ยิงให้ตาย!

ที่เอซีคลับเฮาส์

หลินฟานจำได้ว่าเขาสามารถกิน ดื่ม ร้องเพลง และเล่นเกมในที่นี้ได้... มันเป็นที่ที่ดีสำหรับการพบปะสังสรรค์มากเลยทีเดียว

ไม่นานหลังจากนั้น รถบัสสุดหรูก็ได้มาจอดอยู่ที่หน้าประตูเอซีคลับ

ซึ่งเมื่อสองสาวงามที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตูเห็นว่ามีคนจำนวนมากเดินลงมา รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของพวกเธอทันที จากนั้น พวกเธอก็พูดด้วยน้ำเสียงหวานๆว่า "ยินดีต้อนรับสู่เอซีคลับของเรา"

สาวงามสองคนนี้สูงและมีหุ่นที่เรียวบาง แถมเสียงของพวกเธอก็ไพเราะอย่างมาก

ทำให้นักศึกษาชายทุกคนรู้สึกกระปรี้กระเปร่าทันทีที่ได้ยิน

จากนั้น พวกเขาก็เดินตามหลินฟานเข้าไปข้างในคลับเอซี ซึ่งข้างในก็ปูด้วยผ้าจากขนสัตว์ และก็มีโคมระย้าที่ประดับไปด้วยเพชร ทั้งหมดนี่เป็นการตกแต่งที่หรูหราอย่างมาก และมันก็ทำให้พวกเขาถึงกับต้องอ้าปากค้าง

แต่หลินฟานไม่ได้ตื่นเต้นอะไรมากนัก เขารู้สึกผ่อนคลาย

“ฉันเชื่อว่าเมื่อกี้ทุกคนคงยังจะกินกันไม่อิ่ม พวกเราไปหาอะไรกินกันเถอะ”

จากนั้น ภายใต้การนำทางของบริกรคนสวย ทุกคนก็ได้มาถึงร้านอาหารที่เต็มไปด้วยของกินมากมาย กุ้งล็อบสเตอร์ออสเตรเลีย ซี่โครงแกะ หมูหันย่าง กุ้งปี๊บ… ทุกอย่างหรูหราและน่ากินอย่างมาก

อันที่จริง นักศึกษาทุกคนได้กินอะไรมาบ้างแล้ว และท้องของพวกเขาก็ไม่ได้หิวขนาดนั้น

แต่หลังจากที่ได้เห็นอาหารอันหรูหราเหล่านี้ พวกเขาก็ถึงกับต้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่

"จะยืนนิ่งกันอยู่ทำไมหล่ะ เข้าไปกินอาหารกันเถอะ" หลินฟานพูด

ซึ่งเมื่อได้ยินหลินฟานพูดเช่นนั้น เหล่าเพื่อนๆก็มองหน้ากันและตัดสินใจเดินเข้าไปข้างในร้าน

และด้วยวัตถุดิบที่สดใหม่บวกกับการปรุงรสอาหารอย่างยอดเยี่ยม

ทำให้ทุกคนกินอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อย

ซึ่งในเวลานี้ ท้องของพวกเขาก็ป่องออกมาอย่างเห็นได้ชัด

สิ่งนี้...

ทำให้หลินฟานมีความสุขอย่างมาก และจากนั้นเขาก็กล่าวว่า "ทุกคนสามารถเล่นทุกอย่างที่อยู่ในคลับเอซีได้เลยนะ"

เจิ้งจินเป่ายิ้มและพูดว่า "เราไปหาที่ผ่อนคลายกันไหม"

"ฉันเห็นด้วยเลย!" ซงหยี่ตามมาด้วยรอยยิ้ม

ส่วนหม่าจงที่อยู่ถัดจากเขาก็อดไม่ได้ที่จะบิดตูดไปมา แถมสีหน้าของเขาก็ดูเขินอายอย่างมาก แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็เดินตามไปอย่างไกล้ชิด

ซึ่งเมื่อนักศึกษาชายคนหนึ่งได้ยินบทสนทนาระหว่างซงหยี่กับเจิ้งจินเป่า เขาก็อดไม่ได้ที่จะถามว่า “ที่นี่เด็ดมั้ย? นายเคยมาที่นี่หรือเปล่า?”

“พี่ฟานเคยพาพวกเรามาที่นี่ครั้งนึงแล้ว ส่วนเด็ดไหมอ่ะหรอ...ต้องมาลองถึงจะรู้” เจิ้งจินเป่าพูดพร้อมกับยิ้มออกมา

ซึ่งเมื่อนักศึกษาชายคนนั้นกับกลุ่มเพื่อนที่อยู่ข้างๆได้ยิน ดวงตาของพวกเขาก็เป็นประกายทันที

จากนั้น เมื่อพวกเขาสวมเสื้อคลุมอาบน้ำและเดินมาถึงห้องโถงโบราณ พวกเขาก็เห็นหญิงงามสง่ากลุ่มใหญ่ในชุดจีนโบราณฮันฟู และด้วยความสง่างามของพวกเธอ ก็ทำให้ดวงตาของพวกเขาแทบจะถลักออกมา

ในขณะนั้น นักศึกษาทุกคนก็รู้สึกเหมือนกับได้อยู่บนสวรรค์ พวกเขาเต็มไปด้วยความผ่อนคลายและเสียงหัวเราะ

ซึ่งเมื่อถึงบ่ายสามโมง ทุกคนก็เดินออกมาที่ด้านนอกของคลับเอซีด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า

เพื่อนร่วมห้องคนหนึ่งพูดเสียงเบา "ที่นี่แพงหรือเปล่า"

เห็นได้ชัดว่าเขาติดใจเอซีคลับอย่างยิ่ง และเขาก็ต้องการที่จะมาที่นี่อีกในอนาคต

“นายถามว่าเท่าไหร่งั้นหรอ? ฉันเห็นว่าหลินฟานจ่ายไปทั้งหมด 780,000 หยวน!”

"เฮ้อ!" นักศึกษาที่อยู่รอบๆทุกคนต่างก็ถอนหายใจออกมาทันที

จากนั้น พวกเขาก็จ้องมองไปที่หลินฟานด้วยความชื่นชมมากยิ่งขึ้น

ไม่ใช่แค่นักคณิตศาสตร์และนักประดิษฐ์ผู้ยิ่งใหญ่เท่านั้น... แต่เขายังรวยด้วย!

จากนั้น ทันทีที่หลินฟานก้าวออกมาจากคลับเอซี เสี่ยงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นมา

【ติ๊ง! ยินดีด้วยที่ทำภารกิจลับสำเร็จ จัดปาร์ตี้ในห้องเรียนสุดฟิน รับซองแดงสีเงิน 5 ซอง 】

เมื่อหลินฟานได้ยิน มุมปากของเขาก็กระตุกขึ้นทันที

มาจัดปาร์ตี้กับเพื่อนแต่ทำภารกิจสำเร็จโดยบังเอิญ โชคดีจริงๆ!

จากนั้น รถบัสสุดหรูก็มารับนักศึกษากลับไปที่มหาวิทยาลัยเจียงเป่ย

ณ หอพักชาย

หลังจากที่มีการรวมตัวกันในวันนี้ เพื่อนร่วมชั้นก็ใกล้ชิดกับหลินฟานมากยิ่งขึ้น

พวกเขาอยู่ในหอพักห้อง 104 และพูดคุยกับหลินฟานจนถึงเทียงคืน ก่อนจะกลับไปนอนที่หอพักอย่างไม่เต็มใจ

…………

และในขณะที่หลินฟานกำลังคุยกับเพื่อนๆอยู่

ในหอพักหญิงห้อง 606

เพื่อนร่วมห้องสามคนพูดคุยและหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน แตกต่างจากซ่งเจียซินที่มีใบหน้าที่แสนจะเย็นชา

ซ่งเจียซินหยิบโทรศัพท์มือถือของเธอออกมาและส่งข้อความไปในกลุ่มวีแชท'อนาคต'

ซ่งเจียซิน: หลินฟานถูกเกาเจิ้นโปจาก บริษัทอุ๊ปส์กรุ๊ป รังแก

หลังจากที่ข้อความนี้ถูกส่งออกไป กลุ่มที่สงบสุขแต่เดิมก็ปะทุทันที

หลิวหยูหาง: ว่าไงนะ? เกาเจิ้นโป ไออ้วนนั่นกล้าดูถูกพี่ฟานของเราหรอ? กล้ามาก! เดี๋ยวเจอดีแน่!

ถานเซิงหยู: เกาเจิ้นโป ไออ้วนนั่นอ่ะนะ? หยิ่งผยองยิ่งนัก!

ต้วยเฉียน: ฉันเห็นไออ้วนคนนี้ชอบอารมณ์เสียมานานแล้ว! กล้าดูถูกพี่ฟาน! แกกล้ามากไออ้วน!

หลิวหยูหาง: เอาล่ะ! ไม่ต้องพูดอะไรมาก ฉันจะสอนบทเรียนให้ไออ้วนนั้นเดี๋ยวนี้!

ถานเซิงหยู: พี่หลิว ฉันจะไปกับพี่ด้วย! กำปั้นของฉันจะได้ขยับสักที

ต้วนเฉียน: ฉันจะไปด้วย!

จางปิน: ฉันอีกคน!

ซุนลู่กั่ว: ไม่ต้องห่วงนะ ทุกคน

หลิวหยูหาง: ซุนลู่กั่ว นายหมายถึงอะไร? หรือว่าเป็นเพราะบริษัทยาของตะกูลซุนมีความร่วมมือกับอุ๊ปส์กรุ๊ป นายจึงไม่อยากที่จะสั่งสอนเดาเจิ้นโป?

หลิวหยูหาง: ถ้านายคิดที่จะเกลี้ยกล่อมฉันแล้วล่ะก็ เชิญหุบปากไปได้เลย!

ซุนลู่กั่ว: นายมีสมองที่หรือเปล่า? ตะกูลซุนและอุ๊ปส์กรุ๊ปไม่ได้มีส่วนร่วมกันมานานแล้ว แต่ต่อให้มีการร่วมมือและมาด่าพี่ฟาน ฉันก็จะจัดการมันแน่นอน!

ซุนลู่กั่ว: ฉันหมายความว่าแค่สั่งสอนเกาเจิ้นโปมันน้อยเกินไป

ซุนลู่กั่ว: พวกเราเป็นตัวแทนของแต่ละครอบครัว...

ซุนลู่กั่ว: เราสามารถรวบรวมจุดแข็งของเรา และเราก็สามารถโจมตีอุ๊ปส์กรุ๊ปจากหุ้น ธนาคาร อสังหาริมทรัพย์ โลจิสติกส์ สื่อบันเทิง โรงแรม ฯลฯ หรือจะยิงเขาให้ตายเลย... พวกนายคิดอย่างไรล่ะ

ซ่งเจียซิน: ดี!

หลิวหยูหาง: ซุนลู่กั่ว ฉันเคยคิดว่านายไร้ประโยชน์มาโดยตลอด แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่านายจะมีประโยชน์อยู่บ้าง!

ซุนลู่กั่ว:...

ถานเซิงหยู: ยิงให้ตายเลยหรอ? ใจเด็ดมากพี่!

ต้วนเฉียน : ใครกล้าด่าพี่ฟาน ต้องยิงให้ตาย ฉันเห็นด้วย!

จางปิน: ฉันก็เห็นด้วย!