ปรมาจารย์หมัดมวย

ชูเฟิงคึกคะนองอย่างมาก

เขาเป็นคนใจร้ายและขี้เล่น

เขาให้ความหวังกับไป่จื่อหยวนอย่างชัดเจน แต่ในช่วงที่สำคัญที่สุด เขาก็หยุดมันทันที

สิ่งนี้ทำให้ไป่จื่อยวนหดหู่มากจนเขาแทบบ้า

ชูเฟิงเพียงแค่ยิ้มขณะที่เขามองดูเรื่องทั้งหมดนี้

เขาสามารถขอร้องเขาได้

หรือเขาสามารถเข้าใจมันได้ด้วยตัวเอง

แม้ว่ามันจะเป็นเพียงก้าวเล็กๆ แต่มันก็เป็นก้าวสิ่งที่ยากที่สุด

หากไม่มีสิบวันถึงครึ่งเดือน เราอาจลืมขั้นตอนสุดท้ายไปได้เลย

นี่เป็นเวลาที่นักสู้จะต้องรู้แจ้งด้วยตัวของพวกเขาเอง

ไม่ต้องพูดถึงครึ่งเดือน ในเวลาเพียงแค่หนึ่งสัปดาห์ ความแข็งแกร่งของนักสู้อาจเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่.

ในฐานะที่เป็นบุคคลระดับสูง ไป่จื่อหยวนเองก็ไม่ต้องการที่จะถูกทิ้งไว้ข้างหลัง

"พี่ซือโหรว พี่โคโค่ บทเรียนจบแล้ว ไปกันเถอะ"

ชูเฟิงไม่สนใจสายตาแปลก ๆ ของฝูงชน

เขาดึงสาวงามทั้งสองมาข้างๆและเดินออกไป

จนกระทั่งชูเฟิงเดินออกไปไกลจนฝูงชนส่งเสียงโห่ร้อง

ทุกคนกำลังถกเถียงกันอย่างร้อนแรง

การสู้รบวันนี้ทำให้พวกเขาต้องตกตะลึงอย่างสมบูรณ์

พวกเขาจะไม่ตกใจมากไปกว่านี้อีกแล้ว

บนเวที การแสดงออกของไป่จื่อหยวนเปลี่ยนไปมา

หลังจากคิดเกี่ยวกับมัน ราวกับว่าเขาตัดสินใจได้แล้ว เขาก็รีบวิ่งออกไปทางประตูทันที

เขาไล่ตามชูเฟิงไป

เบื้องหลังเขา กลุ่มคนมองหน้ากัน

ดูเหมือนว่าจะมีการแสดงครั้งใหญ่

พวกเขาทั้งหมดไล่ตามเขาไป

พวกเขากลัวว่าพวกเขาจะพลาดฉากที่น่าตื่นเต้น

ไป่จื่อหยวนนั้นเร็วกว่าชูเฟิงและหญิงทั้งสองมาก

เขาตามพวกเขาทันในไม่ช้า

"ท่านตามมาทำไม"

แม้ว่าชูเฟิงจะถามคำถามที่เขารู้คำตอบอยู่แล้ว เขาก็ยัังต้องเอ่ยคำเหล่านี้ออกไปอยู่ดี

ทันใดนั้นไป่จื่อหยวนก็หัดฟันแน่น

ภายใต้สายตาของทุกคน เขาคุกเข่าลงต่อหน้าชูเฟิง

เขากล่าวอย่างจริงจังว่า "ท่านอาจารย์! โปรดรับข้าเป็นศิษย์ของท่านด้วยเถิด"

"หา?"

โคโค่ อดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา

ผู้ชายคนนั้นเป็นนักเรียนดีเด่น ของมหาวิทยาลัยหัวเซี่ย

ในอดีตพวกนางเคยยกย่องเขา

วันนี้ เขาคุกเข่าต่อหน้าชูเฟิงอย่างกะทันหัน

นี่มันน่าตกใจเกินไป

อย่างไรก็ตาม ชูเฟิงเพียงแค่ส่ายหัวของเขา

"ไม่ ท่านแก่กว่าข้า ท่านกำลังคิดอะไรอยู่? อีกอย่าง ตอนนี้ข้ายุ่งมากเกินไป"

เขากำลังเล่นตัวอยู่

ชูเฟิงได้ทำมันโดยเจตนา

อย่างไรก็ตาม คำพูดของเขาทำให้ฝูงชนที่กำลังชมการแสดงอยู่ด้านข้างตกใจ

เขาปฏิเสธมัน!

เขาปฏิเสธมันจริงๆ!

ผู้เชี่ยวชาญในรายการจัดอันดับทองคำพลังวิญญาณได้ร้องขอเป็นลูกศิษย์ของคนอื่น เพียงแต่เขากลับถูกปฏิเสธอย่างไร้ความปรานี?

เกิดอะไรขึ้นกับโลกใบนี้กัน?

ไป่จื่อหยวนคู่ควรกับตำแหน่งแฟนพันธุ์แท้ศิลปะการต่อสู้

เมื่อเห็นว่าชูเฟิงได้ปฏิเสธเขาอย่างจริงจัง เขาก็รู้สึกกังวลขึ้นมาจริงๆ

หน้าผากของเขามีเหงื่อออกเล็กน้อย

ในความเห็นของเขา ผู้สำเร็จคือปรมาจารย์

แล้วถ้าเขายังเด็กล่ะ?

ตราบใดที่ชายคนนั้นแข็งแกร่งกว่าเขา มันไม่น่าละอายที่จะยอมรับว่าชายคนนั้นเป็นนายของเขา

ไป่จื่อหยวนดูวิตกกังวล แต่เขาก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรต่อไปดี

ในขณะนั้น ชูเฟิงรู้ว่าการเล่นตัวมากเกินไปเป็นสิ่งไม่ดี

เขาต้องให้ความหวังบางอย่างกับชายคนนี้

"ถ้าท่านต้องการให้ข้าเป็นอาจารย์ของท่านจริงๆ…มันคงเป็นไปไม่ได้หรอก แต่ถ้าท่านสามารถรู้แจ้งเพลงหมัดของท่านด่วยตัวเองภายในห้าวัน ข้าจะมารับท่านเอง นอกจากนั้น ข้าจะสอนให้ท่านให้รู้จัก กำปั้นห้าธาตุ เวอร์ชั่นขั้นสูง ห้าธาตุที่แท้จริง! ให้เอง"

ไป่จื่อหยวนจ้องมองชูเฟิงด้วยความตกใจ

"ท่านกำลังพูดถึง... ทักษะระดับทองคำดำ, แก่นแท้ห้าธาตุ?"

ชุดเต็มของทักษะระดับทองคำดำ มีค่าเกือบล้าน

เขาได้เห็นมันในรายการจัดอันดับทองคำทักษะเหนือธรรมชาติ

สำหรับเขาแล้ว ราคานั้นราวกับการนับดวงดาวบนท้องฟ้า

ชูเฟิงพยักหน้าอย่างสบาย ๆ

"มันก็แค่ก้าวแรก เมื่อท่านชำนาญมัน ข้าจะให้ส่วนที่เหลือกับท่านเอง"

เขาไม่จำเป็นต้องซื้อทักษะแก่นแท้ห้าธาตุ

มันอยู่ในหัวเขาแล้ว

ในชีวิตก่อนหน้านี้ มันเป็นหนึ่งในทักษะต่อสู้หลักของเขา

ถ้าเขาใช้สิ่งนี้ตกปลา เขาไม่กลัวว่าปลาจะไม่กัดกินเหยื่อ

แต่ถึงอย่างนั้น มันก็ยังทำให้ไป่จื่อหยวนตื่นเต้นอย่างมาก

"ขอบคุณอาจารย์! ข้าจะกลับไปฝึกซ้อมเดี๋ยวนี้!"

เขาส่งผู้คลั่งไคล้ศิลปะการต่อสู้นี่ออกไปได้สักที

รอยยิ้มจางๆปรากฏบนใบหน้าของชูเฟิง

ไอ้หนู ตอนนี้เจ้าอยู่บนเรือข้าแล้ว อย่าแม้แต่จะคิดจะลงจากเรือ

แค่ทำงานเป็นกัปตันให้กับข้า

เขาดึงพี่สาวของเขาออกไปที่ซึ่งยังคงตะลึงงันอยู่

เขาออกจากฝูงชนอย่างรวดเร็ว

เขาพบมุมลับๆบางแห่ง

ก่อนพี่สาวทั้งสองคนจะตอบรับ เขาได้เอาผลวิญญาณพวงหนึ่งออกมาจากคลังของเขาแล้ว

ระดับต่ำที่สุดของพวกมันเป็นผลวิญญาณระดับ B และพวกมันมีมากกว่ายี่สิบลูก

นอกจากนั้นยังมีผลวิญญาณระดับ A สองผล

ชูเฟิงกล่าวว่า "ท่านทั้งสองสามารถใช้ผลวิญญาณเหล่านี้ได้ตามที่ต้องการ และสามารถมาเอาเพิ่มจากข้าได้"

“อย่างไรก็ตามพี่สาว พี่ต้องจำไว้ว่าพี่สามารถใช้ผลวิญญาณระดับ B ได้โดยตรงสำหรับแข็งแกร่งในปัจจุบันเท่านั้น หากพวกพี่ต้องการใช้ผลวิญญาณระดับ A พวกพี่ต้องกลั่นพวกมันให้เป็นหมอกพลังงานเสียก่อน”

“นอกจากนี้ แม้ว่าพลังงานของผลวิญญาณจะเพียงพอ แต่อย่าใช้มันอย่างสุ่มสี่สุ่มห้า พวกพี่ต้องได้รับประสบการณ์การต่อสู้มากขึ้น มีเพียงนักสู้ที่แท้จริงเท่านั้นที่สามารถไปได้ไกลได้”

"แล้วก็อย่าเปิดเผยมัน! จงใช้มันอย่างลับๆ เมื่อการประเมินเริ่มขึ้น จงทำให้คนที่อิจฉาพวกพี่กลัวจนตัวสั่น"

"เอาล่ะ ข้าต้องกลับไปฝึกต่อ แล้วเจอกันระหว่างการประเมิน"

ชูเฟิงพูดจบ

ผลวิญญาณที่ชูเฟิงให้นั้น ก็เพียงพอแล้วที่พวกนางจะใช้ได้เป็นเวลานาน.

เขามีแผนของเขาเองหลังจากนี้

เขาอาจจะไม่สามารถพบพวกนางทั้งสองคนได้อีกครั้งในช่วงระยะเวลาหนึ่ง

เขาเพียงแค่ให้ข้อเตือนใจแก่พวกนางก่อนเท่านั้น.

หลังจากที่เขาพูดคำเหล่านั้นเสร็จ ชูเฟิงก็เป็นกังวลว่าทั้งสองคนจะปฏิเสธของๆเขา

เขาเลยชิงเดินจากไปดื้อๆ

แม้หลังจากที่ชูเฟิงเดินออกไปไกลแล้ว สองสาวก็ยังคงไม่สามารถตอบสนองได้

ทุกอย่างที่เกิดขึ้นวันนี้เป็นเหมือนฝัน

น้องชายที่พวกนางคิดว่าเป็นคนธรรมดา ในฐานะที่ไม่ใช่นักสู้ ได้ทุบตีบุคคลอันดับหนึ่งในมหาวิทยาลัยเมืองหัวเซี่ย

นอกจากนั้น เขายังได้เอาผลวิญญาณที่มีค่าหลายสิบชนิดออกมาอย่างง่ายๆอีกด้วย

ทั้งหมดนี่มันน่าเหลือเชื่อเกินไป

หญิงสาวทั้งสองคนเงียบไป

ความเงียบเข้าครอบงำในช่วงระยะเวลาหนึ่ง

ทันใดนั้นโคโค่ก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆและมองไปทางชูซือโหรว

"พี่ซือโหรว พี่คิดว่าเสี่ยวเฟิง…คือคนๆนั้นหรือเปล่า?"

ชูซือโหรวเงียบไปพักหนึ่ง

"เฟิง? บางที..."

ถ้าเป็นเช่นนั้น ตระกูลชูคงเป็นที่รักของสวรรค์อย่างแท้จริง

พ่อแม่ของนางอาจจะยังไม่รู้

พวกเขาต้องไม่รู้แน่นอน!

มิฉะนั้นพวกเขาก็คงจะไม่เผชิญอุปสรรคมากมาย เพื่อให้เสี่ยวเฟิงได้รับการฝึกอบรมที่มหาวิทยาลัยนักสู้นี่ไม่ใช่หรือ?

น้องชายคนนี้ซ่อนมันได้ดีเกินไป!

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ จู่ๆชูซือโหรวก็รู้สึกมีความสุขเล็กน้อย

"ข้าสงสัยว่าพ่อกับแม่จะรูัสึกยังไง เมื่อพวกท่านรู้ว่าลูกชายของพวกเขา เป็นบุคคลอันดับหนึ่งของโลกในวันประเมิน?"

พ่อของเขาซึ่งหวังมาตลอดว่าลูกชายของเขาจะเติบโตเป็นอัจฉริยะ และเขากำลังจะได้เห็นว่าลูกชายของเขาได้กลายเป็นอัจฉริยะจริงๆแล้ว

เขาจะมีปฏิกิริยาอย่างไร?

นางตั้งหน้าตั้งตาคอยมัน

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ชูซือโหรวก็อยากจะหัวเราะดังๆ

นางหันกลับมาและดึงโคโค่ไปยังสนามกีฬาศิลปะการต่อสู้ของโรงเรียน

"พี่ซือโหรวจะพาข้าไปไหนเหรอ"

"ไปฝึกฝนกันเถอะ! เขาอุสส่าให้ผลวิญญาณมากมายแก่เรา เมื่อเราได้รับการประเมิน เราจะทำให้เขาขายขี้หน้าไม่ได้ ..."

เสียงของพวกนางไปไกลขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งพวกนางก็หายไปอย่างสมบูรณ์

ชูเฟิงได้ออกจากมหาวิทยาลัยเมืองหลวงรีบกลับไปที่ฐานทันที

ลานกว้างยังคงแออัดอยู่

นักเรียนทุกคนยังคงมีส่วนร่วมในการฝึกการต่อสู้อยู่

เมื่อเห็นว่าชูเฟิงกลับมาแล้วพวกเขาทั้งหมดก็ออกมาทักทายอย่างตื่นเต้น

ในวันนี้ การฝึกฝนของพวกเขามีความก้าวหน้ามากกว่าห้าวันก่อนรวมกัน

ชูเฟิงยิ้มให้ด้วยความยินดี

เขายืนอย่างเงียบ ๆ ที่ขอบของลานกว้าง

เขาหรี่ตาลงและมองขึ้นไปบนท้องฟ้า

มันใกล้จะค่ำแล้ว

พระอาทิตย์กำลังตกดิน

แสงแดดอบอุ่นและสายลัดพัดทีาเบาสบาย

นับตั้งแต่ที่เขาเกิดใหม่ หัวใจของชูเฟิงได้รับความตึงเครียดตลอดเวลา

เขาไม่กล้าที่จะผ่อนคลายเลย

แต่ในขณะนี้ด้วยเหตุผลบางอย่างชูเฟิงก็รู้สึกโล่งใจเป็นอย่างมาก

เขามองดูเมฆที่กำลังเคลื่อนไหวอย่างช้าๆในระยะไกล

เมฆซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ ทำให้เมฆนั้นมีรูปร่างต่างๆที่แปลกตา แต่ก็งดงามในเวลาเดียวกัน

ภายใต้สายลม เมฆกำลังม้วนตัวไปตาสกระแส

มันสวยงามมาก

ทันใดนั้น ชูเฟิงดูเหมือนจะได้รับความรู้สึกบางอย่าง

เขาพลิปฝ่ามือและดาบสองคมก็ปรากฏออกมา

เขาใช้ 'ศาสตร์แห่งเพลงดาบเก้าคลื่น' โดยไม่รู้ตัว

คลื่นที่สามที่สร้างปัญหาให้ชูเฟิงเป็นเวลานาน ในที่สุดมันก็ไม่ได้เป็นปัญหาสำหรับเขาอีกต่อไป