บทที่ 81 : คำเตือน แก้ไข

บทที่ 81 : คำเตือน

แปลโดย เฮอร์มีส

****************************************

หลังจากออกจากสนามฝึกที่เจ็ดแล้วเรียวก็รีบตรงกลับไปที่บ้านทันที เพราะตั้งแต่ที่เข้าร่วมสงครามเรียวก็ไม่ได้เจอแม่มามากว่าหนึ่งปีครึ่งแล้วทำให้เขาคิดถึงแม่ของเขาเป็นอย่างมาก

การกลับมาของเรียวไม่ได้ทำให้คนอื่นตื่นเต้นมากนัก เพราะตอนนี้ความสนใจของทุกคนได้โฟกัสไปที่งานแต่งทั้งหมด

ตอนนี้ตระกูลยามานากะต่างก็เต็มไปด้วยความวุ่นวาย เพราะหัวหน้าตระกูลยามานากะอย่างอิโนะอิจิกำลังจะแต่งงาน ดังนั้นแล้วทุกคนจึงต้องเตรียมตัวสำหรับการจัดงานแต่งที่กำลังจะจัดขึ้น

เมื่อเรียวกลับมาถึงที่บ้านแล้วเขากลับไม่เห็นแม่ของเขาเลย หลังจากนั้นเขาก็ตามหาแม่ของเขารอบๆบ้าน เมื่อไม่เห็นแม่ของเขา เขาก็เข้าสู่โหมดเซียนเพื่อค้นหาแม่ของเขา เพื่อการใช้โหมดเซียนจะทำให้หาค้นหาตัวเธอได้ง่ายขึ้น

เรียวประหลาดใจเป้นอย่างมาก เมื่อพบว่าแม่ของเขาอยู่ในโรงแรมแห่งหนึ่งภายในหมู่บ้านโคโนฮะ

เมื่อเห็นว่าแม่ของเขาอยู่ที่ไหนแล้ว เรียวก็ออกจากโหมดเซียนและเข้าสู่โหมดสายฟ้าน้ำแข็งทันที จากนั้นเขากระพริบตาหายตัวไป หลังจากนั้นไม่นานเขาก็มาถึงโรงแรมที่แม่เขาอยู่

โรงแรมแห่งนี้หรูหราเป็นอย่างมากและมันให้ความรู้สึกเหมือนกับโรงแรมห้าดาวเลย เรียวไม่อย่าถูกพนักงานของโรงแรมถ่วงเวลา ดังนั้นเขาจึงเคลื่อนไหวไปที่ชั้นสองทันที

ด้วยความเร็วในโหมดสายฟ้าน้ำแข็งแม้แต่เนตรวงแหวนสามโทโมเอะก็ยังยากที่จะจับการเคลื่อนไหวของเขาได้ ดังนั้นแล้วสายตาของคนธรรมดาจึงเป็นไปไม่ได้ที่จะจับการเคลื่อนไหวของเขาได้

เมื่อเรียวมาถึงหน้าห้องที่แม่ของเขาอยู่แล้ว เขาก็ได้ยินเสียงหัวเราะดังลั่นจากภายในห้อง เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะของแม่มันก็ทำให้หัวใจของเขารู้สึกอบอุ่นขึ้นมา จากนั้นเขาก็เคาะประตูเบาๆ

ก๊อกก๊อกก๊อก

“ใคร” เมื่อคนที่อยู่ในห้องได้ยินเสียงเคาะประตู เสียงของหญิงสาวคนหนึ่งก็ถามออกมา

“สวัสดีครับ ผมชื่อยามานากะ เรียว แม่ของผมยามานากาชินเสะอยู่ในห้อง….”

เสียงของเรียวพูดยังไม่ทันจบประตูห้องก็เปิดออกมาทันที

เมื่อชินเสะได้ยินเสียงของลูกชายเธอก็รีบวิ่งไปเปิดประตูทันที

เมื่อมองดูลูกชายที่เธอไม่ได้เจอหน้ามาเป็นนานกว่าหนึ่งปีครึ่ง ตอนนี้ตัวของเขาก็สูงเกือบเท่าตัวเธอแล้ว ชินเสะกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่

“คุณชินเสะ เข้ามาในห้องก่อนไหม” ผู้หญิงที่อยู่ภายในห้องกล่าวออกมา

เมื่อพวกเขาเข้าไปในห้องแล้ว อารมณ์ของชินเสะก็ยังคงตื่นเต้นเล็กน้อยและเธอใช้เวลาสักพักกว่าจะสงบสติอารมณ์ของตัวเองลงได้

“เรียว นี่คาซึฮะคู่หมั้นของพี่ชายของลูก” ชินเสะไม่ได้ถามถึงสถานการณ์ในสนามรบของเรียว แต่กลับแนะนำให้เรียวรู้จักกับผู้หญิงอีกคนหนึ่งที่อยู่ในห้องแทน

เมื่อได้ยินแม่ของเขาแนะนำอีกฝ่ายออกมา มันก็ทำให้เรียวรู้ว่าผู้หญิงคนนี้คือคู่หมั้นของอิโนะอิจินั้นเอง คาซึฮะเป็นผู้หญิงที่สวยและดูดีและคิ้วของเธอก็คล้ายกับของอิโนะมาก

เมื่อเรียวสังเกตการแต่งตัวของเธอ มันก็ทำให้เขารู้ว่าเธอเป็นเพียงแค่คนธรรมดาอย่างที่เรียวโกะบอกจริงๆ

“สวัสดี ผมยามานากะ เรียวยินดีที่ได้รู้จักครับ!”

“ฉันชื่อคาซึฮะ ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน!” หลังจากที่เรียวแนะนำตัวเรียบร้อยแล้ว คาซึฮะก็จ้องมองเรียวอยู่ครู่หนึ่ง เธอสนใจอัจฉริยะของตระกูลยามานากะที่ทุกคนพูดถึงกันเป็นอย่างมากมานานแล้ว

“ป้าชินเสะฉันว่าเราไม่ต้องปิดบังอะไรเรียวเหรอ เพราะยังไงเขากลับอิโนะอิจิก็เป็นพี่น้องกันอยู่อยู่” คาซึฮะพูดออกมา

“แม่มีอะไรหรือเปล่าครับ” เมื่อได้ยินคำพูดของคาซึฮะ เรียวก็ขมวดคิ้วแล้วถามออกมา

“คาซึฮะเป็นนินจาของคิริงาคุเระและอิโนะอิจิก็พาเธอกลับมาจากสนามรบ” เมื่อได้ยินสิ่งที่แม่ของเขาพูดออกมา เขาก็รู้สึกตกใจเล็กน้อย และทันใดนั้นเขาก็เข้าใจว่าทำไมแม่ของอิโนะในมังงะต้นฉบับถึงไม่เคยปรากฏตัวเลย เพราะคาซึฮะเป็นนินจาจากหมู่บ้านอื่นนี้เองมันจึงทำให้เธอไม่สามารถปรากฏตัวออกมาได้สักเท่าไหร่

แต่หลังจากสงครามโลกนินจาครั้งที่สี่มันก็ทำให้หมู่บ้านต่างๆเปิดรับซึ่งกันและกันมากขึ้น แล้วการแต่งงานต่างหมู่บ้านก็กลายเป็นเรื่องธรรมดา

แต่ตอนนี้อยู่ในช่วงสงครามโลกนินจาครั้งที่สามและอยู่ในจุดที่ดุเดือดที่สุด แต่เจ้าสาวของอิโนะอิจิกลับมาจากหมู่บ้านคิริงาคุเระ หากเรื่องนี้ถูกเปิดเผยออกไปมันคงจะไม่ดีสักเท่าไหร่

“คุณรู้จักกับพี่อิโนะอิจิได้ยังไง” คาซึฮะก็ได้คำตอบคำถามของเขา

ปรากฏว่าเธอและเพื่อนร่วมทีมได้ปฏิบัติภารกิจและได้ปะทะกันกับอิโนะอิจิ กลุ่มของพวกเธอได้โจมตีจนอิโนะอิจิบาดเจ็บสาหัส

อิโนะอิจิที่ได้รับบาดเจ็บจึงฉวยโอกาสจับเธอเป็นตัวประกัน แต่เธอกลับถูกเพื่อนของตวเองทอดทิ้งและถูกโจมตีจนล้มลงไปในแม่น้ำด้วยกันกับอิโนะอิจิทั้งคู่

แต่โชคดีที่อาการบาดเจ็บของเธอไม่ได้ร้ายแรงอะไร เธอจึงช่วยอิโนะอิจิและรักษาบาดแผลของเขา

เมื่ออิโนะอิจิตื่นขึ้นมาเขาก็รู้สึกผิดที่จับเธอมาเป็นตัวประกันจนทำให้พวกเขาต้องได้รับบาดเจ็บทั้งคู่ ในขณะเดียวกันคาซึฮะก็รู้สึกผิดหวังกับหมู่บ้านเป็นอย่างมาก แล้วในช่วงที่รักษาอาการบาดเจ็บให้อิโนะอิจิ มันก็ทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งสองคนก็พัฒนาขึ้นมาเรื่อยๆ

เนื่องจากอาการบาดเจ็บของเขา อิโนอิจิจึงใช้เวลาพอสมควรในการกลับไปที่ค่ายของโคโนฮะ และในช่วงเวลานั้นเองทั้งสองคนก็ได้พัฒนาความสัมพันธ์จนเกิดความรักกันขึ้นมา

ในท้ายที่สุดคาซึฮะก็ให้อิโนะอิจิตรวจสอบความทรงจำของเธอ เพื่อให้แน่ใจว่าเธอไม่ใช่สายลับของหมู่บ้านคิริงาคุเระ จากนั้นอิโนะอิจิจึงได้ผนึกจักระของเธอให้กลายเป็นคนธรรมดาและให้เธอเข้ามาภายในตระกูลในฐานะสมาชิกใหม่

“แม่ ท่านโฮคาเงะรู้เรื่องนี้ไหม”

“ท่านโฮคาเงะเห็นด้วย แต่ว่า” ชินเสะลังเลที่จะพูดออกมา เรียวรู้ถึงความกังวลของเธอดี

“แม่ มีอะไรก็พูดออกมาเถอะ” เรียวกระตุ้นให้ชินเสะพูดออกมา

“ดันโซไม่เห็นด้วยกับการแต่งงานครั้งนี้และต้องการกำจัดเธอออกจากหมู่บ้าน อย่างไรก็ตาม ท่านโฮคาเงะไม่เห็นด้วยกับเขาและปลดเขาออกจากหน้าที่ของเขา”

หลังจากได้ฟังคำพูดของแม่ของเขาแล้ว มันก็ทำให้ความประทับใจในตัวของฮิรุเซ็นในใจของเรียวดีขึ้นเล็กน้อย และเรียวต้องส่งคำเตือนให้กับดันโซเล็กน้อยด้วย

หลังจากนั้นเรียวกับแม่ของเขาก็กล่าวคำอำลากับคาซึฮะและกลับไปที่บ้าน เมื่อกลับมาถึงบ้านแล้วทั้งสองคนก็คุยกันจนถึงดึกดื่น

หลังจากที่ออกมาจากห้องของแม่แล้ว เรียวก็ไม่ได้กลับไปนอนทันที แต่เขากลับเข้าสู่โหมดเซียนเพื่อหาตำแหน่งของดันโซแทน

เรียวไม่อยากเผชิญหน้ากับดันโซตั้งแต่เนิ่นๆ แต่ดันโซกำลังรบกวนครอบครัวของเขาดังนั้นแล้วเรียวจึงจำเป็นต้องลงมือจัดการตักเตือนดันโซเล็กน้อย

เมื่อเรียวเข้าสู่โหมดเซียนแล้วมันก็ทำให้การรับรู้ของเขาเฉียบคมขึ้น เขาจึงสามารถหาตำแหน่งของดันโซได้อย่างง่ายดาย

“หน่วยรากอยู่ในใต้ดินจริงๆด้วย” เมื่อหาตำแหน่งของดันโซพบแล้ว เรียวก็ออกจากโหมดเซียนและเข้าสู่โหมดสายฟ้าน้ำแข็ง จากนั้นก็วิ่งไปที่สำนักงานใหญ่ของหน่วยรากทันที

หลังจากที่เรียวจัดการพวกยามเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาก็ทิ้งมีดผ่าตัดน้ำแข็งเอาไว้ที่ทางเข้าและตรงเข้าไปในใต้ดินทันที

หน่วยรากมีขนาดใหญ่มาก ดังนั้นแล้วเรียวจึงเคลื่อนไหวอย่างระมัดระวัง เขาได้ปักมีดผ่าตัดน้ำแข็งไว้ทุกๆสี่สิบเมตร

ดันโซถูกไล่ออกจากตําแหน่งที่ปรึกษาของโฮคาเงะ โดยโฮคาเงะรุ่นที่สามและนินจาของหน่วยรากก็ถูกไล่ออกไป ทำให้หน่วยรากเหลือนินจาไม่มากนัก ดังนั้นแล้วตลอดทางเรียวจึงไม่ได้พบนินจาคอยขัดขวางเลย

เรียวค่อยๆเข้าไปในหน่วยรากลึกลงไปเรื่อยๆ ในระหว่างทางไม่มีนินจาคอยขัดขวางเลย แต่เมื่อเข้ามาถึงส่วนที่ลึกที่สุดแล้วก็เริ่มมีนินจาปรากฏตัวออกมาให้เห็น แต่ถึงอย่างนั้นก็มีนินจาเพียงแค่สิบคนเท่านั้น

“ยามานากะ เรียว เธอมาทําอะไรในหน่วยรากของฉัน” ดันโซปรากฏตัวขึ้น หลังจากนั้นเรียวก็ถูกรายล้อมไปด้วยนินจา,kdกว่าหนึ่งโหล

“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ เลยอยากมาทักทายนิดหน่อย” นินจาหน่วยรากส่วนใหญ่เป็นโจนินพิเศษ ในนั้นมีเพียงโจนินสองคนเท่านั้น ส่วนดันโซก็ซ่อนแขนที่ถูกตัดเอาไว้ภายใต้เสื้อคลุมของเขา

ตอนนี้ฝีมือของเรียวเทียบเท่าได้กับระดับคาเงะแล้ว ดังนั้นแล้วเขาจึงไม่ได้หวาดกลัวนินจาที่อยู่โดยรอบๆ ตัวเลยแม้แต่น้อย หากมีสถานการณ์ที่เหนือความคาดหมายเรียวก็สามารถใช้ย่างก้าวน้ำแข็งหลบหนีออกไปได้ตลอดเวลา

“คำทักทายของนายฉันได้รับแล้ว นายไปได้แล้ว” ดันโซขอให้เรียวออกไปจากหน่วยรากของเขา

เรียวไม่ได้สนใจคำพูดของดันโซ เขาเพียงแค่ยิ้มออกมาเล็กน้อย จากนั้นลำแสงสายฟ้าก็สว่างวาบผ่านไปทำให้นินจาของหน่วยรากถูกเรียวจัดการลงทันที

“ดันโซหากจะทำอะไรในอนาคตก็ระวังตัวเอาไว้ให้ดี ลุงซาคุโมะสามารถตัดแขนของนายได้ ฉันก็สามารถทำได้เช่นเดียวกัน” ใบหน้าของดันโซยังคงเรียบเฉยต่อคำพูดของเรียว หลังจากนั้นเรียนก็หายตัวไป

****************************************
แปลโดย เฮอร์มีส
โดเนทเพื่อเป็นกำลังใจในการแปลได้นะครับ
ธนาคารไทยพาณิชย์(SCB) : 4380169722