เป็นของพี่ทั้งหมด

หลินเสี่ยวเหยาว่ายอยู่ในทะเลของเสื้อผ้าและกระเป๋า

จากนั้นเธอก็หยิบกระเป๋าขึ้นมาหลายใบก่อนจะเดินไปหาหลินฟานแล้วพูดอย่างตื่นเต้นว่า “พี่คิดว่ากระเป๋าใบนี้เข้ากับฉันหรือเปล่า?”

“อืม ใบนี้สะพายแล้วเหมือนคนเจ้าอารมณ์หน่อยๆนะ!”

"ใบนี้ก็ดีเหมือนกันนะ..."

"ว้าว กระเป๋าใบนี้น่ารักจัง!"

หลินฟานมองดูเธอที่กำลังเลือกกระเป๋าและอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา “ไหนเธอบอกว่าไม่อยากได้กระเป๋าไง?”

ในความเป็นจริงแล้ว หลินเสี่ยวเหยาอยากได้กระเป๋าน่ารักๆแบบนี้มาโดยตลอด

ซึ่งถึงแม้ว่าเธอจะรู้ว่าหลินฟานมีเงินก็ตาม

แต่หลินเสี่ยวเหยานั้นเป็นคนประหยัด และเธอก็ที่ไม่ชอบใช้จ่ายเงินเพื่อซื้อของฟุ่มเฟือย

ซึ่งแนวคิดนั้นก็ได้หายไปเป็นที่เรียบร้อยแล้วในตอนนี้!

เพราะพี่ชายของเธอมีเสื้อผ้าและกระเป๋าอยู่มากมาย เธอจึงสามารถหยิบมันมาใช้ได้ตามต้องการ โดยไม่มีปัญหาเลย!

แน่นอนว่าหลินเสี่ยวเหยาจะไม่ยอมรับคำพูดของหลินฟาน...

เธอกระพริบตาโตๆแล้วพูดว่า “งั้นหรอ อาจเป็นเพราะจู่ๆฉันก็อยากได้ขึ้นมามั้ง”

หลินฟานมองดูท่าทางของหลินเสี่ยวเหยา เขาอดไม่ได้ที่จะยิ้มและบีบแก้มของเธอพลางพูดว่า “กินให้เยอะหน่อยละ เธอผอมเกินไปแล้ว”

เดิมที หลินเสี่ยวเหยานั้นมีความสุขมาก

แต่เมื่อได้ยินหลินฟานพูดแบบนั้น ใบหน้าก็เปลี่ยนเป็นบึ้งตึงทันที เธอพูดอย่างโกรธๆ"พี่!"

เมื่อได้ยินการตอบกลับของเธอ...

หลินฟานก็ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข เขายื่นกระเป๋า KL ที่เพิ่งเอาออกมาให้ตู่หยูเจียแล้วพูดว่า "นี่ไง กระเป๋าที่เธออยากได้"

"ขอบคุณค่ะ" ตู่หยูเจียรีบหยิบกระเป๋ามาทันที แล้วเธอก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วพูด "ฉันจะโอนเงินให้คุณ"

หลินฟานอดไม่ได้ที่จะมองไปที่ตู่หยูเจีย

จากนั้นเขาก็ยิ้มและพูดว่า “ไม่เป็นไร เธอเป็นเพื่อนของเสี่ยวเหยา และก็ถือว่านี่เป็นของขวัญเนื่องในโอกาศที่มาเที่ยวเจียงเป่ยก็แล้วกัน”

จากนั้นเขาก็พูดกับ ถังเจียวที่ยืนอยู่ข้างๆ "เธอก็เอากระเป๋าไปได้ด้วยนะ"

ตู่หยูเจียและถังเจียวต่างก็ลังเล

แม้ว่าหลินฟานจะมีกระเป๋าอยู่มากมาย

แต่จากกประสบการณ์และความรู้ที่มีมามากกว่า 10 ปี ได้บอกกับพวกเธอว่าไม่ควรเอาของของคนอื่นไปแบบฟรีๆ...โดยเฉพาะกระเป๋าที่มีค่าเหล่านี้

หลินเสี่ยวเหยาพูด “ไม่ต้องเกรงใจน่า พี่ชายของฉันยังมีกระเป๋าแบบนี้อีกเยอะ ถ้าปล่อยมันทิ้งไว้ก็จะมีแต่เสียเปล่า!”

หลังจากที่ทั้งสองได้ยินดังนั้น พวกเธอก็ไม่เกรงใจอีกต่อไป

“ว่าแต่พี่ ทำไมพี่ถึงซื้อเสื้อผ้าและกระเป๋าพวกนี้มาเยอะจัง” หลินเสี่ยวเหยาถาม

เมื่อได้ยินคำถามของหลินเสี่ยวเหยา ถังเจียวและตู่หยูเจียต่างก็หันมามองอย่างสนใจในทันที

เห็นได้ชัดว่าพวกเธออยากรู้เรื่องนี้มาก

“อ้อ กระเป๋าพวกนี้พี่ไม่ได้ซื้อมาหรอก แต่ประธานเขาให้มาเป็นของขวัญเนื่องจากพี่เป็นผู้ถือหุ้น” หลินฟานกล่าว

เงียบ.

ทุกคนเงียบลงไปทันที

ผู้ถือหุ้น?

นี่ก็หมายความว่า หลินฟานเป็นหนึ่งในเจ้าของแบรนด์อย่างงั้นหรอ!

พระเจ้าช่วย!

ถึงพวกเธอจะไม่รู้ว่าราคาทางการตลาดนั้นมากขนาดไหน

แต่แค่นี้ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้พวกเธอตกใจ

เพราะ...มันเป็นบริษัทแบรนด์เนมระดับโลก!

หลินฟานมองไปยังท่าทางที่กำลังตกตะลึงของพวกเธอทั้งสาม และอดไม่ได้ที่จะแตะจมูกของพวกเขาพร้อมกับพูดว่า "ต่อไป พวกเธอจะทำอะไรกันต่อ?"

หลินเสี่ยวเหยาเรียกสติกลับมาได้ก่อนคนแรก เธอพูด "โลชั่น...ใช่ พวกเราต้องการซื้อโลชั่นของฮัวจือดี!"

"โลชั่นของฮัวจือดีนั้นใช้ง่ายมาก แถมใช้ไม่กี่ครั้ง ผิวก็ขาวใส รอยสิวและสิวหัวดำก็หายไปในพริบตา!"

เมื่อหลินเสี่ยวเหยาพูดแบบนี้ น้ำเสียงของเธอก็สูงขึ้นอย่างช่วยไม่ได้

เห็นได้ชัดว่าเธอใฝ่ฝันถึงวันที่จะได้ใช้โลชั่นของฮัวจือดี

เมื่อหลินฟานได้ยิน ใบหน้าของเขาก็แสดงความประหลาดใจออกมาในทันที

ตั้งแต่ หลินฟานมอบโลชั่นความงามให้กับชู่หยุนเยว์ไป เขาก็ไม่เคยไปดูแลกิจการของบริษัทฮัวจือดีอีกเลย

แต่เมื่อไม่นานมานี้ ชู่หยุนเยว์ได้โทรมาบอกกับเขาว่าตอนนี้ โลชั่นฮัวจือดีนั้นได้รับการตอบรับเป็นอย่างดีในประเทศจีน

แต่อย่างไรก็ตาม ตอนนั้นหลินฟานไม่ได้สนใจมันมากนัก

ซึ่งหลินเสี่ยวเหยาก็คิดว่าหลินฟานนั้นไม่รู้จักบริษัทฮัวจือดี

ดังนั้นเธอจึงพูดต่อ “พี่ชาย พี่ไม่รู้หรอว่าฮัวจือดีได้รับความนิยมมากแค่ไหนในตลาดบ้านเรา! ทันทีที่มันวางขายที่ชั้นวาง พวกมันก็จะถูกซื้อทั้งหมดในทันที!”

จากนั้น หลินเสี่ยวเหยาก็ถอนหายใจออกมาอีกครั้ง "ฉันมาที่เจียงเป่ยในครั้งนี้ก็เพื่อลองเสี่ยงโชคดู แต่ก็ยังไม่รู้เลยว่าฉันจะหาซื้อมันได้ไหม"

ถ้าไปซื้อจากคนอื่นไม่ได้?

งั้นมาซื้อกับตัวเองไหม?

ถ้าหลินฟานต้องการ เขานั้นสามารถซื้อโลชั่นความงามมาจากระบบได้ทันที!

ต้องรู้ก่อนว่า……

โลชั่นที่นำออกมาวางขายไปทั่วนั้นถูกเอาไปเจือจางกับน้ำมานับร้อยๆครั้ง!

แต่หลินฟานไม่ได้ทำเช่นนั้น

เขาสามารถมอบโลชั่นเสริมความงามที่ดีกว่าให้น้องสาวของเขาได้ในอนาคต

เอาล่ะ ลองไปซื้อโลชั่นของฮัวจือดีให้เธอก่อน

เมื่อคิดได้เช่นนี้ หลินฟานก็พูดออกไป "ไป พี่จะพาเธอไปซื้อโลชั่นของฮัวจือดี"

"ดีเลย!" หลินเสี่ยวเหยาพูดอย่างมีความสุข

จากนั้น หลินเสี่ยวเหยาก็ถือกระเป๋าสองสามใบไปที่รถบิ๊กจี

ซึ่งเมื่อผ่านประตูของปานหลงวิลล่า ยามรักษาความปลอดภัยร่างใหญ่ก็ได้เข้าแถวเรียงกันเหมือนทหาร พวกเขาคำนับและทักทายหลินฟาน

ถังเจียวอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ "มีบ้านที่เหมือนปราสาท และยังมียามรักษาความปลอดภัยที่ทุ่มเทแบบนี้อีก"

หลินเสี่ยวเหยาพูด "ฉันไม่รู้ว่ามีคนอาศัยอยู่ที่นี่กี่คน พวกเขาทุกคนต้องเข้าแถวและทักทายแบบนี้เมื่อมีใครออกไปข้างนอกหรอ? คงจะเหนื่อยน่าดู!"

หลินฟานพูด "ไม่เป็นอย่างงั้นหรอก"

"ทำไมละ?" หลินเสี่ยวเหยาถาม

“เพราะว่าวิลล่าทั้งหมดที่นี่เป็นของพี่ พี่เลยเป็นคนเดียวที่พวกเขาต้องทำความเคารพ แล้วจะเหนื่อยได้ยังไง?” หลินฟานพูด

เงียบ!

ทั้งรถบิ๊กจีถูกความเงียบกลืนกิน!

วิลล่าทั้งหมดที่นี่เป็นของพี่... ประโยคนี้ดูธรรมดามาก

แต่อย่างไรก็ตาม ประโยคนี้ได้ดังก้องไปมาในหูของหลินเสี่ยวเหยา ตู่หยูเจียและถังเจียวและมันก็ทำให้แก้วหูของพวกเขาเจ็บปวดนิดหน่อยด้วย

“อึก!”

ตู่หยูเจียรู้สึกว่าคอของเธอแห้งเล็กน้อย เธออดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายพร้อมกกับพูดว่า "แล้ว...รถสปอร์ตกับเฮลิคอปเตอร์ในวิลล่า..."

"มันเป็นของฉันทั้งหมด" หลินฟานพูด

"ฮะ! พี่ชาย! กลับไปก่อน! กลับไปเร็วๆ!" หลินเสี่ยวเหยาตะโกนอย่างตื่นเต้น

หลินฟานถาม "มีอะไร?"

“ฉันจะไปดูบ้านของเรา!” หลินเสี่ยวเหยาตะโกน

หลินฟานมองดูท่าทางตื่นเต้นของเธอ ก่อนจะเลี้ยวรถตรงกลับไปที่ปานหลงวิลล่า

และเมื่อเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ยืนอยู่ตรงประตูเห็นหลินฟานขับรถกลับมาก็รีบยืนตัวตรงอีกครั้งพร้อมพูดต้อนรับ

ยามรักษาความปลอดภัยเฝ้าดูหลินฟานที่พาหลินเสี่ยวเหยา ตู่หยูเจีย และถังเจียวไปเปิดประตูวิลล่าหลังหนึ่ง

พวกเขาดูรูปแบบการตกแต่งที่แตกต่างกันมากในแต่ละวิลล่า และทุกคนก็มองไปยังดอกไม้ที่อยู่รอบๆ

เมื่อเขามาถึงวิลล่าที่หลินฟานอาศัยอยู่ หลินเสี่ยวเหยาไม่ได้เข้าไปข้างในตัวบ้าน แต่เธอรีบไปที่เฮลิคอปเตอร์พร้อมกับตะโกนขึ้น “พี่ชาย คุณมีกุญแจไหม ฉันอยากจะเข้าไปดู!”

"โอเค พี่เปิดให้นะ" หลินฟานดึงประตูเฮลิคอปเตอร์ออกทันที

"ว้าว!"

ทันใดนั้น การตกแต่งภายในที่หรูหราของเฮลิคอปเตอร์ก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าทุกคน

หลินเสี่ยวเหยาแทบรอไม่ไหวที่จะขึ้นไปนั่งบนนั้น เธอกระโดดขึ้นไปบนเฮลิคอปเตอร์อย่างมีความสุขเหมือนเด็กตัวเล็กๆ