รากฐานของดินแดนศักดิ์สิทธิ์!
“ไปให้พ้นหรือตาย นั่นคือทางเลือกของพวกเจ้า."
เสียงที่ไม่แยแสของชูเฟิงดังก้องไปบนภูเขา
ตรงข้ามเขา สาวกสองคนของภูเขาหลงหู ขุดหูของพวกเขาด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
เสียงหัวเราะกระหึ่มขึ้นมาทันใด
“เจ้าหนู เอ็งบ้าหรือเปล่า”
“เจ้ารู้ไหมว่าที่นี่คือที่ไหน”
“นี่เป็นเพราะพี่ซวนเฉิงซื่อทำผิดและหลงทาง มิฉะนั้น อย่าตำหนิภูเขาหลงหูที่จะต้องหยาบคายกับเจ้า!”
เมื่อชูเฟิงได้ยินสิ่งนี้ เขาก็ยิ้มน้อยๆออกมา
เขาพูดเบาๆ
“พวกเจ้าไม่อยากหลงทางใช่ไหม”
“อ๊า ข้าคิดว่าพวกเจ้ากำลังตามหาความตาย! เช่นนั้นดูข้านะ…"
เขายังพูดไม่จบ
อย่างไรก็ตาม ชูเฟิงเพียงโบกมือเบาๆ
เขาไม่ได้เคลื่อนไหวอย่างอื่นเลย
มันก็เหมือนกับการไล่แมลงวันออกไป
ฝ่ามือของเขาวางลงบนไหล่ของพวกเขา
บึ้ม!
กร็อบ! กร็อบ!
สาวกในชุดคลุมเต๋าทั้งสองถูกตบลงกับพื้นพร้อมกัน
ขาของพวกเขาดังลั่น
พวกเขาถูกทำลายโดยตรง!
เสียงกรีดร้องรุนแรงกระจายไปทั่วภูเขาทันที
“อ๊ากกกก! ขาของข้า! มันเจ็บเหลือเกิน!"
ใบหน้าของพวกเขาซีดเซียวและกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด
พวกเขาไม่อยากจะเชื่อเลย
มีคนกล้าทำร้ายพวกเขาที่หน้าดินแดนศักดิ์สิทธิ์
พวกเขาพยายามลุกขึ้นยืน
พวกเขาตระหนักว่าขาของพวกเขาดูเหมือนจะถูกตรึงไว้กับพื้น
ไม่ว่าพวกเขาจะดิ้นรนอย่างไร พวกเขาก็ไม่อาจยืนหยัดได้
“อ๊ากก ไอ้สารเลว เจ้ากล้าดียังไงมาทำร้ายสาวกดินแดนศักดิ์สิทธิ์ เจ้าตายแน่! อย่าวิ่งแล้วกัน ถ้าเจ้ามีความสามารถ!”
ทั้งสองคนจ้องไปทางชูเฟิงอย่างดุร้าย
พวกเขาเชื่อว่าเสียงกรีดร้องของพวกเขาต้องถูกส่งกลับไปยังดินแดนศักดิ์สิทธิ์
อีกไม่นานคงมีคนมา
ถึงเวลานั้น เด็กที่หยิ่งยโสตรงหน้านี้จะต้องตาย!
นี่คือความมั่นใจของสาวกดินแดนศักดิ์สิทธิ์
แต่คำขู่ของทั้งสองคนไม่ได้ทำให้ชูเฟิงตอบสนองแต่อย่างใด
ข้างหลังเขา หลี่เผิงอดไม่ได้ที่จะเย้ยหยัน
“เจ้ากล้าดียังไงมาขู่ลูกพี่ของข้า ช่างน่าตลกจริงๆ”
ชูเฟิงยังคงไร้อารมณ์ เขาเรียกทุกคนและเดินอ้อมทั้งสองคนขึ้นไปบนยอดเขา
ทันใดนั้นเอง คนกลุ่มหนึ่งก็วิ่งลงมาจากยอดเขาพร้อมกับหอบเอาฝุ่นควันก้อนใหญ่มาด้วย
“ศิษย์พี่โม่หยู! และเหล่าผู้คุมกฏทั้ง 18 คนอยู่ที่นี่แล้ว!”
“ฮ่าฮ่า พวกเขาล้วนเป็นผู้เชี่ยวชาญกำลังภายในระดับเจ็ด ศิษย์พี่โม่หยูเป็นยอดฝีมือของกำลังภายในระดับแปด! ไอ้หนู เจ้าตายแน่!”
ข้างหลังพวกเขา ทั้งสองคนตะโกนอย่างบ้าคลั่งเมื่อเห็นกำลังเสริมมาถึง
“ระดับแปดกำลังภายใน… ผู้เชี่ยวชาญขอบเขตแปลงวิญญาณกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญอันดับต้นๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่?”
ชูเฟิงยิ้มจางๆ
เขาชำเลืองมองไปยังกลุ่มคนที่บินเข้ามา
ผู้นำเป็นชายวัยกลางคนในวัยสามสิบหรือสี่สิบ
เขาเดินด้วยท่วงท่าที่สง่างามและพลังภายในของเขาก็พลุ่งพล่าน เขาดูเหมือนผู้เชี่ยวชาญกำลังภายใน
เขาไม่ได้ด้อยกว่าซวนเฉิงซื่อเลย
น่าเสียดาย ในสายตาของชูเฟิงมันไม่มีความแตกต่างเลย
เขายืนอยู่ด้วยความเงียบสงบ
ในไม่ช้า กลุ่มผู้ฝึกยุทธ์ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ในชุดคลุมลัทธิเต๋าและถือกระบองเหล็กก็มาถึงต่อหน้าทุกคน
นักสู้วัยกลางคนที่เป็นผู้นำตรวจสอบบริเวณรอบๆอย่างดุเดือด
ทันใดนั้นเขาก็คำรามเสียงดัง
“ใครกล้าทำร้ายศิษย์สาวกของดินแดนศักดิ์สิทธิ์? จงก้าวออกมา!”
สาวกที่คุกเข่าทั้งสองกำลังร้องไห้ราวกับว่าพวกเขาได้พบเห็นผู้ช่วยชีวิตแล้ว พวกเขาชี้ไปทางชูเฟิง และสบถเสียงดัง
“ศิษย์พี่โม่หยู เจ้านั่น!"
“พวกเขาทั้งหมดถูกพามาที่นี่โดยศิษย์พี่ซวนเฉิงซื่อ แต่เราไม่ได้คาดหวังว่าพวกเขาจะทุบตีเราแบบนี้ ศิษย์พี่โม่หยู ท่านต้องล้างแค้นให้พวกเรา!”
หลังจากฟังเหล่าสาวกแล้ว นักสู้วัยกลางคนก็มองไปทางชูเฟิง และคนอื่น ๆ อย่างเย็นชา
สายตาของเขาหยุดที่ซวนเฉิงซื่อ
เขาหัวเราะเยาะ
“หึหึ ข้าก็สงสัยว่าเป็นใคร เป็นเจ้าคนทรยศนี่เอง! ยังมีหน้าจะกลับมาอีกเหรอ!”
“คนเหล่านี้ล้วนเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดของเจ้าใช่หรือไม่?”
“เจ้าอนุญาตให้คนนอกทำร้ายสาวกของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ซวนเฉิงซื่อ เจ้าคนทรยศ!”
ซวนเฉิงซื่อเพียงจ้องมองอย่างเย็นชาไปที่นักสู้วัยกลางคน
เขายังคงเงียบงัน
เขารู้สึกหดหู่ใจอย่างมาก
เขาไม่อยากจะพูดอะไรอีกแล้ว
เมื่อเห็นว่าเขาถูกเพิกเฉย นักสู้วัยกลางคนจึงรู้สึกดูถูกอย่างมาก ออร่าของเขาปะทุขึ้นและความโกรธของเขาพุ่งสูงขึ้นไปอีกขั้น
“เจ้าทำร้ายสาวกของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ไม่ว่าเจ้าจะเป็นใคร ข้าจะพาเจ้ากลับไปรับการลงทัณฑ์! ผู้ที่ต่อต้านจะถูกฆ่าอย่างไร้ความปรานี!”
ข้างหลังเขา ผู้คุมกฏทั้งสิบแปดก็ตะโกนขานรับในเวลาเดียวกัน
พวกเขากำลังรอคำสั่งของนักสู้วัยกลางคน
จากนั้นพวกเขาจะเข้าจับกุมผู้ร้าย
เมื่อเห็นเช่นนี้ ชูเฟิงก็ได้แต่ถอนหายใจ
เขายิ่งรู้สึกผิดหวังกับสิ่งที่เรียกว่าดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้
พวกงี่เง่าเหล่านี้ไม่ได้ตรวจสอบความแข็งแกร่งของคู่ต่อสู้ก่อนที่จะเคลื่อนไหวเลยเหรอ?
แม้ว่าพวกเขาจะรู้สึกว่าคนตรงหน้าไม่ใช่ภัยคุกคาม แต่พวกเขากผ้ไม่เห็นปรมาจารย์สวรรค์ที่แท้จริงสามคนที่อยู่เบื้องหลังผู้ก่อกวนเลยใช่หรือไม่?
พวกเขามีสายตาที่สั้นจริงๆ
เขามองไปที่กลุ่มโจมตีเข้ามา
ชูเฟิงอดไม่ได้ที่จะพ่นลมหายใจอย่างเย็นชา
ฝ่ามือของเขากดลงมา
มีเสียงดังก้อง
บนพื้นมีหลุมอีกนับสิบเก้าหลุม
นักสู้วัยกลางคนและคนอื่น ๆ ต่างมีคนละหลุมที่ถูกฝังไว้อย่างเรียบร้อย
ชูเฟิงและคนอื่น ๆ สงบมาก
พวกเขาเป็นเพียงสมุนกลุ่มหนึ่ง
งานเลี้ยงที่แท้จริงยังมาไม่ถึง
สาวกดินแดนศักดิ์สิทธิ์สองคนที่คุกเข่าอยู่ตกตะลึง
พวกเขาเพิ่งเห็นอะไร?
ในสายตาของพวกเขา ศิษย์พี่อาวุโสโม่หยูผู้ซึ่งเปรียบเสมือนเทพเจ้าผู้ยิ่งใหญ่ ถูกฝังอยู่ที่ก้นหลุมพร้อมกับผู้คุมกฏทั้ง 18 คน!
ไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นตายร้ายดีอย่างไร!
และชายหนุ่มที่โจมตีก็ไม่แม้แต่จะขยับ!
ช่างเป็นพลังที่น่าสะพรึงกลัวอะไรเช่นนี้!
เสียงตะโกนแห่งชัยชนะหยุดลงทันที
ทั้งสองคนจ้องมองอย่างว่างเปล่าไปที่ ชูเฟิง และคนอื่นๆ ขณะที่พวกเขาเดินไปที่ยอดเขา
ทั้งสองไม่กล้าส่งเสียงอีก
ตลอดทางขึ้นเขา
ชูเฟิงและคนอื่นๆไม่ได้พูดอะไร
ทุกคนรู้ว่าไม่มีที่ว่างสำหรับการปรองดอง หลังจากที่ชูเฟิงทำให้สาวกของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ต้องอับอาย
การเดินทางสู่แดนศักดิ์สิทธิ์ครั้งนี้คงไม่จบลงด้วยดีอย่างแน่นอน
ท่านหญิงหง, ควอด และ เย่ชิงเทียน มองหน้ากัน
พวกเขาทั้งสามดูเคร่งขรึม
รากฐานที่แท้จริงของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ยังไม่ได้รับการเปิดเผย
เมื่อปรมาจารย์สวรรค์แห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ปรากฏขึ้น นั่นจะเป็นจุดเริ่มต้นที่แท้จริง
ในเวลานั้น ท่านหญิงหงและอีกสองคนก็รู้ว่าพวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องลงมือแล้ว
มิฉะนั้น ชูเฟิงคนเดียวจะไม่สามารถต้านทานได้อย่างแน่นอน
เวลาผ่านไปอย่างช้าๆ
ชูเฟิงและคนอื่นๆ ใกล้ถึงจุดสูงสุดของดินแดนศักดิ์สิทธิ์แล้ว
จากระยะไกล พวกเขาสามารถมองเห็นสิ่งก่อสร้างอันงดงามบนยอดเขา
ทันใดนั้นเสียงหัวเราะก็ดังขึ้น
แต่มันแฝงไปด้วยความโกรธในเสียงหัวเราะ
เสียงหัวเราะนี้แพร่กระจายไปทั่วภูเขาหงหูทันที
มันช่างอึกทึก!
ทันใดนั้นทรายก็ลอยขึ้น นกและสัตว์ป่ากระจัดกระจาย
มันเป็นแค่เสียงหัวเราะเบาๆ แต่มันทำให้กลุ่มคนหนุ่มสาวของชูเฟิง ปวดหัวแทบขาดใจ พวกเขาคลุมศีรษะและคร่ำครวญ
“สหายเก่ามาเยี่ยม เราล้มเหลวในการต้อนรับพวกท่านแล้ว ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ภูเขาหลงหูนั้นเสียมารยาทแล้วจริงๆ"
“แต่เหตุใดเจ้าจึงปล่อยให้ผู้เยาว์กลั่นแกล้งสาวกของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของเรากัน?”
จู่ๆน้ำเสียงก็แข็งกร้าว
“ควอด, ฟางจิ่งหง, เย่ชิงเทียน ท่านทั้งสามคนจะให้คำอธิบายกับข้าได้ไหม!”
“พวกเจ้าคิดว่าภูเขาหลงหูง่ายที่จะรังแกหรือ?!”
บึ้ม!
ทุกคนรู้สึกว่าการมองเห็นของพวกเขาพร่ามัว
วินาทีต่อมา ร่างหลายร่างยืนอยู่กลางอากาศและมองลงมาอย่างเย็นชา
ออร่าแผ่กระจายออกมาอย่างหาที่เปรียบมิได้
เพียงแค่แรงดันออร่าเพียงอย่างเดียวไป่จื่อหยวน และคนอื่นๆก็แทบจะทนไม่ได้แล้ว
ขอบเขตปรมาจารย์สวรรค์!
คนเหล่านี้ที่ลอยอยู่กลางอากาศคือปรมาจารย์สวรรค์ทั้งหมด!
รากฐานของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ช่างน่ากลัวยิ่งนัก!