รับรางวัล

วันรุ่งขึ้น

และตอนนี้หลินฟานก็ค่อยๆลืมตาขึ้นมาทีละนิด

จากนั้นเขาก็เหลือบไปมองโทรศัพท์มือถือของเขาเหมือนกับทุกที

ซึ่งก็จะมีข้อความแบบนี้ปรากฏให้เห็นเหมือนกับทุกวัน

" เงินเข้าบัญชี 1,720,000 หยวน "

แต่นี้...

หลินฟานไม่ได้รู้สึกสนใจเลย เขาวางโทรศัพท์มือถือของเขาลงและลุกไปอาบน้ำล้างหน้าก่อนที่จะเตรียมตัวเดินออกจากห้อง

หลินฟานขับรถเคอนิกเส็กก์ ซีซีอาร์ไปที่ร้านอาหารแถวนี้ และเขาก็ได้สั่งเกี๊ยวคริสตัลหิมะ อุด้งปลิงทะเล โจ๊กรังนก...มากินเป็นอาหารเช้า ซึ่งราคาทั้งหมดก็คือ 900 หยวน

และหลังจากที่หลินฟานเดินออกมาจากร้านอาหาร เขาก็เดินไปซื้อกระดาษทิชชู่มาหนึ่งห่อในซูเปอร์มาร์เก็ตเล็กๆที่อยู่ไกล้ๆนี้

[ต้องการใช้บัตรคริติคอล 1 หยวนใช่หรือไม่ 】

"ใช่"

หลังจากที่เขาตอบในใจไปได้ไม่นาน โทรศัพท์มือถือของเขาก็สั่นขึ้นมาทันที

[ ยอดเงินเข้าบัญชี 100 ล้านหยวน 】

หลินฟานอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

เพราะตอนนี้ในบัญชีเขามีเงินถึง 450 ล้านหยวนแล้ว!

…………

ณ มหาวิทยาลัยเจียงเป่ย

เช้านี้เป็นคาบเรียนของครูเทียนเถียน

ทั้งห้องเรียนนักันอย่างแออัดมาก แต่ซ่งหยี่กับเพื่อนๆได้จองที่นั่งเอาไว้ให้หลินฟานเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

ซึ่งเมื่อเป็นคาบเรียนของครูเทียนเถียนทีไร เวลาก็ดูเหมือนว่าจะเดินไวกว่าปกติ

จากนั้นก็ผ่านไปได้ไม่นาน เสียงกริ่งหลังเลิกเรียนก็ได้ดังขึ้นมา

ครูเทียนเถียนวางชอล์คลงแล้วพูดว่า "วันนี้พอแค่นี้ก่อน เลิกเรียนได้"

และหลังจากที่หยุดพูดไปชั่วคราว เธอก็พูดต่อ "นักศึกษาหลินฟาน มาพบฉันหน่อย"

คำพูดนี้เป็นผลให้สายตาของนักศึกษาทุกคนจ้องมองหลินฟานด้วยความหึงหวง

มาพบฉันหน่อยอีกแล้ว!

หลินฟานกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า "ให้ผมไปพบที่ห้องพักของอาจารย์ หรือว่าที่ไหนดีครับ"

ซึ่งคำตอบของหลินฟานก็ได้ทำให้หูเทียนคิดถึงอะไรบางอย่าง และใบหน้าอันสวยของเธอก็แดงขึ้นมาในทันที เธอพูดว่า "คณบดีหูอยากพบกับนาย เขาบอกว่าจะรออยู่ที่ห้องทำงาน"

“เอ่อ...งั้นหรอ” หลินฟานตอบอย่างไม่ใส่ใจ

หูเทียนกระซิบ "หลังจากเสร็จแล้ว นายมาหาฉันที่บ้านด้วยนะ"

หลินฟานยิ้มและพูด "ได้เลย!"

…………..

ณ เวลานี้ ในห้องสำนักงาน

หูชวนกำลังดื่มชาอย่างสบายๆ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความผ่อนคลายอย่างมาก

"ฟึบ!"

ซึ่งเมื่อประตูของห้องได้ถูกเปิดเข้ามา หูชวนก็รีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว

เขาพูดด้วยความตื่นเต้นดีใจ "หลินฟาน นายมาแล้วหรอ นั่งได้ตามสบายเลยนะ! ดื่มชาไหม นี่คือชาอู่หลงจากภูเขาอู่หยี นายลองดื่มและบอกให้ฉันฟังหน่อยสิว่ารสชาติของมันเป็นอย่างไร"

จากนั้นหลินฟานก็หยิบถ้วยชาขึ้นมาและค่อยๆเทลงไปในปากของเขา

ซึ่งรสชาติของมันหวานละมุนอย่างมาก และยังลื่นคือเป็นอย่างดี ถือว่าเป็นสุดยอดชาชั้นเลิศ

“คณบดีหู คุณเรียกผมมาเพื่อที่จะพูดเรื่องอะไรหรอ” หลินฟานถาม

หูชวนรีบอธิบาย: "อ้อ เรื่องนั้น เครื่องแผ่นดินไหวที่นายประดิษฐ์ขึ้นมาได้รับใบรับรอง R&Dระดับชาติและยังให้เงินรางวัลมาอีก 10 ล้านหยวน..."

"นายช่วยลงชื่อตรงนี้หน่อย ส่วนโบนัสเงินจะส่งเข้าไปในบัญชีของนายภายในสองวัน"

ขณะที่หูชวนพูด เขาก็ยื่นใบรับรองและเอกสารออกไป

ซึ่งการที่จะได้รับรางวัลถึง 10 ล้านหยวนนั้นเป็นเรื่องหายากอย่างมาก

และปกติแล้วทางมหาวิทยาลัยกับทางเจ้าหน้าต่างๆจะต้องเผยแพร่เรื่องนี้อย่างยิ่งใหญ่ด้วย

แต่ทางมหาวิทยาลัยกับเจ้าหน้าที่นั้นรู้ดีว่าหลินฟานไม่ชอบการถูกสัมภาษณ์

ดังนั้นขั้นตอนนี้จึงถูกละเว้นเอาไว้

"อ่อ" หลินฟานตอบเรียบๆ “แค่เซ็นใช่ไหมครับ”

หูชวนตกตะลึง

นี่คือใบรับรอง R&D ระดับชาติและเงินรางวัลอีก 10 ล้านหยวนเลยนะ!

ซึ่งหากใครได้รับใบรับรอง R&D ระดับชาตินั้นจะต้องรู้สึกเป็นเกียรติและดีใจเป็นอย่างมากแน่!

ส่วนเงินรางวัล 10 ล้านหยวน หากเป็นคนทั่วไปก็จะต้องดีใจอย่างแน่นอนที่พวกเขาได้เงินมากมายขนาดนี้

แต่ทำไมหลินฟานถึงนิ่งสงบได้ขนาดนี้ล่ะ?

หูชวนไม่รู้ว่าหลินฟานได้รับเงินมากกว่า 1 ล้านหยวนในทุกวันๆ...

แค่ 10 ล้านหยวน เขาใช้เวลาเพียงไม่กี่วันก็หามันมาได้แล้ว

และยิ่งไปกว่านั้น เขาเพิ่งจะได้รับเงินมา 100 ล้านหยวนในตอนเช้าอีก

เขาจึงไม่ได้ตื่นเต้นกับเงินจำนวน 10 ล้านหยวนในตอนนี้มากขนาดนั้น

หลังจากนั้นไม่นาน หูชวนก็ค่อยๆได้สติกลับมาและพูดชื่นชม: "นายเป็นคนที่มีพรสวรรค์สูงจริงๆ นายสามารถแก้ไขปริศนาของโจวกับการคาดการณ์จำนวนเฉพาะคู่ได้ เท่านั้นยังไม่พอ นายยังสามารถสร้างเครื่องทำนายแผ่นดินไหวขึ้นมาได้อีก..."

ซึ่งในขณะที่หูชวนกำลังชมอยู่ โทรศัพท์ในกระเป๋าของหลินฟานก็ได้สั่นเล็กน้อย

ซองแดงปรากฏ!

หลินฟานจึงหยุดลงนามและเอานิ้วจิ้มลงบนซองแดงอย่างรวดเร็ว

"ติ๊ง! ยินดีด้วย คุณได้รับเงิน 5 หยวน"

"ติ๊ง! ยินดีด้วย คุณได้รับเงิน 3 หยวน"

…………

เมื่อหูชวนเห็นว่าหลินฟานกำลังจดจ่ออยู่กับการเล่นโทรศัพท์มือถือของเขา หูชวนก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบตาไปมองด้วยความสงสัย และเขาก็บังเอิญเห็นฉากที่หลินฟานได้รับเงิน 3 หยวนจากซองแดงเข้าพอดี ซึ่งสิ่งนี้ทำให้มุมปากของเขากระตุกในทันที

เขาไม่สนใจเงิน 10 ล้านหยวน!

แต่เขากับจ้องมองซองแดงพวกนี้อย่างจริงจัง

หูชวนไม่รู้จะพูดอะไรออกมาดี

หลังจากที่ผ่านไป 1 นาที หลินฟานก็วางโทรศัพท์ของเขาลงและหยิบปากกาขึ้นมาเซ็นชื่อของเขาอีกครั้ง

“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอไปก่อนนะครับ”

เมื่อพูดจบเขาก็รับใบรับรองและเดินออกไปทันที

“พี่ฟาน สรุปแล้วอาจารย์เทียนเถียนเรียกพี่ไปพบเรื่องอะไร?” ซงหยี่ถามทันทีที่เขากลับมาถึงยังหอพัก

เจิ้งจินเป่ากับหม่าจงเหลือบมองด้วยความสงสัย

หลินฟานพูดตอบ "อ้อ เธอเรียกให้ฉันไปหาคณบดีหู เขาพูดเรื่องใบรับรอง R&D ระดับชาติกับรางวัล 10 ล้านหยวนที่ฉันจะได้น่ะ"

เงินรางวัลโบนัส 10 ล้านหยวน!

ช็อก

ทั้งห้องพักตกอยู่ในความเงียบทันที

และจากนั้นไม่นาน เจิ้งจินเป่าก็บ่นออกมาว่า "ฉันเรียนหนักตอนนี้จะทันไหมนะ?"

"ฟึบ ฟึบ ฟึบ ฟึบ!"

ซงหยี่กับหม่าจงไม่พูดอะไรทั้งนั้น พวกเขารีบหยิบหนังสือขึ้นมาเและเปิดอ่านอย่างรวดเร็ว

…………

ช่วงบ่ายวันนี้เป็นชั้นเรียนของอาจารย์เฒ่า

ซึ่งถึงแม้ว่าเมื่อวานนี้หลินฟานจะได้พักผ่อนมามากแล้วก็ตาม

แต่หลังจากที่อาจารย์เฒ่าเริ่มพูดได้ไม่นาน เขาก็ผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็ว

และเมื่อหลินฟานได้ลืมตาขึ้นมา คาบเรียนนี้ก็จบลงพอดี

"กริ๊ง!"

ตอนนั้นเอง เสียงโทรเข้าจากโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋าของหลินฟานได้ดังขึ้นมา

หลินฟานจึงเหลือบมองไปยังสายที่โทรเข้ามา ซึ่งคนที่โทรเขามาก็คือเจียวหยางผู้ว่าของจังหวัดเจียงเป่ย

“น้องหลิน ขอแสดงความยินดีด้วยนะที่ได้รับรางวัล R&D ทีมงานในเจียงเป่ยของฉันอยากจะเชิญนายให้มาทานอาหารเย็นและทำการเฉลิมฉลองให้กับนาย ไม่ทราบว่าน้องหลินพอจะว่างหรือเปล่า”

เสียงอันอบอุ่นของเจียวหยางดังขึ้นมาทันทีที่เขากดรับ

ครั้งที่แล้วเจียวหยางก็ได้เชิญหลินฟานให้มาทานอาหารค่ำกับเขา แต่ในเวลานั้น เพื่อนรักของเขาอย่างจี้เจิ้งยี่ได้เปิดร้านบาร์บีคิวขึ้นพอดี

เจียวหยางจึงขอนำกลุ่มเจ้าหน้าที่ไปร่วมงานที่นั่นด้วย

และเจียวหยางก็ถูกตบหน้าโดยพวกอันธพาลแถวนั้นอีก

แต่เรื่องนี้จบได้ด้วยดี และร้านบาร์บีคิวของจี้เจิ้งยี่ก็ขายดีเป็นอย่างมากตั้งแต่ตอนนั้น

จากมุมมองนี้ เขาจึงรู้สึกอยากจะขอบคุณเจียวหยาง

ดังนั้นหลินฟานเลยตอบว่า "ฉันว่างพอดีพี่ชาย เจอกันนะพี่"

ซึ่งเมื่อเจียวหยางได้ยินคำตอบของหลินฟาน เขาก็พูดอย่างมีความสุข: "นายไม่ต้องสุภาพกับฉันขนาดนี้ก็ได้น้องชาย แล้วเจอกันที่โรงแรมเจียงเป่ยนะ !"

และหลังจากพูดคุยกันอีกนิด หลินฟานก็กดวางสายไป

โรงแรมเจียงเป่ย

มีรถออดี้จอดเรียงกันอยู่ที่หน้าประตูอย่างเรียบร้อย

"ยินดีต้อนรับค่ะ" สาวงามทั้งสองในชุดกี่เพ้าที่ยืนอยู่หน้าประตูพูดออกมาด้วยเสียงที่ไพเราะ

หลินฟานพยักหน้าเล็กน้อยและกล่าวสวัสดี

จากนั้น สายตาของเขาก็จับจ้องไปที่หญิงสาววัยกลางคนที่สวมชุดสีฟ้าอ่อน ซึ่งมีชายหนุ่มยืนหลังตรงอยู่ใกล้ๆด้วย

“ป้าชิง? พี่หยง?” หลินฟ่านตะโกน

ซึ่งเมื่อพวกเขาได้ยินเสียงเรียก ป้าชิงกับพี่หยงก็ค่อยๆหันกลับมา “เสี่ยวฟานงั้นหรอ?!

ป้าชิง หรือชื่อเต็มก็คือ จงเทียนชิง

ส่วนพี่หยงเป็นลูกชายของเธอ มีชื่อว่าเจิ้งหยง

พวกเขาเคยอาศัยอยู่ที่ถนนซือเตียวในชิงซี และเป็นเพื่อนบ้านที่ดีกับครอบครัวของหลินฟาน ซึ่งในเวลานั้น ความสัมพันธ์ระหว่างของทั้งสองครอบครัวก็มีความกลมเกลียวกันอย่างมาก และทั้งคู่ก็ยังเคยดูแลหลินฟานเป็นอย่างดี

แต่หลังจากที่พวกเขาย้ายออกไป หลินฟานก็ไม่เคยได้พบกับพวกเขาอีกเลย

บังเอิญเหลือเกิน