สังหารปีศาจ!

ต่อหน้าชูเฟิง

มันเป็นค่ายทหารที่ทอดยาวออกไป

มีทหารปีศาจคอยลาดตระเวนอยู่รอบๆ

อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่ได้จริงจังกับมันมากนัก

ท้ายที่สุดแล้ว ในความคิดของพวกเขา มีราชาปีศาจระดับ A+ ในตำนานถึงสองคน คอยปกป้องสถานที่แห่งนี้ ใครจะกล้าสร้างปัญหากัน?

ดังนั้นจึงทำพอเป็นพิธีเท่านั้น

หน้าเต็นท์สีดำตรงกลางของค่าย

ชูเฟิงยืนอยู่อย่างเงียบๆ

แม้ว่าเขาจะยืนอยู่หน้าเต็นท์โดยตรงก็ไม่มีใครสังเกตเห็นเขา

การบิดเบือนแสงเพื่อซ่อนร่างของเขาเป็นเพียงกลอุบายเล็กๆ

เขาเคลื่อนผ่านเข้าไปในเต็นท์

ในเต็นท์สีดำ

ราชาปีศาจที่ดูน่ากลัวทั้งสองกำลังดื่มและพูดคุยกัน

พวกเขาไม่ได้ทันสังเกตว่าอันตรายกำลังคืบคลานเข้ามาแล้ว

ราชาปิศาจที่มีหนวดเป็นร้อยๆ เอนหลังบนเก้าอี้แกะสลักของเขา และกระดกแก้วที่มีของเหลวสีแดงสดในมือ

หน้าตามึนเมาปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาทันที

“อ๊า… เลือดมนุษย์ช่างอร่อยอย่างแท้จริง!”

ข้างๆ เขา ปีศาจที่ท่วมไปด้วยเปลวไฟหัวเราะเบาๆ

มันเป็นราชาปีศาจจากเผ่าปีศาจเพลิง!

เช่นเดียวกับเผ่าปีศาจปฐพีมันเป็นหนึ่งในเก้าสาขาของเผ่าพันธุ์ปีศาจแห่งหุบเหวห้วงลึกอเวจี และยังเป็นเผ่าที่ค่อนข้างจะทรงพลังอีกด้วย

“ฮิฮิ แน่นอน ภายใต้การการขัดเกลาของดาวโลก ร่างกายของมนุษย์เหล่านี้มีเศษเสี้ยวของแก่นแท้ดวงดารา การดื่มเลือดของพวกเขาก็มีค่าไม่น้อยไปกว่าการมียาวิเศษสำหรับพวกเรา!”

แต่เมื่อพูดเช่นนี้ ผู้เชี่ยวชาญเผ่าปีศาจเพลิงจึงส่ายหัวอย่างเสียใจ

“ข้าได้ยินมาว่าเลือดของอัจฉริยะมนุษย์นั้นอร่อยที่สุด!"

“เสี่ยวโม่แอบเข้าไปในสนามรบอัจฉริยะ และฆ่าอัจฉริยะของมนุษย์ เขาบอกว่าแก่นแท้ดวงดาราที่มีอยู่ในร่างกายของคนตัวเล็กๆพวกนี้นั้น มากกว่ามนุษย์ทั่วไปนับร้อยเท่า! ข้าอยากจะลองมันบ้างจริงๆ…"

ทันใดนั้นราชาปีศาจที่มีหนวดก็ถอนหายใจ ความโกรธพลุ่งพล่านในดวงตาของเขา

“ช่างน่าเสียดาย! เราถูกองค์ชายทิ้งไว้ข้างหลังให้คุ้มกันรูปแบบผนึกในสถานที่ที่ถูกทอดทิ้งแห่งนี้!

“สำหรับโม่เฉียนฟ่านและไอ้พวกนั้นจากเผ่าพันธุ์ปีศาจปฐพี พวกเขาสามารถมีชีวิตที่ดีบนดาวโลกได้ แต่เราทำได้เพียงแค่ให้ลูกน้องของเราหาเลือดมนุษย์ธรรมดามาดื่ม มันน่าโมโหยิ่งนัก!"

ปีศาจเพลิงก็ตะคอกเสียงดัง

“ฮึ่ม! นี้ไม่มีอะไร ข้าได้ยินมาว่าผู้เชี่ยวชาญปรมาจารย์สวรรค์ของเผ่าพันธุ์มนุษย์ถูกสังหารในสนามรบขั้นสุดยอด เมื่อไม่กี่วันก่อนนี่เอง แม้ว่าองค์ชายจะทรงเอาศพส่วนใหญ่ไป แต่ศพที่เหลือก็ถูกแบ่งโดยไอ้สารเลวพวกนั้น! พวกเขาทั้งหมดได้รับประโยชน์อยู่บ้าง แต่เรากลับไม่ได้อะไรเลย! แค่คิดถึงเรื่องนี้ข้าก็ไม่พอใจแล้ว!”

เมื่อราชาปีศาจทั้งสองพูดถึงเรื่องนี้ พวกเขาก็เริ่มเจาะลึกเข้าไปอีก

ราชาปีศาจที่มีหนวดหมุนแก้วเปล่าในมือของเขาและพูดด้วยอารมณ์

“ปรมาจารย์สวรรค์เหล่านั้นของเผ่าพันธุ์มนุษย์… จุ๊ จุ๊ พวกนั้นโง่จริงๆ!”

“พวกเขารู้ว่าพวกเขาจะต้องตายอย่างแน่นอนหากพวกเขาไปที่สนามรบ แต่พวกเขายังคงต่อสู้เพื่อเป็นที่หนึ่ง ราวกับว่าพวกเขากลัวที่จะตามหลังคนอื่น”

“ข้าได้ยินมาว่าไอ้แก่คนนั้นจบลงด้วยสภาพที่น่าสังเวชในท้ายที่สุด!"

“ขยะที่เพิ่งเข้าสู่ขอบเขตระดับ A+ เขาถูกหักคอโดยเสี่ยวโม่โดยตรง ลูกตาของเขาถูกคว้านออกและถูกกลืนกินโดยเสี่ยวโม่!”

“แต่ก่อนที่เขาจะเสียชีวิต เจ้าเฒ่าคนนั้นยังคงพึมพำบางอย่างเกี่ยวกับการทำทุกอย่างเพื่อมนุษยชาติ มันช่างไร้สาระจริงๆ!”

“ราชาระดับ A+ ผู้เป็นที่ต้องการของทุกขุมพลัง แต่เขายอมสละชีวิตเพื่อปกป้องคนในตระกูลที่เหมือนกับมดปลวกพวกนั้น ช่างโง่เขลาเสียจริง!”

ปีศาจเพลิงพยักหน้าอย่างเห็นด้วย

“ช่างน่าเสียดายยิ่งนัก สนามรบขั้นสุดยอดนี้เปิดเพียงหนึ่งครั้งในทุกๆครึ่งเดือน ข้าสามารถฆ่าคนได้ทีละคนเท่านั้น มันน่าเบื่อเกินไป”

“อย่างไรก็ตาม เมื่อนับวันดูแล้ว เหลืออีกเพียงไม่กี่วันก่อนที่สนามรบขั้นสุดยอดครั้งต่อไปจะเปิดขึ้น ในเวลานั้น ข้าสามารถฆ่ามนุษย์ขอบเขตปรมาจารย์สวรรค์ได้อีกหนึ่งคน”

“เจ้าคิดว่าเราจะขอเข้าเฝ้าองค์ชายได้หรือไม่? อย่างน้อยที่สุดเขาควรจะให้เราบ้าง เราที่ดูแลแต่ด้านหลัง เราควรได้รับรางวัลสำหรับการทำงานอย่างหนักของเรา แม้ว่าเขาจะให้แขนและขาแก่เราก็ยังดี!”

ราชาปีศาจหนวดรู้สึกงุนงง

“พวกเขาไม่ได้บอกว่าจะเปิดทุกๆ เจ็ดวันเหรอ?”

ปีศาจเพลิงตะคอกใส่

“ฮึ่ม! หลังจากตอนนั้น พวกมนุษย์ได้ต่อรองกับองค์ชายโดยบอกว่าสนามรบมหัศจรรย์สามารถเปิดได้ตลอดเวลา แต่สนามรบขั้นสุดยอดจะต้องเปิดเพียงครั้งเดียวในทุกๆครึ่งเดือน และองค์ชายก็ยอมรับข้อเสนอนั้น"

“มันช่วยไม่ได้ ใครจะไปรู้ว่าองค์ชายกำลังคิดอะไรอยู่! ในความคิดเห็นของข้านั้น ไม่จำเป็นต้องสร้างปัญหาให้มากเรื่อง ด้วยความแข็งแกร่งของกองทัพสำนวจเส้นทางของเผ่าพันธุ์ปีศาจ มดปลวกเหล่านี้จะไปมีคุณสมบัติในการต่อรองได้อย่างไร!

“ถ้าพวกเขาไม่เชื่อฟัง ก็แค่ฆ่าพวกเขาซะ! ฆ่าพวกเขาจนกว่าพวกเขาจะหวาดกลัว! และพวกเขาทั้งหมดจะเชื่อฟังโดยธรรมชาติ"

“ในตอนนั้น เราจะเลี้ยงดูเผ่าพันธุ์มนุษย์โดยตรงและปล่อยให้พวกเขาทำทุกอย่างที่เราต้องการ!"

“ข้าสงสัยว่าฝ่าบาททรงกังวลเกี่ยวกับเรื่องอะไร!”

ปีศาจเพลิงดูไม่พอใจเป็นอย่างมาก

ราชาปีศาจหนวดกลัวมากจนเหยียดหนวดออกมา และอุดปากของปีศาจเพลิง

“ชู่ว! อยากตายนักหรือไง! ระวังผนังมีหู ประตูมีช่อง! ถ้าคำพูดเหล่านี้ไปถึงหูองค์ชาย เจ้าจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเจ้าตายได้อย่างไร!”

ลำคอของราชาปีศาจเพลิงแข็งค้าง เขารู้สึกไม่เต็มใจยิ่งนัก แต่สุดท้ายเขาก็ไม่กล้าพูดอะไรออกมาอีก

แต่สิ่งที่พวกเขาไม่รู้ก็คือ...

องค์ชายของพวกเขาคงจะไม่ได้ยินถ้อยคำเหล่านี้อยู่แล้ว

อย่างไรก็ตาม มนุษย์ตัวเป็นๆในเต็นท์ได้ยินหมดทุกอย่าง

ในขณะนี้ ดวงตาของชูเฟิงนั้นเย็นชาเป็นอย่างมาก

หน้าอกของเขากระเพื่อมขึ้นลง

ความโกรธ!

ความเดือดดาลอันไร้ขอบเขต!

เดิมทีชูเฟิงเพียงต้องการได้รับข่าวสารบางอย่างบนโลก

เขาไม่คาดคิดว่าจะได้ยินสิ่งนี้

เขานึกถึงการที่ผู้อาวุโสที่เป็นมนุษย์เหล่านั้นเสี่ยงชีวิตเพื่อเผ่าพันธุ์มนุษย์ แต่กลุ่มปีศาจที่ดูถูกเหยียดหยามนี้ไม่ยอมแม้แต่จะยอมทิ้งศพของผู้อาวุโสเอาไว้!

จิตฆ่าฟันท่วมท้นเต็มอยู่หัวใจเขาทันที!

พวกมันกำลังกินมนุษย์!

ไม่น่าให้อภัย!

จู่ๆ เสียงทุ้มๆต่ำของชูเฟิงก็ดังขึ้นในเต็นท์

“พวกเจ้าทุกคน… สมควรตาย!”

"ใครกัน?!"

ราชาปีศาจทั้งสองตกตะลึง

ทันใดนั้นพวกเขาก็มองไปที่มุมเต็นท์

ที่นั่น ร่างผอมๆ ก้มหัวลง กำลังแสดงจิตฆ่าฟันอันร้ายกาจ

ราชาปีศาจหนวดมองอย่างระมัดระวัง

ทันใดนั้นก็ประหลาดใจและดีใจ เขาคำรามเสียงดังว่า

“มันเป็นมนุษย์จริงหรือ!”

ปีศาจเพลิงก็เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจเช่นกัน

“ฮ่าฮ่า มันเป็นมนุษย์จริงๆ ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นอัจฉริยะของมนุษย์! อันที่จริงเขาประสบปัญหาในการเจาะผ่านรูปแบบผนึกแหงๆ สวรรค์กำลังช่วยเราอยู่จริงๆ พี่น้อง! วันนี้เราจะได้กินอิ่มแล้ว!”

ราชาปีศาจหนวดก็หัวเราะเช่นกัน

"ถูกตัอง. ข้าไม่เคยมีโอกาสได้ลิ้มรสมันเลยจริงๆ แม้ว่าข้าจะเคยได้ยินมาว่าอัจฉริยะของเผ่าพันธุ์มนุษย์นั้นน่าอร่อยแค่ไหนก็ตามที!”

ราชาปีศาจทั้งสองหัวเราะเสียงดัง โดยไม่ได้สนใจชูเฟิงเลยแม้แต่น้อย

เพราะในความรู้สึกของพวกเขา ออร่าที่ชูเฟิงปล่อยออกมานั้นอ่อนแอเกินไป!

เขาดูเหมือนว่าจะเป็นแค่ระดับ C หรือระดับ B เท่านั้น

สำหรับราชาปีศาจระดับ A+ ทั้งสองนี้ ไม่ต่างอะไรจากมดปลวกเลยแม้แต่น้อย!

“ปีศาจเพลิง มาฆ่า้ขาอย่างช้าๆกันเถอะ ข้าได้ยินมาว่าเลือดของมนุษย์เป็นๆ มีรสชาติที่ดีกว่า! นอกจากนี้เรายังรักษาชีวิตเขาไว้ได้อีกด้วย เราจะได้มีเลือดสดๆของมนุษย์ให้ดื่มด่ำอยู่ตลอดเวลาไม่ดีเหรอ?”

“ฮ่าฮ่า เป็นความคิดที่ประเสริฐ! ดูข้านะ!”

ปีศาจเพลิงไม่ใส่ใจเช่นกัน

ด้วยการโบกมือของเขา เขาวางแผนที่จะยับยั้งชูเฟิงก่อน

ในความคิดของเขา นี่ไม่ใช่แค่การขยับนิ้วเฉยๆไม่ใช่หรือ?

แต่ในช่วงเวลาต่อมา ปีศาจเพลิงก็เห็นแสงแห่งคมดาบที่พร่างพราวจำนวนมากขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็วในดวงตาของเขา

ความรู้สึกอันน่าสยองขวัญที่อธิบายไม่ได้แผ่ซ่านไปทั่วร่างกายของเขา!

กว่าจะนึกออกว่ามันคืออะไร...

ก็ไม่ทันการณ์เสียแล้ว!

เขารู้สึกเย็นยะเยือกที่ลำคอ

เสียงอันแผ่วเบาดังขึ้นในหูของเขา

“พวกเจ้าทุกคนสมควรตาย!"

"สหายของเจ้าจะตามเจ้าไปในภายหลัง ดังนั้น เจ้าจะไม่เหงาอย่างแน่นอน…”