ผมต่างหากล่ะที่กำลังจะทำให้พวกเขาต้องลำบาก

เย่เฟิงขมวดคิ้วเล็กน้อยหลังจากได้ยินคำพูดของเฟยฉู "โอเค เข้าใจแล้ว ฉันจะรีบกลับไปที่มหาวิทยาลัยเดี๋ยวนี้แหละ"

สิ้นสุดคำพูด เขาก็กดวางสายและหันไปพูดกับหูตงไห่ด้วยรอยยิ้ม "คุณลุงอธิการบดี เกรงว่าผมคงต้องรีบกลับไปที่มหาวิทยาลัยก่อน ไม่งั้นผมอาจจะถูกทำโทษได้น่ะครับ"

หูตงไห่พยักหน้าเพื่อแสดงความเข้าใจของเขา "ถ้าอย่างนั้นเธอก็รีบไปเถอะ ขับรถระวังด้วยล่ะหนุ่มน้อย"

เย่เฟิงหันหลังกลับและกำลังจะเดินจากไป

แต่ทันใดนั้น หูตงไห่ก็ได้พูดขึ้นมาอีกครั้ง "เดี๋ยวก่อนสิหนุ่มน้อย ฉันยังไม่รู้จักชื่อของเธอเลย?"

เย่เฟิงตอบกลับ "ผมชื่อเย่เฟิงครับ"

หูตงไห่ทวนชื่อเย่เฟิงอย่างเงียบๆ สองครั้งก่อนจะพูดต่อ"เรามาแลกข้อมูลการติดต่อกันไว้เถอะ ถ้าในอนาคตมีปัญหาอะไร เธอสามารถโทรหาฉันได้ตลอดเลยนะหนุ่มน้อย"

เย่เฟิงไม่ได้คิดมาก เขาทำการแลกเปลี่ยนข้อมูลติดต่อกับหูตงไห่ทันที

จากนั้นเขาก็เดินไปขึ้นรถและขับออกไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อเย่เฟิงมาถึงมหาวิทยาลัยก็เป็นเวลาพักพอดี

เฟยฉูรีบเข้ามาทักทายเขาอย่างกระตือรือร้น

"เย่เฟิง ตู้หมิงเป็นหัวหน้าฝ่ายระเบียบวินัยของสมาพันธ์นักศึกษาของมหาวิทยาลัย คราวนี้เขาจะทำโทษนาย นายต้องไม่แข็งกร้าวกับเขานะ ปล่อยให้เขาระบายความโกรธใส่นายไป ขอเพียงแค่นายทำเป็นหูทวนลม บางทีเรื่องนี้ก็คงจะจบลงโดยไม่มีอะไร ... "

เย่เฟิงกำลังจะตอบ

แต่จู่ๆ เขาก็ได้ยินเสียงคนเรียกชื่อเขาที่ประตู "เย่เฟิง มาที่สมาพันธ์นักศึกษาโดยด่วน"

เย่เฟิงมองกลับไปที่ชายคนนั้นด้วยใบหน้าเย้ยหยัน

เขารู้ได้ทันทีว่าตู้หมิงให้ใครบางคนมาเฝ้ารอเขาอยู่ที่ห้องเรียน

เนื่องจากอีกฝ่ายจงใจเข้ามาหาเรื่อง เขาจึงไม่มีเหตุผลที่ต้องหนี

เขาหันหลังกลับและเดินออกจากห้องเรียนทันที

เฟยฉูเกรงว่าเย่เฟิงจะจะหุนหันพลันแล่นจึงรีบตามไปติดๆ

เมื่อเห็นฉากนี้ นักศึกษาคนอื่น ๆ ที่อยู่ในห้องเรียนก็แอบตามไปดูเหตุการณ์เช่นกัน

จากนั้นไม่นาน เย่เฟิงก็มาถึงสมาพันธ์นักศึกษา และเขาก็เห็นคนหลายคนกำลังนั่งอยู่ในห้อง

มีทั้งผู้ชายและผู้หญิง การแสดงออกของทุกคนดูจริงจังมาก

เฟยฉูรีบชี้ไปที่ชายสวมแว่นตาซึ่งนั่งอยู่ตรงกลางและแนะนำเขาด้วยเสียงต่ำ "นั่น เขาคนนั้นคือตู้หมิง"

เย่เฟิงมองไปในทิศทางที่เฟยฉูชี้

ตู้หมิงดูเป็นคนอ่อนโยน เขาเป็นนักศึกษาระดับแนวหน้าและเป็นที่นิยมในหมู่อาจารย์

แต่เหมือนว่าหัวใจของเขาจะคับแคบเกินไป

"เรามีเรื่องจะพูดคุยกับเย่เฟิงแค่คนเดียวเท่านั้น คนอื่นๆ เชิญออกไปด้วย"

ตู้หมิงไล่เฟยฉูและคนอื่นๆออกจากห้อง จากนั้นเขาก็หันไปมองที่เย่เฟิง "นายคือเย่เฟิงใช่มั้ย?"

เย่เฟิงดึงเก้าอี้และนั่งลง "จะถามเรื่องที่รู้อยู่แล้วไปทำไมหรือครับคุณหัวหน้าสมาพันธ์นักศึกษา"

เมื่อเห็นว่าเขาวางท่าทางใหญ่โตกวนประสาท ตู้หมิงก็ตบโต๊ะอย่างรุนแรงและพูดว่า "นายได้รับอนุญาตให้นั่งลงแล้วหรือไง"

เย่เฟิงมองไปที่เขาอย่างใจเย็น "อะไรกัน นี่คุณคิดว่าตัวเองกำลังสอบปากคำนักโทษอยู่งั้นหรอครับ? แต่ถึงแม้ว่าคุณจะกำลังสอบปากคำนักโทษอยู่จริงๆ คุณก็ต้องอนุญาตให้นักโทษนั่งลงอยู่ดีใช่มั้ยล่ะ"

ใบหน้าของตู้หมิงมืดมนและเย็นชา "เย่เฟิง เหมือนว่านายจะยังไม่ตระหนักถึงความผิดของตัวเองเลยสินะ"

เย่เฟิงตอบอย่างสบายๆ "ผมทำอะไรผิดงั้นหรือครับ?"

ตู้หมิงเปิดโน๊ตบุ๊กบนโต๊ะ "นายขาดเรียนมาหลายวันมาติดต่อกัน และผลงานของนายก็แทบจะไม่มีเลย การกระทำของนายถือว่าเป็นผลเสียให้กับมหาวิทยาลัยจงไห่ของเรา"

เย่เฟิงหัวเราะเบา ๆ "มีใครบ้างที่ไม่เคยขาดเรียน? คุณไม่เคยเลยสักครั้งหรอ? หรือทุกคนในห้องนี้ไม่เคยเลย? คุณกล้าที่จะตรวจสอบข้อมูลของพวกเขาหรือเปล่าล่ะ?"

ใบหน้าของคนจำนวนหนึ่งที่นั่งอยู่กับตู้หมิงดูไม่ค่อยดีนักเมื่อได้ยินประโยคนี้

จะมีนักศึกษากี่คนที่ไม่เคยขาดเรียน?

โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับนักศึกษาที่เรียนหลักสูตรที่น่าเบื่อ พวกเขามักจะแก้ตัวว่าต้องไปช่วยสมาพันธ์นักศึกษาทำงาน

ส่งผลให้แต่ละคนมีประวัติขาดเรียนมากมายกันจริงๆ

เฟยฉูและคนอื่น ๆ ที่กำลังดูเหตุการณ์นี้อยู่ตรงประตูต่างก็ตกตะลึงเล็กน้อย

โดยปกติแล้วคนของสมาพันธ์นักศึกษามักจะใช้พลังกดขี่นักศึกษาอย่างพวกเขา

มีน้อยคนนักที่จะกล้าตอบโต้ด้วยตนเองเช่นนี้

และการตอบโต้ของเย่เฟิงก็ถือได้ว่าประสบความสำเร็จอย่างมาก

เมื่อตู้หมิงเห็นว่าโมเมนตัมกำลังจะถูกทำลาย เขาก็รีบตบโต๊ะและพูดอีกครั้งทันที "นายเปรียบเทียบกับพวกเราได้ยังไง เราต่างยุ่งกับงานของสมาพันธ์นักศึกษาและการให้บริการนักศึกษาอยู่ตลอดเวลา อย่างพวกเราน่ะเรียกว่าขาดเรียนได้ไม่เต็มปากหรอกนะ"

เย่เฟิงพยักหน้าเห็นด้วย "จริงของคุณ แต่การหยุดเรียนของผมเองก็ถือว่าเป็นการเสียสละให้เพื่อนร่วมชั้นเหมือนกันนะ"

ตู้หมิงเยาะเย้ย "บอกฉันมาสิว่ามันเป็นเสียสละให้เพื่อนร่วมชั้นของนายยังไง"

เย่เฟิงมีสีหน้าจริงจัง "ผมเป็นคนมีนิสัยขี้เล่น ถ้าเรียนนานเกินไป ผมจะรู้สึกหงุดหงิดและอยากต่อยใครสักคนเพื่อระบายอารมณ์ ดังนั้นเพื่อความปลอดภัยของเพื่อนร่วมชั้น ผมจึงเลือกตัดสินใจไม่มาเรียน นี่แหละการเสียสละของผม"

"ฮ่าฮ่าฮ่า..." เฟยฉูและคนอื่นๆ อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาดังๆ

ทุกคนสามารถบอกได้ว่าเย่เฟิงกำลังพูดเรื่องไร้สาระ

แต่สิ่งที่เขาพูดออกมานั้นดูเท่มาก

แม้แต่สมาชิกของสมาพันธ์นักศึกษาก็ยังอดหัวเราะไม่ได้ แต่พวกเขาก็รีบระงับมันอย่างรวดเร็ว

ใบหน้าของตู้หมิงมืดมนจนน่ากลัว "เย่เฟิง ฉันจะบอกนายเพื่อประโยชน์ของนายเอง หากนายยังมีทัศนคติแบบนี้อยู่ ฉันจะเข้าเว็บไซต์มหาวิทยาลัยและกดหักคะแนนของนาย"

เมื่อเฟยฉูและคนอื่นๆ ได้ยินคำพูดนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าของพวกเขาก็หายไปอย่างสิ้นเชิง

ตู้หมิงไม่โหดเหี้ยมเกินไปหน่อยหรอ?

เย่เฟิงแค่ขาดเรียนไม่กี่คาบเองไม่ใช่หรือไง?

ต้องรู้ว่าถ้าถูกหักคะแนนโปรไฟล์จะมีผลต่อการหางานหลังจากสำเร็จการศึกษา

เขาพยายามที่จะทำลายอนาคตของเย่เฟิง

เจตนาของชายคนนี้ช่างชั่วร้ายจริงๆ

ตู้หมิงมองไปที่เย่เฟิงอย่างภาคภูมิใจ

คราวนี้นายจะยังกล้าทำตัวดื้อด้านกับฉันอีกหรือเปล่า?

คงจะกลัวมากเลยใช่มั้ย?

เย่เฟิงยิ้มอย่างดูถูกและกำลังจะตอบโต้กลับไป

แต่ทันใดนั้นเขาก็เห็นเซินไป่เถียนเดินเข้ามาด้วยความโกรธ "ตู้หมิง นายคิดจะทำอะไร"

ตู้หมิงรีบลุกขึ้นยืนด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าทันที "แล้วประธานเซินล่ะครับมาทำอะไรที่นี่"

เซินไป่เถียนจ้องมองไปที่เขาอย่างขมขื่น

จากนั้นเธอก็หันกลับมามองเย่เฟิงด้วยสีหน้ากังวล "พวกเขาไม่ได้ทำให้นายลำบากใช่หรือเปล่า"

เย่เฟิงมองดูเธอด้วยสายตาอ่อนโยน "กลับกันเลย ผมต่างหากล่ะที่กำลังจะทำให้พวกเขาต้องลำบาก"

เซินไป่เถียนจ้องมองเขาด้วยความโกรธ "ยังจะมาพูดดีอยู่ดี"

น้ำเสียงของการสนทนาระหว่างทั้งสองนั้นดูสนิทสนมกันมาก

มันเหมือนกับการสนทนาระหว่างชายหญิงที่มีความสัมพันธุ์ลึกซึ้งต่อกัน

ซึ่งฉากนี้ก็ทำให้ใบหน้าของตู้หมิงมืดมนมากขึ้นกว่าเดิม