ชานม

หลังจากทุกคนพูดคุยกันอยู่ซักพัก หลินฟานก็เห็นว่าเวลามันเริ่มสายแล้ว ดังนั้น หลินเสี่ยวเหยา ตู่หยูเจียและถังเจียวจึงออกจากอาคารเฟยหยาง ภายใต้สายตาของชูหยุนเยว่ และพนักงานของฮัวจือดี

⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠

หลินเสี่ยวเหยา ตู่หยูเจียและถังเจียวที่นั่งอยู่ในรถ มองดูโลชั่นของฮัวจือดีที่อยู่ในมือของพวกเธอด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

โลชั่นของฮัวจือดีเป็นสิ่งที่พวกเธอต้องการมาโดยตลอดแต่หาซื้อไม่ได้ แต่ตอนนี้พวกเธอนั้นมีโลชั่นมากจนถือได้ว่าความปรารถนาของพวกเธอถูกเติมเต็มแล้ว

หากใครๆรู้ว่าพวกเธอมีโลชั่นของฮัวจือดีมากมายขนาดนี้ พวกเขาจะต้องน้ำลายสอด้วยความอิจฉาเป็นแน่!

ยิ่งคิดแบบนี้ ทั้งสามก็ยิ่งมีความสุข

ในเวลานี้ หลินเสี่ยวเหยาก็ถามออกมา “ว่าก็ว่าเถอะนะ พี่ชาย พี่รู้จักกับพี่ชู่ได้ยังไง ยิ่งกว่านั้น เธอยังให้โลชั่นกับเรามามากขนาดนี้อีก!”

หลินฟานพูด "โอ้ พวกเราพบกันครั้งแรกที่งานนิทรรศการน้ำหอม... ส่วนเรื่องที่ว่าทำไมเธอถึงมอบโลชั่นให้กับเธอมากขนาดนี้อะหรอ? อาจเป็นเพราะว่าพี่เป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดของบริษัทฮัวจือดีก็ได้มั้ง"

เงียบ!

ในรถบิ๊กจีตอนนี้ ทุกอย่างเงียบลงอย่างฉับพลัน

หลินเสี่ยวเหยา ตู่หยูเจียและถังเจียวต่างก็อ้าปากค้าง พวกเธอตกตะลึงอย่างสมบูรณ์

หลังจากผ่านไปนาน หลินเสี่ยวเหยาก็พูดออกมาอย่างตะกุกตะกัก "พี่...พี่พูดว่าอะไรนะ...พูดอีกรอบสิ้?"

“เราเจอกันที่งานแสดงน้ำหอม” หลินฟานพูด

“ไม่ๆ ประโยคต่อไป” หลินเสี่ยวเหยาพูด

“ทำไมเธอถึงมอบโลชั่นให้กับเธอมากขนาดนี้อะหรอ?” หลินฟานพูด

“อีกประโยคหนึ่งสิ!” หลินเสี่ยวเหยาพูด

"ถ้างั้นก็...เพราะพี่เป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดของฮัวจือดี" หลินฟานพูด

"อ๊ะ! พระเจ้า! พี่ชายของฉันเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดของฮัวจือดี! ฮัวจือดีเป็นของครอบครัวของเรา! ฉันจะใช้โลชั่นและน้ำหอมของของฮัวจือดีได้ในอนาคต!" หลินเสี่ยวเหยาพูดอย่างตื่นเต้น

จากนั้นเธอก็กอดคอของหลินฟานและตะโกนว่า "พี่ชาย ฉันรักพี่มาก!"

หลินฟานอดไม่ได้ที่จะไอและเตือน "เราเป็นพี่น้องกันนะ"

ตู่หยูเจียและถังเจียวก็มองไปที่หลินฟานด้วยแววตาที่สว่างไสว

ตามคำขอของหลินเสี่ยวเหยา ทุกคนจึงได้ไปกินอาหารทะเลด้วยกัน

เมื่อพวกเขาเดินออกจากร้านหม้อไฟ ทุกคนก็ดูพอใจอย่างมาก

"หม้อไฟทะเลยังอร่อยอยู่นะเนี้ย!"

ตอนนั้นเอง หลินเสี่ยวเหยาก็มองไปเห็นร้านชานมชายัน ที่มีคนต่อคิวยาวอยู่ที่ฝั่งตรงของข้ามถนน เธอถอนหายใจและพูด "ในที่สุดร้านชายันก็มาเปิดที่เจียงเป่ย แต่ทำไมถึงมีคนเยอะจัง!"

“คราวนี้ ฉันมาที่เจียงเป่ย ฉันได้กระเป๋าแล้ว ได้โลชั่นของฮัวจือดีแล้ว ถ้าได้ชานมอีกสักแก้ว มันคงจะสมบูรณ์แบบมาก!”

หลินฟานพูด "งั้นก็ไปกินสิ"

"มีคนต่อคิวเยอะเกินไป ฉันคิดว่าน่าจะใช้เวลาอย่างน้อยหนึ่งโมงในการเข้าแถวซื้อชานม แต่รถไฟที่จะไปที่จังหวัดของเราจะออกในอีกหนึ่งชั่วโมง" หลินเสี่ยวเหยาพูด

หลินฟานพูดว่า "ไม่เป็นไร เธอสามารถสั่งอาหารผ่านโทรศัพท์ของเธอได้หนิ มันน่าจะส่งเร็วอยู่นะ"

หลินเสี่ยวเหยาพูด "ร้านชานมชายันไม่ให้มีการซื้อกลับบ้านไม่ใช่หรอ?"

แต่หลินฟานเหมือนกับไม่ได้ยินที่เสี่ยวเหยาพูด เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาและกดไปที่เบอร์โทรศัพท์ของประธานชายัน “ฟางเหลียง” ทันที

เมื่อวานนี้ หลังจากที่หลินฟานเข้าซื้อหุ้น 51% ของชายัน ฟางเหลียงก็ได้เป็นคนโทรมาหาหลินฟานแล้ว แต่ตอนนั้นหลินฟานไม่ว่างรับสาย

เขาพึ่งจะสะดวกที่จะโทรกลับไปตอนนี้

…………

ณ สำนักงานใหญ่ของชายัน

ฟางเหลียงกำลังจัดการประชุมระดับสูงกับผู้จัดการทั่วไปและคณะกรรมการอีกหลายคน

บรรยากาศของที่นี่นั้นจริงจังและตรึงเครียดมาก

"กริ๊งงงง!"

ทันใดนั้น โทรศัพท์มือถือของฟางเหลียงก็ส่งเสียงดังขึ้นอย่างรวดเร็ว

เขาขมวดคิ้ว ก่อนจะยกมือขึ้นมาเตรียมกดวางสาย

แต่เมื่อเขาเห็นชื่อผู้ที่โทรเข้ามา เขาก็เปลี่ยนเป็นจริงจังมากและยืนตัวตรงขึ้นมาทันที ฟางเหลียงกดรับสายก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเคารพว่า “สวัสดีครับ คุณหลิน!”

ห้องประชุมเงียบลงอย่างกะทันหัน

ผู้บริหารทุกคนหยุดการสนทนาและมองไปที่ประธานฟางเหลียงด้วยสายตาที่ประหลาดใจอย่างยิ่ง

หลายคนทำงานกับฟางเหลียงมาสิบปี...

แต่มีใครบ้างที่เคยเห็นฟางเหลียงพูดตอนรับสายอย่างสุภาพขนาดนี้รึเปล่า? และน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยเคารพแบบนี้?

คุณหลิน?

แซ่หลินงั้นหรอ?

เป็นไปได้ไหม...ที่คนๆนี้จะเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่ลึกลับที่สุดในตำนานของชายัน!

เมื่อคิดได้แบบนี้ ผู้บริหารทุกคนต่างก็กลั้นหายใจ

ในเวลานี้ เสียงของหลินฟานก็ดังออกมาจากโทรศัพท์

“ฉันอยู่ที่ร้านชานมชายันในจังหวัดเจียงเป่ย แต่ที่นี่มีคนต่อคิวเยอะมาก ดังนั้น ขอให้ใครสักคนส่งชานมให้ฉันหน่อยได้ไหม?”

“ได้ครับ คุณหลิน เดี๋ยวผมให้คนไปส่งให้นะครับ” ฟางเหลียงพูด

“โอเค ผมจะรอ” หลินฟานกล่าว

“ครับ คุณหลิน” ฟางเหลียงพูด

อยากดื่มชานมสักแก้วแต่ต้องโทรมาหาด้วยตัวเองเลยงั้นหรอ?

แค่เรื่องเล็กน้อยแค่นี้อะนะ?

อย่างไรก็ตาม ฟางเหลียงไม่ได้โกรธเลย

ตรงกันข้าม...ใบหน้าของเขายังคงเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

…………

เมื่อเห็นหลินฟานวางสาย หลินเสี่ยวเหยาก็อดไม่ได้ที่จะถามขึ้นอย่างสงสัย "พี่ชาย พี่โทรหาใคร?"

หลินฟานส่ายหัวและพูด "โอ้ นี่ประธานของชายัน"

"อะไรนะ?"

หลินเสี่ยวเหยา ตู่หยูเจียและถังเจียวต่างก็ตกตะลึง

ในเวลานี้ พนักงานร้านของชายันสามคนเดินมาพร้อมกับชานมที่มีรสที่แตกต่างกันมากกว่าสิบแก้ว

“ใช่คุณหลินหรือเปล่าคะ?” พนักงานที่ยืนอยู่ด้านหน้าถามเสียงเบา

"ผมเอง" หลินฟานพูด

“สวัสดีค่ะ นี่คือชานมที่ประธานของเราขอให้เรามาส่งให้” พนักงานพูด

"โอเค ขอบคุณครับ" หลินฟานตอบแล้วพูดว่า "เสี่ยวเหยา หยูเจีย ถังเจียว ช่วยกันถือหน่อยสิ พี่ถือไม่หมด"

“เอ่อ...เอ่อ...ก็ได้” ทั้งสามคนได้ตอบกลับ

หลินเสี่ยวเหยา ตู่หยูเจียและถังเจียวค่อยๆกลับมารู้สึกตัวหลังจากที่พนักงานร้านชายันเดินจากไป

หลินเสี่ยวเหยาพูด "พี่ชาย คุณไปพบกับประธานของบริษัทชายันได้อย่างไร?"

หลินฟานกล่าวว่า "พี่ยังไม่เคยพบกับเขาเลย"

หลินเสี่ยวเหยาถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ตอนนั้นเอง หลินฟานก็พูดต่อ “แต่ถ้าจะให้พูด ที่พี่มีเบอร์ของประธานชายัน ก็เพราะว่าพี่เป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดของบริษัทชายัน”

เงียบ!

ทุกคนเงียบลงอีกแล้ว!

หลินเสี่ยวเหยา ตู่หยูเจียและถังเจียวอ้าปากค้างอีกครั้งพร้อมกับมองไปที่หลินฟานอย่างว่างเปล่า

เป็นผู้ถือหุ้นของฮัวจือดียังไม่พอ ยังเป็นผู้ถือหุ้นของชายันอีก!

นอกจากนี้ ยังมีวิลล่าขนาดใหญ่กว่าสิบหลัง!

ทุกสิ่งที่พวกเธอได้สัมผัสในวันนี้ ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของสามคน ซึ่งจริงๆแล้ว เรื่องพวกนี้...มันน่าตกใจเกินไป!

หลินฟานไม่ได้สนใจกับท่าทางของทั้งสามคน เขาก้มหน้าลงมองนาฬิกาแล้วพูดว่า "ใกล้จะถึงเวลาแล้ว ไปกันเถอะ พี่จะส่งเธอไปที่สถานีตะวันออก"

หลังจากที่ทั้งสี่คนขึ้นมานั่งบนรถบิ๊กจีแล้ว หลินฟานก็เหยียบคันเร่ง รถก็พุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

ไม่นาน พวกเขาก็มาถึงสถานีเจียงเป่ยตะวันออกที่แออัดไปด้วยผู้คน

ในเวลานี้ ในหมู่สามสาว หลินเสี่ยวเหยาเป็นคนที่หายจากอาการช็อกได้ไวที่สุด

หลินฟานบีบหน้าหลินเสี่ยวเหยาพลางพูดว่า "ระวังรถบนถนนด้วย"

"ได้เลย" หลินเสี่ยวเหยาตอบ

"แล้วก็ กินให้มากกว่านี้อีกนะ ” หลินฟานพูด

"พี่ชาย!" หลินเสี่ยวเหยาประท้วง

หลินฟานมองไปที่หลินเสี่ยวเหยาและทั้งสามคนที่เดินเข้าไปในสถานีก่อนจะหันหลังและจากไป

ในสถานี

ตู่หยูเจียถามออกมา "เสี่ยวเหยา เธอบอกว่าพี่เธอโสดใช่รึเปล่า?"

เมื่อได้ยินคำถามของตู่หยูเจีย ถังเจียวเองก็หูผึ่งขึ้นมาทันที

หล่อ รวย และเต็มไปด้วยเสน่ห์!

ทำไม หลินเสี่ยวเหยาจะไม่เข้าใจความคิดของพวกเธอ?

เธอพูดว่า "โสดหรอ? ฉันแค่พูดเล่นๆ ฮิๆๆๆ พวกเธอเชื่อจริงๆหรอ?”

อยากจะจีบพี่ของเธอหรอ?

ไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก!