิงหรือเปล่า แอปพลิเคชั่นที่ใช้เป็นประจำทั้งหมดถึงได้ถูกติดตั้งเอาไว้ในโทรศัพท์เรียบร้อยแล้ว
"เพื่อความปลอดภัย ฉันว่าฉันไปเปิดเวย์ปั๋วในคอมพิวเตอร์น่าจะดีกว่า" แม้ว่าจะเป็นโทรศัพท์ใหม่ก็ตาม แต่มันก็อาจจะไม่สามารถรองรับข้อมูลจำนวนมากที่เพิ่มขึ้นอย่างกะทันหันได้ ดังนั้นการใช้ซูเปอร์คอมพิวเตอร์ที่สามารถประมวลผลข้อมูลต่างๆได้ในเวลาไม่กี่นาทีจึงน่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด
และมันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ เขาไม่สะดุดแม้แต่นิดเดียวหลังจากที่ทำการเปิดเวย์ปั๋วขึ้นมา
ฟางจือหยูคลิกที่ชื่อบัญชีของตัวเอง และเขาก็พบว่ามีผู้ติดตามบัญชีของเขาสูงถึง 10.91 ล้านคน และมีความคิดเห็นใต้โพสต์จับสลากของเขามากกว่า 100,000 รายการ
สำหรับข้อความในแชทส่วนตัวนั้นก็ไม่ได้น้อยหน้าไปกว่าความคิดเห็นใต้โพสต์เลย แม้ว่าระบบจะแสดงแค่ 999+ ก็ตาม แต่ในความเป็นจริงน่าจะมีศูนย์ตามหลังอยู่สองหรือสามตัว
เขาเผลอกดคลิกไปโดนข้อความส่วนตัวโดยไม่ตั้งใจ ซึ่งสิ่งที่ปรากฏขึ้นมาก็คือภาพถ่ายของผู้หญิงและข้อมูลติดต่ออย่างละเอียด
“เสี่ยวยี่ ครั้งหน้านายช่วยกรองข้อความประเภทนี้ออกไปให้ฉันหน่อยสิ ถ้าขืนเผลอกดไปโดนแบบคราวนี้อีกมีหวังอารมณ์ของฉันคงได้ระเบิดออกแน่ๆ!” ฟางจือหยูพูด
“ฉันสัมผัสได้ว่าหัวใจของโฮสต์ชอบเรื่องแบบนี้ คุณแน่ใจหรือว่าอยากให้ฉันลบออกไป”
“หุบปากไปเลย!” ฟางจือหยูพูดอย่างดุเดือด “นายจะรู้มากเกินไปแล้วนะ! ทำตามที่ฉันบอกนั่นแหละ!”
ทันใดนั้น ฟางจือหยูก็นึกถึงสิ่งที่หวังฉงพูดเมื่อคืนนี้ขึ้นมา ในฐานะที่มีผู้ติดตามกว่าล้านคน เขาควรจะต้องเปิดเผยความมั่งคั่งของตัวเอง!
“เสี่ยวยี่ มีบริษัทใดบ้างที่อยู่ภายใต้ชื่อของฉัน ขอเป็นบริษัทที่โด่งดังจนคนได้ยินถึงกับต้องตกใจ” ฟางจือหยูถามอย่างฉุนเฉียว
“โฮสต์ คุณเป็นเจ้าของหุ้น 51% ของบริษัทแอปเปิล ฉันคิดว่านี่เป็นบริษัทที่ไม่เลวเลย!”
“อ๋อ ว่าแล้วเชียวว่าทำไมไอโฟน 11 ที่ยังไม่ได้เปิดตัวอย่างเป็นทางการถึงได้มาอยู่ในห้องของฉันมากมาย ที่แท้ก็เป็นเพราะฉันคือผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดนี่เอง!” ตอนนี้ความสงสัยเกี่ยวกับเรื่องโทรศัพท์ที่อยู่ในหัวของฟางจือหยูได้คลี่คลายแล้ว
“ฉันว่ายังไม่ได้ มันธรรมดาเกินไป! บริษัทแอปเปิลบ่งบอกได้แค่ว่าฉันรวยเพียงอย่างเดียว มีบริษัทอื่นอีกหรือเปล่า?” ฟางจือหยูถามอีกครั้ง
“โฮสต์... ถ้าบริษัทแอปเปิลยังน่าตกใจไม่พอ งั้นฉันคิดว่าคงต้องเป็นโรงพยาบาลจิตเวชเอกชนนานาชาติแล้วล่ะ!”
“นี่ฉันครอบครองโรงพยาบาลจิตเวชเอกชนนานาชาติอยู่อย่างงั้นหรอ ฮ่าฮ่า” ฟางจือหยูอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา เขาไม่คิดมาก่อนเลยว่าอุตสาหกรรมที่เขาครอบครองจะมีโรงพยาบาลจิตเวชอยู่ด้วย
“โอเค! เอาอันนี้แหละ!” ฟางจือหยูพูด “ส่งเอกสารยืนยันสิทธิ์การถือครองมาที!”
จากนั้นฟางจือหยูก็กรอกข้อมูลอย่างจริงจังลงในเอกสารยืนยันตัวตน
ในเวลานี้ พนักงานของบริษัทเวย์ปั๋วกำลังยุ่งอยู่กับงานต่างๆ และจู่ๆพนักงานด้านเทคนิคก็ได้รับเอกสารยืนยันตัวตนที่แปลกประหลาดหนึ่งฉบับ
“ประธานโรงพยาบาลจิตเวชนานาชาติดอว์นนิ่ง? คนคนนี้กำลังล้อเล่นอยู่หรือเปล่า ทำไมฉันไม่เห็นจะเคยได้ยินชื่อโรงพยาบาลนี้มาก่อนเลย” พนักงานด้านเทคนิคอารมณ์เสีย
“นี่มันอะไรกัน มีโรงพยาบาลแบบนี้อยู่ในโลกจริงๆหรอเนี่ย!” เพื่อนร่วมงานที่อยู่ข้างๆค้นหาในอินเทอร์เน็ต “โรงพยาบาลแห่งนี้สร้างขึ้นโดยชาวจีนกับรัสเซีย เป็นโรงพยาบาลที่เชี่ยวชาญด้านการรักษาทางจิตและโรคต่างๆ อุปกรณ์การรักษาทั้งหมดล้วนเป็นอุปกรณ์ชั้นยอด!"
“ชื่อของคนที่ส่งเอกสารเข้ามาตรงกับผู้เป็นเจ้าของโรงพยาบาลหรือเปล่า?”
“นายสามารถเช็คได้เองในเอกสารยืนยันตัวตนที่ส่งมาไม่ใช่หรือไง?” พนักงานหันไปมองชื่อคนที่ส่งเอกสาร “นี่มันคุณหลู่หนิ”
“นายรู้จักเขาด้วยหรอ”
“ใครบ้างจะไม่รู้? สองสามวันที่ผ่านมามีคนพูดถึงเขาในโลกโซเชียลมากมายเลย และเมื่อวานนี้เขากับนายน้อยหวังก็จัดกิจกรรมแจกรถสปอร์ตด้วยการจับสลากอีกด้วย!”
“อ๋อ ฉันนึกออกแล้ว! แต่คนหนุ่มอย่างนั้นจะเป็นประธานของบริษัทยักษ์ใหญ่ขนาดนี้ได้ยังไง?”เขาไม่เชื่อและตรวจสอบเอกสารอย่างจริงจัง
ซึ่งหลังจากนั้นไม่นาน ความจริงที่ปรากฏออกมาก็ทำให้พวกเขาต้องตกตะลึง เพราะเขาค้นพบว่าผู้ถือครองโรงพยาบาลที่ชื่อฟางฮุยได้ทำการย้ายสิทธิ์ถือครองไปยังชื่อฟางจือหยูเมื่อไม่นานมานี้!
“เดี๋ยวนี้พวกมหาเศรษฐีเขาโอนสิทธิ์การถือครองเล่นกันอย่างงั้นหรอ?”
"ฉันไม่รู้ ฉันรู้แค่ว่าเราต้องยืนยันตัวตนให้เขาโดยเร็วที่สุด!"
...
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ชื่อโรงพยายาลสีทองก็ปรากฏขึ้นใต้รูปโปรไฟล์เวย์ปั๋วของฟางจือหยู
ฟางจือหยู: ประธานโรงพยาบาลจิตเวชนานาชาติดอว์นนิ่ง!
“คุณหลู่? คุณไม่ใช่ผู้ถือหุ้นของมาเซราติหรอกหรอ ทำไมจู่ๆคุณถึงได้เป็นประธานโรงพยาบาลจิตเวชล่ะ?”
“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! คุณหลู่สุดยอดไปเลย ฉันอดไม่ได้ที่จะหัวเราะให้กับความยิ่งใหญ่ของคุณ!
“ต่อจากนี้เราจะเรียกเขาว่าคุณหลู่ไม่ได้แล้ว เราต้องเรียกเขาว่านายน้อยฟางเหมือนกับที่เรียกหวังฉงว่านายน้อยหวัง!”
...
“ฉันรู้ว่าตอนนี้ทุกคนต่างกำลังคาดเดาและค้นหาตัวตนของฉันอยู่ ดังนั้นฉันจึงอยากจะขอเตือนให้ทุกคนหยุดการกระทำนั้นไว้แต่เพียงเท่านี้ เพราะความยิ่งใหญ่ของฉันอาจจะทำให้ทุกคนต้องช็อกตายได้!” ฟางจือหยูอัปเดตโพสต์ในเวย์ปั๋ว
“ฮ่าฮ่าฮ่า! นายน้อยฟางนี่ตลกจริงๆเลย!”
“นายน้อยฟาง ผมมีเพื่อนร่วมชั้นที่ป่วยทางจิต เขาขอให้ฉันช่วยมาถามว่าเมื่อไหร่คุณจะเริ่มจับสลาก”
“นายน้อยฟาง โรงพยาบาลจิตเวชของท่านขาดแคลนคนหรือเปล่า? ฉันเพิ่งจบการศึกษาจากแผนกจิตเวชของมหาวิทยาลัยการแพทย์หยานจิงในปีนี้!”
“ฉันอยากถูกสามีฉีดยาใส่จังเลย!”
...
“ได้เวลาเตรียมตัวสำหรับการกล่าวสุนทรพจน์ในงานเฉลิมฉลองโรงเรียนที่จะมาถึงในอีกสองวันข้างหน้าแล้ว!” ฟางจือหยูปิดเวย์ปั๋ว “เสี่ยวยี่ นายช่วยฟังและปรับแก้จุดที่ผิดพลาดของฉันให้หน่อยนะ...”