ความเข้าใจผิด

นี่มัน...

พี่ลู่ พี่ฟ่านและฉินหยู่ซวนต่างก็แสดงท่าทีสงสัยออกมา

ฉินหยู่ซวนอดไม่ได้ที่จะถามออกไป "ศาสตราจารย์เฟิง คุณเข้าใจผิดอะไรหรือเปล่า? คุณแน่ใจรึเปล่าว่าไม่ได้จำคนผิด?"

อันที่จริง การแสดงออกของศาสตราจารย์เฟิงนั้นใหญ่เกินไป

เธอทำเหมือนกับว่าหลินฟานเป็นคนไม่ดี

อย่างไรก็ตาม ฉินหยู่ซวนเชื่อในตัวของหลินฟาน

พี่ลู่ที่อยู่ด้านข้างก็พูดต่อ "ศาสตราจารย์เฟิง คุณคงเข้าใจผิดแล้ว"

ท้ายที่สุด หลินฟานสามารถใช้เงินเกือบ 100 ล้านหยวนเพื่อซื้อพนักงานออฟฟิศได้ภายในเวลาไม่ถึง 10 นาที

ด้วยความร่ำรวยขนาดนี้!

เขาจะไปทำชั่วเรื่องอะไรได้อีก?

พี่ฟานยังพูดช่วยอีกเสียง“ศาสตราจารย์เฟิง เรามานั่งลงและค่อยๆพูดกันได้ไหม?”

ศาสตราจารย์เฟิงพูดตอบโต้ "ไม่เห็นมีความเข้าใจผิดตรงไหน! เมื่อวานเขาพึ่งสรุปสูตรเศรษฐศาสตร์ต่อหน้าฉัน!"

"จับเขาไว้...เขาสามารถสรุปสูตรและทฤษฎีบทเศรษฐศาสตรได้!"

“อย่าปล่อยให้เขาหนีไปได้เด็ดขาด!”

เมื่อได้ยินสิ่งที่ศาสตราจารย์เฟิงพูด ฉินหยู่ซวน พี่ลู่และพี่ฟ่านต่างก็ตกตะลึง

พวกเขาทั้งหมดได้ยินข่าวนี้จากศาสตราจารย์เฟิงแล้ว

อัจฉริยะระดับสุดยอดได้ปรากฏตัวขึ้นมาในมหาวิทยาลัยซางไห่!

แค่ชายคนเดียวก็เกือบจะสรุปสูตรที่ทำให้เศรษฐศาสตร์ก้าวไปข้างหน้าได้ก้าวใหญ่!

แม้ว่าพวกเธอจะไม่เห็นบุคคลนี้ด้วยตาของพวกเธอเอง

อย่างไรก็ตาม พวกเธอก็ยังเต็มไปด้วยความชื่นชมต่อบุคคลนี้

แต่ท้ายที่สุดแล้ว……

ชายคนนั้นกลับกลายเป็นหลินฟาน!

หลินฟานไม่เพียงแต่ร่ำรวยและหล่อเหลาไม่ธรรมดา แต่เขายังมีความฉลาดที่คนทั่วไปเทียบไม่ได้ด้วย!

พระเจ้าช่วย!

นี่เป็นเทพที่จุติลงมาจากสวรรค์ชั้นไหนกัน?

เมื่อได้รู้ความจริง ใบหน้าที่สวยงามของฉินหยู่ซวนก็แดงทันที

เพราะจู่ๆ เธอก็คิดขึ้นมาได้ว่า ตอนที่ศาสตราจารย์เฟิงพูดเมื่อวานนี้ว่านักศึกษาชายคนนั้นหยุดการแก้ไขสูตรทางเศรษฐศาสตร์หลังจากที่ได้รับโทรศัพท์จากแฟนสาวของเขา

ดังนั้นศาสตราจารย์เฟิงจึงเรียกผู้หญิงคนนั้นว่าเป็นภัยพิบัติสำหรับประเทศและประชาชน

เดี๋ยวก่อนนะ!

ไม่ใช่แค่ศาสตราจารย์เฟิงที่คิดเช่นนั้น

ดูเหมือนว่าเมื่อตอนนั้นเธอก็จะคิดเช่นเดียวกัน

เธอจำได้ว่าเธอพูดออกไปว่า……

แฟนสาวของเขาเป็นภัยพิบัติสำหรับประเทศและประชาชนจริงๆ!

หลินฟานกระแอมเบาๆก่อนจะพูด "ศาสตราจารย์เฟิง ไม่ต้องกังวล ฉันนไม่ได้จะหนีไปไหน"

แต่อย่างไรก็ตาม ศาสตราจารย์เฟิงยังไม่มีความตั้งใจที่จะปล่อยมือ

เมื่อวาน เธอนั่งเสียใจทั้งคืนเพราะเธอไม่สามารถหยุดหลินฟานไว้ได้

วันนี้เป็นโอกาศที่หาได้ยากที่จะได้พบกับหลินฟานอีกครั้ง ดังนั้นเธอจะไม่ปล่อยให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นอีก!

“ศาสตราจารย์เฟิง ถ้าอย่างนั้น เรานั่งลงก่อนดีไหม?” หลินฟานชี้ไปที่ฉินหยู่ซวน "ดูสิ แฟนฉันอยู่ที่นี่ ฉันจะไม่หนีไปอีกแล้ว"

“อะไรนะ เธอคือผู้หญิงที่ทำร้ายบ้านเมืองและประชาชนคนนั้น?” ศาสตราจารย์เฟิงพูดโพล่งออกมาตรงๆ

ใบหน้าที่มสวยงาของฉินหยู่ซวนแดงขึ้นมาทันที เธอรีบก้มศีรษะลงอย่างเงียบ ๆ

จนในที่สุด...

ศาสตราจารย์เฟิงก็ค่อยๆเลิกจับแขนของหลินฟานแล้วถามว่า "นายชื่ออะไร"

“ฉันชื่อหลินฟาน” หลินฟานตอบตามความจริง

เมื่อวาน หลินฟานคิดว่าเขาทำไม่สุภาพกับเธอมากเกินไปหน่อย

แต่มันก็เป็นเพราะว่าเขาแค่ผ่านทางมาและไม่ได้รู้จักกับเธอ

แต่วันนี้แตกต่างออกไป

วันนี้ หลินฟานได้รู้แล้วว่าเธอเป็นที่ปรึกษาที่ดูแลฉินหยู่ซวนอยู่

ดังนั้นเขาก็ต้องให้เกียรติเธอด้วยเช่นกัน

"หลินฟานหรอ น่าเสียดายที่เมื่อวานนายจากไป..."

“ถ้านายยังทำตามสูตรต่อไปเรื่อยๆ สิ่งนี้มันอาจจะกลายเป็นสูตรเศรษฐกิจหรือทฤษฎีบทใหม่ก็ได้! คราวหน้าฉันเกรงว่านายอาจจะต้องใช้เวลาอีกนานกว่าจะเสร็จ” ศาสตราจารย์เฟิงถอนหายใจ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเสียใจ

"ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมยังจำขั้นตอนต่อๆไปของมันได้" หลินฟานพูดอย่างผ่อนคลาย

เขาไม่ได้พูดเรื่องไร้สาระเกี่ยวกับเรื่องนี้จริงๆ

เนื่องจากสูตรเฉพาะเหล่านั้นได้ปรากฏขึ้นในใจของเขาแล้วในตอนที่เขากระตุ้นแสงออร่าขึ้นมา มันจึงเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะลืมมันไป

"จริงหรือ?" ศาสตราจารย์เฟิงอุทานอย่างตื่นเต้น

หลินฟานพยักหน้า

นี่...

ศาสตราจารย์เฟิงรีบดึงสมุดบันทึกและปากกาลูกลื่นออกจากกระเป๋าของเธอ

เธอพูดด้วยน้ำเสียงคาดหวัง "หลินฟาน นายรีบเขียนที่มาและสูตรสุดท้ายให้ฉันดูเร็ว"

หลินฟานเองก็คิดว่าอาหารยังไม่มาเสิร์ฟด้วยและเขาก็ไม่มีอะไรจะต้องทำอยู่ดี

เขาก็เลยหยิบปากกากับกระดาษมาเขียนอย่างรวดเร็ว

“ขีดดดด!”

ทันใดนั้น เสียงของปากกาลูกลื่นที่ถูกขีดเขียนลงไปบนสมุดบันทึกก็ดังขึ้น

ในเวลาเดียวกัน ตัวอักษรที่สง่างามที่ถูกเขียนอย่างไหลลื่นก็ปรากฏขึ้นบนสมุดบันทึกอย่างรวดเร็ว

ฉินหยู่ซวนที่นั่งอยู่ข้างๆมองไปที่การแสดงออกที่จริงจังของหลินฟาน เธอรู้สึกทึ่งอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนหน้านี้ ตอนที่เธออยู่ในโรงเรียนมัธยมกับหลินฟาน เขามักจะเรียนหนักและจริงจังแบบนี้เสมอ

นี้เป็นเหตุผลที่ฉินหยู่ซวนชอบหลินฟาน...

อีกด้านหนึ่ง หลินฟานก็หล่อจริงๆแถมรวมเข้ากับความจริงจังของเขา

เพราะเวลาที่ผู้ชายจริงจัง มันมักจะเผยเสน่ห์เฉพาะตัวออกมา

ในตอนนี้ หลินฟานในสายตาของฉินหยู่ซวนนั้นเต็มไปด้วยเสน่ห์ที่มากล้นจนถึงขีดสุด ภาพเบื้องหน้านี้ทำให้หัวใจของเธอเต้นเร็วขึ้น

ถ้าไม่ใช่เพราะมีศาสตราจารย์เฟิงและคนอื่นๆที่นั่งอยู่ใกล้ๆ ฉินหยู่ซวนก็คงจะอดไม่ได้ที่จะโถมตัวเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของหลินฟาน

“ขีดดด!”

หลินฟานเขียนเร็วมาก หลังจากผ่านไปไม่กี่นาที สองหน้าในสมุดก็เต็มไปด้วยสูตรการคำนวณอย่างประณีต

ในไม่ช้า หน้าที่สามของสมุดก็ถูกคำนวนจนเสร็จสมบูรณ์

หลินฟานวางปากกาและสมุดลง

เมื่อการเขียนสิ้นสุดลง ทฤษฎีบทใหม่และสูตรทางเศรษฐศาสตร์ต่างๆก็ปรากฏออกมา!

"ดี! เยี่ยม!" ศาสตราจารย์เฟิงอุทานอย่างตื่นเต้น ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

เธอกอดหนังสือไว้ในอ้อมแขนแน่นเหมือนกับมันคือสมบัติล้ำค่า

พี่ฟ่านที่นั่งอยู่ก็อดไม่ได้ที่จะถามว่า "ศาสตราจารย์เฟิง สูตรเหล่านั้นถูกต้องหรือไม่"

เธอทำได้ดีในการศึกษาของเธอ

อย่างไรก็ตาม สูตรที่หลินฟานเขียนนั้นซับซ้อนเกินไป เธอไม่เข้าใจสิ่งที่หลินฟานเขียนเลย

ศาสตราจารย์เฟิงพูด "เรื่องนี้ต้องมีการคำนวณอย่างละเอียดซะก่อน อย่างไรก็ตาม แม้ว่าผลจะออกมาไม่ถูกต้องก็ตาม แต่มันจะช่วยส่งเสริมการพัฒนาเศรษฐกิจได้อย่างแน่นอน!"

“แล้วถ้ามันถูกต้องล่ะก็...”

เมื่อพูดถึงจุดนี้ ความตื่นเต้นบนใบหน้าของศาสตราจารย์เฟิงก็ยิ่งมากขึ้น

ดูเหมือนเธอกำลังรอที่จะเห็นฉากที่ยิ่งใหญ่หลังจากที่ตรวจสอบสูตรว่าถูกต้องแล้ว

จากนั้น ศาสตราจารย์เฟิงก็รีบพูดว่า "หลินฟาน นายควรใช้เวลามากขึ้นในการเขียนบทความเศรษฐศาสตร์ที่สมบูรณ์เกี่ยวกับกระบวนการและที่มาของสูตร ฉันจะช่วยนายแก้ไขเอง จากนั้นค่อยส่งเอกสารเหล่านี้ไปที่ "ECTA"

หลินฟานโบกมือและพูด “ให้หยู่ซวนเขียนมันดีกว่า ฉันจะบอกขั้นตอนการเขียนและรายละเอียดเพิ่มเติมให้กับเธอ”

ศาสตราจารย์เฟิงเหลือบมองหลินฟานด้วยใบหน้าที่ประหลาดใจ

ให้ฉินหยู่ซวนเขียนบทความงั้นหรอ? นี่มันเหมือนกับว่าเขากำลังจะแบ่งผลงานให้คนอื่นไปครึ่งหนึ่ง

รู้ไหมว่าสูตรการคำนวนในสมุดเล่มนี้สามารถทำให้เศรษฐกิจทั้งหมดก้าวไปข้างหน้าได้อย่างมาก มันอาจจะได้รางวัลโนเบลสาขาเศรษฐศาสตร์ มันคือความสำเร็จที่สำควรถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์!

แม้แต่คนที่เป็นสามีภรรยากันก็ไม่ได้ใจกว้างจนถึงกับแบ่งผลงานนี้ให้กันได้

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้พวกเขายังเป็นแค่แฟนกัน!

"หลินฟาน นายเป็นคนเขียนเองเถอะนะ ฉันไม่ได้มีส่วนร่วมในการคำนวนนี้ด้วยเลย" ฉินหยู่ซวนพูด

เห็นได้ชัดว่าเธอเข้าใจความหมายของการที่หลินฟานจะให้เธอเป็นคนเขียนบทความ

หลินฟานพูด "อย่าลืมว่าฉันไม่ได้เรียนเศรษฐศาสตร์กับด้านเขียนวิทยานิพนธ์นะ ฉันจะไปเขียนสิ่งนี้ได้ยังไง หยู่ซวน อย่าปฏิเสธเลย"

“นี่...ก็ได้” ฉินหยู่ซวนลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบ

อย่างไรก็ตาม เธอได้ตัดสินใจแล้ว แม้ว่าเธอจะเขียนวิทยานิพนธ์ขึ้นมาเองก็ตาม

แต่ท้ายที่สุด เกียรติยศทั้งหมดต้องตกเป็นของหลินฟานเท่านั้น