เที่ยวกับน้องสาว

สถานีเจียงเป่ยทิศตะวันออก เป็นสถานีรถไฟที่ใหญ่ที่สุดในเจียงเป่ย และเป็นสถานีศูนย์กลางของประเทศ

ทุกๆวัน ผู้คนหลายแสนคนจะมาขึ้นรถไฟที่นี่

พูดได้เลยว่า สามารถมองเห็นเงาของผู้คนได้ทุกที่ในสถานีตะวันออก

หลังจากที่หลินฟานจอดรถแล้ว เขาก็ไปยืนอยู่ที่ทางออกพร้อมกับผู้คนมากมาย

ไม่นานหลังจากนั้น เสียงเรียกก็ดังออกมาจากคนกลุ่มใหญ่ที่พึ่งเดินออกมาจากสถานี

“พี่! ฉันอยู่นี่!”

สิ้นเสียง หลินเสี่ยวเหยาก็เดินออกมาอย่างรวดเร็วพร้อมกับหญิงสาวที่ดูเป็นคนเงียบๆ เธอสวมแว่นตาสีชมพู อีกคนหนึ่งเป็นเด็กผู้หญิงที่ตัดผมขนาดกลางและดูเป็นผู้ใหญ่หน่อยๆ

“ให้ฉันแนะนำนะ นี่คือพี่ชายของฉัน หลินฟาน! เขากำลังศึกษาอยู่ที่มหาวิทยาลัยเจียงเป่ยและตอนนี้ยังโสดอยู่ด้วย!” หลินเสี่ยวเหยาพูดด้วยรอยยิ้ม

ซึ่งเมื่อหลินฟานได้ยินคำพูดของหลินเสี่ยวเหยา เขาก็แทบจะสำลักออกมาทันที

น้องสาวคนนี้กำลังคิดอะไรอยู่?

คิดจะแนะนำสาวน้อยสองคนที่ยังเรียนมัธยมอยู่ให้พี่ชายหรือยังไง?

หลินฟานมองไปที่ทั้งสองด้วยตาแห่งความจริงโดยไม่รู้ตัว

สาวน้อยผู้เงียบขรึม

[คะแนนรูปร่างหน้าตา: 85]

[คะแนนความชื่นชอบ: 40]

สาวน้อยที่ดูเป็นผู้ใหญ่

[คะแนนรูปร่างหน้าตา:84]

[คะแนนความชื่นชอบ: 40]

คะแนนรูปร่างหน้าตาประมาณ 80 และคะแนนความชื่นชอบคือระดับคนแปลกหน้า

ต้องไม่ลืมว่าผู้หญิงของเขาทั้งหมดมีคะแนนหน้าตาอยู่เหนือ 90 คะแนน

และแน่นอน ว่าเหตุผลหลักก็คือคือเขามีแฟนแล้ว ไม่ใช่หมาป่าเดียวดาย!

ใช่แล้ว!

หลินเสี่ยวเหยาชี้ไปที่สาวน้อยผู้เงียบขรึมก่อนจะพูดว่า "นี่คือ ถังเจียว"

จากนั้นเธอก็ชี้ไปที่หญิงสาวที่ดูโตแล้วพูดว่า "นี่คือ ตู่หยูเจีย"

หลินฟานพยักหน้าอย่างสุภาพเป็นการทักทาย

จากนั้นเขาก็พูดว่า "เธอน่าจะหิวกันแล้วใช่ไหม? อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหม?"

“ฉันอยากกินบะหมี่แห้งร้อนของเจียงเป่ย! และก็ข้าวมันไก่ด้วย!” หลินเสี่ยวเหยาพูดอย่างตื่นเต้น

"ได้เลย!" หลินฟานตอบและพาคนทั้งหมดไปที่ลานจอดรถ

ไม่นานทุกคนก็มาถึงหน้ารถบิ๊กจี

ผู้หญิงไม่ค่อยรู้เรื่องรถเท่าไหร่

นอกจากนี้ถังเจียวและตู่หยูเจียยังเป็นเพียงนักเรียนมัธยมปลาย ดังนั้นพวกเธอจึงไม่ค่อยรู้เรื่องพวกนี้มากนัก

แต่อย่างไรก็ตาม เมื่อพวกเธอมองไปที่รูปลักษณ์ที่สูงและแข็งแกร่งของบิ๊กจี ใบหน้าของพวกเธอก็ยังต้องแสดงความประหลาดใจออกมา

"บูม!"

หลินฟานเหยียบคันเร่ง ก่อนที่รถจะพุ่งออกไปข้างหน้าราวกับสัตว์ร้าย

ถังเจียวและตู่หยูเจียรู้สึกถึงวิสัยทัศน์ที่สมบูรณ์แบบและพลังอันแข็งแกร่งของรถบิ๊กจี... และพวกเธอยังมีความรู้สึกเสน่หาที่อธิบายไม่ได้ต่อหลินฟานอีกด้วย

“ติ๊ง!”

ตอนนั้นเอง โทรศัพท์ในกระเป๋าของหลินฟานก็ดังขึ้นมาพอดี

12:00!

ซองแดงปรากฏขึ้น!

ดังนั้น หลินฟานจึงเหยียบเบรกก่อนจะรีบหมุนพวงมาลัยและจอดรถในที่จอดรถชั่วคราวข้างถนน

จากนั้นเขาก็รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและกดไปที่ซองแดง

"ติ๊ง! ยินดีด้วย คุณได้เงิน 3 หยวน"

"ติ๊ง! ยินดีด้วย คุณได้เงิน 10 หยวน"

...

หลินเสี่ยวเหยาที่อยู่ข้างๆก็อดไม่ได้ที่จะถามขึ้น “พี่ชาย พี่กำลังทำอะไรอยู่?”

“โอ้ พี่กำลังเปิดซองแดง” หลินฟานตอบกลับ

หลินเสี่ยวเหยา:...

ถังเจียว:...

ตู่หยูเจีย:...

ทั้งสามพูดไม่ออก

เปิดซองแดง?

ถ้าจำไม่ผิด ซองแดงนั้นมูลค่าไม่เกิน 200 หยวน ใช่หรือเปล่า?

แถมยังเป็นราคาที่สูงที่สุดแล้วด้วย!

ถ้าเป็นในสถานการณ์ปกติ ซองแดงพวกนี้จะมีเงินอยู่ไม่กี่หยวน หรือไม่ก็เซ็นต์ ใช่ไหม?

เงินแค่นี้…

ต้องตื่นเต้นขนาดนี้ไหมเนี่ย?

ถ้าเปลี่ยนเป็นคนอื่นที่ไม่รู้ว่าหลินฟานกำลังทำอะไร พวกเขาคงนึกว่าหลินฟานกำลังทำธุรกิจ 100 ล้านอยู่เป็นแน่

ในตอนแรก ทั้งถังเจียวและตู่หยูเจียพอจะมีความประทับใจที่ดีต่อหลินฟานอยู่บ้าง

แต่ตอนนี้มันหายไปหมดแล้ว

หลินเสี่ยวเหยายิ้มอย่างเขินอายนิดหน่อย

มุมปากของหลินฟานยกขึ้นก่อนจะเผยให้เห็นรอยยิ้มบางๆบนหน้า

เพราะหลินฟานเพิ่งได้ส่วนแบ่งหุ้นอีก 10% จากซองแดงที่เขาเปิด!

ต้องรู้ก่อนว่า…

ถึงหุ้นจะน้อย แต่มันเป็นหุ้นขององค์กรขนาดใหญ่ที่มีมูลค่าในตลาดหลักแสนล้าน!

ถ้าหุ้น 10% ก็ตีเป็นมูลค่ามากกว่าหมื่นล้านหยวน!

ถ้าหลินฟานรู้ว่าถังเจียวและตู่หยูเจียกำลังคิดอะไรอยู่

เกรงว่าเขาจะบอกกับพวกเธอไปว่าหากเขาพลาดหยิบซองแดงเหล่านี้สักวิละก็ เขาอาจจะพลาดมากกว่า 100 ล้านหยวนก็ได้

ใช่แล้ว! 100 ล้าน!

หลังจากเปิดซองแดงเสร็จ หลินฟานก็สตาร์ทรถใหม่อีกครั้งและขับไปทางไซจี

ต้องบอกว่าไซจีเป็นสแน็คบาร์ที่รู้จักกันดีในเจียงเป่ย

ถึงจะเป็นบาร์ขนาดใหญ่ แต่ทั้งชั้นบนและชั้นล่างก็แทบจะหาที่นั่งไม่ได้เลย บรรยากาศข้างในบาร์ครึกครื้นสุดๆ

หลินเสี่ยวเหยาและคนอื่นๆเริ่มสั่งบะหมี่แห้งร้อนๆ ไก่ข้าวเหนียว เกี๊ยวนึ่ง ไวน์ข้าว และอาหารพิเศษอีกหลายอย่าง พวกเธอมีความสุขมากที่ได้มากินอาหารเหล่านี้

หลินฟานถาม "ต่อไปเราจะไปที่ใหนกัน?"

หลินเสี่ยวเหยาพูด "หยูเจีย บอกว่าเธอเพิ่งสอบเสร็จและต้องการซื้อของจำพวกของดูแลตัวเอง"

“โอ้ แล้วเธอล่ะ เธออยากจะไปซื้อด้วยไหม?” หลินฟานยังคงถามต่อไป

“ซื้อมันไปทำไม? ฉันไม่อยากที่จะพกมันไปทุกวัน” หลินเสี่ยวเหยาโบกมือของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า

หลินฟานไม่ได้ถามอะไรมากนัก เขาพูด "คุณจะไปซื้อกระเป๋าที่ไหน?"

"ห้างสรรพสินค้าKM ไปซื้อกระเป๋าที่นั่นด้วย!" ตู่หยูเจียพูดอย่างเร่งรีบ

เมื่อหลินฟานได้ยิน เอขก็อดไม่ได้ที่จะแสดงสีหน้าแปลกๆออกมา

ห้าง KM?

นั่นไม่ใช่ห้างสรรพสินค้าของเขาเองหรอ?

แต่ตั้งแต่ที่เขาไปที่ห้างนั้นมาครั้งล่าสุด เขาก็ไม่ได้ไปห้างKMอีกเลย

สำหรับแบรนด์กระเป๋าดังๆ?

เขาก็ยังถือหุ้นอยู่ 5%

ตู่หยูเจียคิดว่า หลินฟานสงสัยว่าเธอจะเอาเงินจากไหนมาซื้อกระเป๋าระดับไฮเอนด์แบบนี้ เธอจึงอธิบายว่า "นี่คือเงินปีใหม่กับเงินค่าขนมที่ฉันประหยัดเอาไว้"

หลินฟานพยักหน้าอย่างเงียบๆ จากนั้นเขาก็ขับรถพาคนสามคนไปที่ห้างสรรพสินค้า KM ผ่านทางที่คุ้นเคย

เมื่อหลินฟานมาถึงลิฟต์ในห้างที่จะขึ้นไปชั้นบน ชายวัยกลางคนในชุดสูทก็เดินเข้ามาพอดี

เขาพูดอย่างตื่นเต้น “คุณหลิน!”

“คุณคือ…”หลินฟานถามอย่างสงสัย

"ฉันชื่อหยวนหง ผู้จัดการทั่วไปของห้าง KMl!" ชายวัยกลางคนไม่ได้รู้สึกอึดอัดเลยที่หลินฟานไม่รู้จักเขา

ตรงกันข้าม เขายังพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นและแฝงด้วยความเคารพ

ไม่แปลกเลยที่เขาจะเป็นแบบนี้

ท้ายที่สุด หลินฟานเป็นเจ้าของห้าง KM และคำพูดของเขาถือเป็นอำนาจสูงสุดของที่นี่!

หลินฟานเองก็พูดขึ้นทันทีว่า "กลายเป็นว่า คุณคือผู้จัดการหยวนนั้นเอง"

หยวนหงถาม "คุณหลิน วันนี้คุณจะมาเข้าร่วมการประชุมใหญ่สิ้นปีของห้างไหมครับ"

“ไม่ วันนี้ฉันกะจะมาเที่ยวกับน้องสาวและเพื่อนของเธอเท่านั้น” หลินฟานพูด

หลังจากหยุดไปสักพัก ดูเหมือนหลินฟานจะคิดขึ้นมาได้ว่าเขาที่เป็นเจ้าของห้าง แต่กลับยังไม่เคยมาร่วมประชุมเลยสักครั้งเดียว

พูดได้เลยว่าเขาเพิกเฉยต่อห้างสรรพสินค้าโดยสิ้นเชิง และละเลยหน้าที่ไป

ดังนั้น หลินฟานจึงพูดอีกครั้ง "ขอโทษทีนะ ช่วงนี้ฉันไม่ค่อยว่าง"

“ติ๊ง!”

ตอนนั้นเองลิฟต์ก็ลงมาถึงชั้นล่าง

พนักงานที่สนิทสนมที่สุดของหยวนหงรีบเข้าไปกั้นประตูลิฟต์ ก่อนจะกดลิฟต์ไปที่ชั้นสี่ตามคำสั่งของหลินฟาน

ถังเจียวและตู่หยูเจียมองดูเหตการณ์นี้ด้วยท่าทางสับสน

ชายวัยกลางคนตรงหน้าเขาเป็นผู้จัดการทั่วไปของห้าง KM?

ทำไมเขาถึงพูดสุภาพกับพี่ชายของหลินเสี่ยวเหยาได้ล่ะ?

เนื่องจากหยวนหงยังอยู่ที่นี่ พวกเธอจึงไม่เลือกที่จะถามออกไปตรงๆ พวกเธอได้แต่จ้องมองหลินเสี่ยวเหยาด้วยความสงสัย

เห็นได้ชัดว่าพวกเธอต้องการคำตอบจากหลินเสี่ยวเหยา

อย่างไรก็ตาม หลินเสี่ยวเหยาเองก็ส่ายหัวเป็นการแสดงว่าเธอเองไม่รู้เช่นกัน