ยินดีด้วย

เบิกเงินเดือนล่วงหน้าสองเดือนหรอ?

นั่นคือ 30,000 หยวน

หลินฟานไม่ลังเลเลยที่จะตอบตกลง "ได้สิ"

ที่เขาตกลงนี่ไม่ใช่ว่าหลินฟานชอบถูกเอาเปรียบหรอกนะ

แต่ในระหว่างที่เขาได้รู้จักกับซูหนิงจิง เขาบอกได้เลยว่าอีกฝ่ายเป็นผู้หญิงที่ใจดีและเรียบง่าย

หลินฟานเชื่อว่าเธอจะไม่โกหกตัวเองเรื่องเงิน 30,000 หยวน

และถ้าซูหนิงจิงมีปัญหาเรื่องเงินจริงๆ การให้เงิน 30,000 หยวนกับเธอน่าจะดีกว่าปล่อยให้เธอต้องไปหาทางอื่นเอาเอง

ซูหนิงจิงไม่ได้คิดว่าหลินฟานจะตอบตกลงทันที

ไม่ถึงนาทีหลังจากที่เธอวางสาย โทรศัพท์มือถือของเธอก็สั่นขึ้นเล็กน้อย

"ยอดเงินเข้าบัญชี 30,000 หยวน"

นี่...

ซูหนิงจิงรีบส่งข้อความไปหาหลินฟาน: ขอบคุณ

จากนั้นเธอก็โอนเงินจำนวน 30,000 หยวนที่เธอเพิ่งได้รับไปให้น้องสาวทันที

…………

ในคืนนั้น

เป็นเรื่องหายากที่จะเห็นหลินฟานนอนคนเดียว

วันรุ่งขึ้น พระอาทิตย์ขึ้นสูง และนกก็ส่งเสียงร้องอย่างมีความสุขข้างนอกหน้าต่าง

ในที่สุดหลินฟานก็ค่อยๆลืมตาขึ้น

เมื่อคืนเขาหลับสบายมาก

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและอ่านข้อความที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ

"ยอดเงินเข้าบัญชี 1,350,000 หยวน ณ เวลา 0.00 นาฬิกา"

จากนั้น หลินฟานก็มองไปที่ระบบลงชื่อเข้าใช้

"เข้าสู่ระบบ!"

【ติ๊ง! การลงชื่อเข้าใช้สำเร็จ ยินดีด้วย คุณได้รับเงิน 10 ล้านหยวน 】

หลินฟานหาวก่อนจะถอนหายใจออกมา " 10 ล้านอีกแล้วหรอ..."

หลังจากอาบน้ำเสร็จแล้ว เขาก็เดินไปเปิดประตูบ้านพัก

หลินฟานพบกับร่างที่สวยงามยืนอยู่ที่ประตู...เธอคือซูหนิงจิง

วันนี้ซูหนิงสวมผ้ากันเปื้อน ใบหน้าที่บอบบางของเธอนั้นใสราวกับหยกที่สวยงามภายใต้แสงแดดอันอบอุ่น

รูปร่างที่บอบบางนั้นไม่ได้ดูอ้วนขึ้นเนื่องจากผ้ากันเปื้อนที่หลวม แต้กลับกัน มันดูอวบอิ่มและสมบูรณ์แบบมาก!

ผมสีดำยาวพลิ้วปลิวไสว นางฟ้าลงมาต้อนรับที่ประตู นี่อาจจะเป็นชื่อของภาพนี้ก็ได้

หลินฟานผงะไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็มองดูเหงื่อบนใบหน้าที่ขาวราวหิมะของเธอก่อนจะถามว่า “คุณรออยู่ที่หน้าประตูตลอดเลยหรอ?”

ซูหนิงไม่พูดแต่ก้มหน้าลงเงียบๆ

หลินฟานพูดอย่างช่วยไม่ได้ “ครั้งต่อไปก็อย่าลืมกดกริ่งนะ…”

เขาบอกซูหนิงจิงถึงรหัสผ่านของวิลล่า และจัดสรรเงิน 50,000 หยวนเป็นค่าใช้จ่ายในการซื้อผักให้กับเธอ

หลังจากนั้น หลินฟานก็ขับรถลัมโบกินี่ไปยังมหาวิทยาลัยเจียงเป่ย

ทันทีที่เขาไปถึงหน้าประตู ธงขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าของเขา

"ขอแสดงความยินดีกับหลินฟานแทนมหาวิทยาลัย สำหรับการอนุมานสูตรเศรษฐศาสตร์และทฤษฎีบทใหม่! 》

หลินฟานคิดอยู่ครู่หนึ่งและตระหนักได้ว่าน่าจะเป็นเรื่องของฉินหยู่ซวนที่เขียนสูตรสุดท้ายลงในเอกสารและเผยแพร่มันบน "ECTA"

เกี่ยวกับเรื่องนี้...

เขาไม่ได้ไปอ่านบทความเหล่านั้นเลย

เพราะเขาเชื่อในเนื้อหาที่เขาเขียน และยังเชื่อในความสามารถของการเขียนวิทยานิพนธ์ของฉินหยู่ซวนอีกด้วย

หลังจากจอดรถ หลินฟานก็เดินไปเจอที่ปรึกษาซุนเหยาตงพอดี

“นักศึกษาหลินฟาน นายเยี่ยมมาก ฮ่าฮ่า! นายเก่งที่สุดในชั้นเรียนของเรา มหาวิทยาลัยของเราได้มีหน้ามีตาก็เพราะนาย!” ซุนเหยาตงวางมือลงบนไหล่ของหลินฟานพร้อมกับพูดอย่างตื่นเต้น

ถึงแม้หลินฟานจะมีภูมิคุ้มกันต่อคำพูดเยินยอของซุนเหยาตงก็ตาม

แต่เมื่อได้ยินคำพูดของเขา ใบหน้าของหลินฟานก็ยังต้องแสดงสีหน้าแปลกๆออกมา

ทุกครั้ง……

ทุกครั้งที่หลินฟานได้รับรางวัลหรือความสำเร็จอะไร เมื่อเขามามหาวิทยาลัย ชุนเหยาตงจะเป็นคนแรกที่มาพบเขาตลอด

มันเป็นเรื่องบังเอิญรึเปล่า?

ซุนเหยาตงเพิกเฉยต่อความคิดของหลินฟาน และเดินไปที่ห้องเรียนด้วยรอยยิ้ม

เวลานี้ ในห้องเรียนเต็มไปด้วยผู้คนและมีชีวิตชีวาอย่างมาก

เพราะเช้านี้เป็นคาบเรียนของครูเทียนเถียน

“อะแฮ่ม!”

ซุนเหยาตงเดินไปที่แท่นและไอเล็กน้อย

นักเรียนสงบลง แต่ใบหน้าของพวกเขาค่อย ๆ สับสน

เกิดอะไรขึ้น?

เช้านี้เป็นคาบเรียนของครูเทียนเถียนไม่ใช่หรอ?

ทำไมที่ปรึกษาซุนถึงมาที่นี่?

หรือว่ามีการสลับคาบเรียน?

บ้าจริง!

มันเลวร้ายสำหรับนักศึกษาที่ได้นั่งที่ดีๆในวันนี้

ซุนเหยาตงพูด "ขอบอกข่าวดีกับทุกคน หลินฟานในห้องเรียนของเราได้ทำการสรุปสูตรและทฤษฎีทางเศรษฐศาสตร์ได้สำเร็จ! ผลลัพธ์นี้อาจทำให้ห้องเรียนของเราเป็นผู้ชนะรางวัลโนเบลสาขาเศรษฐศาสตร์!"

"อะไรนะ!"

เงียบ!

ทั้งห้องเรียนเงียบ!

ใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยท่าทางตกตะลึง

แม้ว่าพวกเขาจะเป็นนักศึกษาในภาควิชาคณิตศาสตร์ ถึงพวกเขาจะไม่ค่อยรู้เรื่องสูตรและทฤษฎีทางเศรษฐศาสตร์มากนัก

แต่สำหรับรางวัลโนเบลสาขาเศรษฐศาสตร์ เรียกได้ว่าน่าประทับใจทีเดียว!

หรือถ้าจะให้พูดตรงๆก็คือ รางวัลใดๆที่มีคำว่าโนเบลนั้นหมายถึงรางวัลสูงสุด รางวัลพวกนี้ทำให้นักศึกษาทุกคนต้องเงยหน้าขึ้นมอง!

ตอนนี้ เพื่อนร่วมห้องในชั้นเรียนของพวกเขา... มีใครบ้างที่มีแววว่าจะได้รับรางวัลโนเบล?

เรื่องนี้จะไม่ทำให้พวกเขาประหลาดใจได้อย่างไร

"ทุกคนปรบมือเพื่อแสดงความยินดีหน่อย!" ซุนเหยาตงพูดออกมาเสียงดังเต็มที่

"เปาะแปะเปาะแปะ!"

นักศึกษาทุกคนปรบมือเสียงดัง เสียงปรบมือดังกึกก้องไปทั่วทั้งห้องเรียน

นี่...

ซุนเหยาตงพยักหน้าอย่างพึงพอใจแล้วหันหลังเดินออกไป

ไม่นานหลังจากที่เขาจากไป อาจารย์เทียนเถียนก็เข้ามา

ในอดีต เมื่ออาจารย์เทียนเถียนเดินเข้ามาในห้องเรียน ทุกคนจะสนใจแต่เธออย่างแน่นอน

แต่วันนี้แตกต่างออกไป

ความคิดของนักศึกษาทุกคนยังคงติดอยู่ในเรื่องของหลินฟานที่จะได้รับรางวัลโนเบลสาขาเศรษฐศาสตร์

วิธีการสอนของครูเทียนเทียนก็เหมือนเดิม ผ่อนคลายและร่าเริง

เวลาสำหรับคาบเรียนนี้หมดไปอย่างรวดเร็ว

หลังเลิกเรียน ซงหยี่ที่นั่งอยู่ข้างๆก็อดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นมา "พี่ฟาน พี่ได้สรุปสูตรและทฤษฎีทางเศรษฐศาสตร์จริงๆหรอ? พี่จะได้รับรางวัลโนเบลจริงๆหรือเปล่า?"

หม่าจง เจิ้งจินเป่าและนักศึกษาที่นั่งอยู่รอบๆ ต่างก็ตั้งใจฟัง

เห็นได้ชัดว่าพวกเขาอยากรู้มาก

หลินฟานอดไม่ได้ที่จะรู้สึกขบขันเมื่อมองดูท่าทางของพวกเขา

"ฉันไม่รู้ว่าฉันจะได้รับรางวัลโนเบลหรือเปล่านะ แต่ฉันได้เขียนสรุปสูตรและทฤษฎีทางเศรษฐศาสตร์จริงๆ!" หลินฟานพูด

“จริงหรอเนี่ย!!”

แม้ว่าที่ปรึกษาซุนจะเคยพูดไว้แล้ว

แต่หลังจากที่หลินฟานพูดความจริงออกมา มันก็ยังทำให้ทุกคนประหลาดใจอยู่ดี

หม่าจงถามต่อ "หลินฟาน นายสรุปสูตรและทฤษฎีทางเศรษฐศาสตร์ออกมาอย่างไร? เหมือนว่าฉันจะไม่เคยเห็นนายศึกษาเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย"

ท้ายที่สุดแล้ว พวกเขาไม่เพียงแต่เป็นเพื่อนร่วมห้องกันเท่านั้น แต่ยังเป็นเพื่อนร่วมหอพักเดียวกันด้วย ดังนั้นพวกเขาจึงมีคุณสมบัติเหมาะสมที่จะพูดเรื่องเช่นนั้น

หลินฟานพูด "ยังต้องศึกษาเรื่องนี้อีกหรอ? มันง่ายมากเลยนะ! เมื่อฉันเห็นการบรรยายของศาสตราจารย์เศรษฐศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยซางไห่ ฉันก็เริ่มคำนวณปัญหาตาม จากนั้นก็เพียงแค่แก้ไขมันไปทีละขั้น แล้วก็อนุมานสูตรที่ถูกต้องขึ้นมา ง่ายๆแค่นี้แหละ"

ยังต้องศึกษาเรื่องนี้อีกหรอ?

มันง่ายมาก!

แก้ไขปัญหาการคำนวณของศาสตราจารย์เศรษฐศาสตร์ของมหาวิทยาลัยซางไห่

แล้วก็อนุมานสูตรที่ถูกต้องขึ้นมา!

ฟัง!

ฟัง!

นี่ยังเป็นมนุษย์อยู่อีกหรอ?

มันเหมือนกับการเรียนรู้ของเทพเจ้า!

เมื่อซงหยี่ หม่าจง เจิ้งจินเป่าและคนอื่นๆฟังคำพูดของหลินฟานจบ ทุกคนก็อ้าปากค้างทันที ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึง และไม่รู้ว่าจะต้องพูดตอบหลินฟานยังไงดี

เพราะท้ายที่สุดแล้ว คนธรรมดาก็ไม่มีสิทธิ์พูดคุยกับเทพเจ้า