ซื้อความสุข

เมื่อได้ยินคำพูดของเย่เฟิง ใบหน้าที่สวยงามของหลินเฉียนเฉียนก็เปลี่ยนเป็นสีแดงทันที

"คุณเย่พูดล้อเล่นใช่มั้ยคะ"

เย่เฟิงรู้สึกว่าเรื่องตลกเมื่อกี้ไม่เหมาะสม ดังนั้นเขาจึงยิ้มและตอบความจริงกลับไป "พูดตามตรงเลยนะครับ ผมเองก็ยังไม่รู้เหมือนกันว่าซื้อบ้านเหล่านั้นมาทำไม"

หลินเฉียนเฉียนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตะลึงเมื่อเธอได้ยินคำตอบนี้

เธอไม่เข้าใจโลกของคนรวยเลยแม้แต่น้อย

ใช้เงินมากมายซื้อบ้านหลายหลัง แต่ไม่รู้ว่าจะใช้เอาไปทำอะไร?

เย่เฟิงเห็นว่าเธอดูลังเลที่จะพูดจึงเปิดปากพูดขึ้นมาต่อ "เนื่องจากคุณรู้เรื่องอสังหาริมทรัพย์เป็นอย่างดี ดังนั้นช่วยให้คำแนะนำต่อการใช้บ้านที่ผมมมีให้เกิดประโยชน์หน่อยจะได้หรือเปล่าครับ"

หลินเฉียนเฉียนรีบนั่งตัวตรง "ได้ค่ะ ฉันก็มีลูกค้าพิเศษที่ต้องการเช่าบ้านระดับนี้อยู่พอสมควร ถ้าคุณเย่ตกลง ฉันจะช่วยคุณติดต่อกับเขาให้เอง"

เย่เฟิงไม่ได้ตอบทันที แต่ถามว่า "ลูกค้าพิเศษของคุณนี่หมายความว่ายังไงครับ"

หลินเฉียนเฉียนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ในที่สุดเธอก็บอกความจริงกับเย่เฟิงไป

"ยกตัวอย่างเช่น ข้าราชการบางคนที่ไม่เหมาะกับการถือครองอสังหาริมทรัพย์ขนาดใหญ่ในที่สาธารณะ หรือคนที่มีชื่อเสียงทางโซเชียลและดาราหน้าใหม่ พวกเขาล้วนมีความต้องการอยากจะเช่าบ้านของที่นี่"

เย่เฟิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็พยักหน้าเห็นด้วย "ถ้างั้นช่วยติดต่อให้ผมหน่อยนะครับ"

ท้ายที่สุดแล้วเขาก็ไม่รู้ว่าจะทำอะไรกับบ้านเหล่านั้น การปล่อยเช่าเพื่อหารายได้เสริมน่าจะเป็นประโยชน์ต่อตัวเขามากกว่าการปล่อยทิ้งไว้เฉยๆ

หลินเฉียนเฉียนรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งเมื่อได้ยินคำตอบของเย่เฟิง "โอเคค่ะ บังเอิญมีลูกค้าต้องการเช่าบ้านพอดี ถ้าคุณเย่สะดวก พรุ่งนี้ฉันจะขออนุญาตพาเขาเข้ามาดูบ้านนะคะ"

เย่เฟิงพยักหน้า "ได้เลยครับ"

จากนั้น หลินเฉียนเฉียนก็ยืนขึ้นและเตรียมตัวจะจากไป "ฉันจะไม่รบกวนเวลาพักผ่อนของคุณเย่แล้ว ไว้เจอกันในวันพรุ่งนี้นะคะ"

หลังจากพูดจบ เธอก็เดินจากไป

เย่เฟิงมองดูแผ่นหลังอันน่าหลงใหลของเธอและเกิดความรู้สึกลังเลขึ้นมาเล็กน้อยภายในใจ

รู้สึกเหงาหงอยจริงๆที่ต้องมาอยู่ในบ้านหลังใหญ่ขนาดนี้เพียงคนเดียว

ถึงเวลาหาแฟนแล้วหรือยังนะ?

…

เช้าวันต่อมา ในขณะที่เย่เฟิงยังหลับอยู่ เขาก็ได้รับโทรศัพท์จากหลินเฉียนเฉียน โดยเธอแจ้งว่าแขกที่กำลังมองหาบ้านเช่านมาถึงแล้วและกำลังรออยู่ที่ประตูบ้าน

เย่เฟิงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากลุกขึ้นจากเตียง และความกะทันหันนี้ก็ทำให้เขาไม่สามารถอาบน้ำได้ ดังนั้นเขาจึงแค่ใส่ชุดลำลองแล้วเดินออกไปทันที

เมื่อเขามาถึง เขาเก็ห็นหลินเฉียนเฉียนกำลังพูดคุยกับชายวัยกลางคนอยู่ไกลๆ

ดูจากท่าทางของอีกฝ่ายแล้ว ชื่อเสียงและตำแหน่งของเขาจะต้องไม่ธรรมดาแน่นอน

ถัดจากชายคนนั้น มีหญิงวัยกลางคนและลูกสองคน รวมเป็นครอบครัวที่มีสมาชิกทั้งหมดสี่คน

ในเวลานี้หลินเฉียนเฉียนก็มองเห็นเขาเช่นกัน และเธอก็รีบโบกมือทักทายทันที

เมื่อเย่เฟิงเข้ามาใกล้ เธอก็ทำการแนะนำทั้งสองฝ่าย "คุณหลัว นี่คือคุณเฟิงเย่ บ้านที่คุณกำลังจะทำเรื่องเช่าเป็นบ้านของเขาค่ะ"

จากนั้นเธอก็แนะนำเย่เฟิงว่า "นี่คือคุณหลัวเจียเฉียง เป็นคนที่จะมาขอดูบ้านในวันนี้ค่ะ"

เย่เฟิงยื่นมือออกไป "สวัสดีครับคุณหลัว"

หลัวเจียเฉียงลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะจับมือที่ยื่นมาของเย่เฟิง "ฉันไม่คิดเลยว่าคุณเย่จะอายุน้อยขนาดนี้"

แม้ว่าความลังเลของเขาจะหายไปแล้ว แต่เย่เฟิงนั้นสัมผัสได้ทัน

เห็นได้อย่างชัดเจนว่านายหลัวคนนี้ดูถูกเขา

แต่เรื่องนี้พอจะเข้าใจได้ว่าเกิดจากอะไร

อย่างที่ทราบกันดี เย่เฟิงเป็นเพียงชายหนุ่มอายุยี่สิบต้นๆ เท่านั้น และเขาก็ลุกขึ้นจากที่นอนอย่างเร่งรีบมาต้อนรับด้วยผมที่ยุ่งเหยิงและเสื้อผ้าธรรมดาๆ มันดูไม่เหมือนว่าเขาเป็นเจ้าของบ้านสุดหรูเลย

หลินเฉียนเฉียนกลัวว่าจะเกิดรอยแยกระหว่างทั้งสองคน ดังนั้นเธอจึงรีบจัดการเรื่องต่างๆ ให้ราบรื่น "คุณหลัว เราเข้าไปดูบ้านกันเลยเถอะ"

หลัวเจียเฉียงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากพยักหน้าและตามเธอไป

อันที่จริง นี่เป็นครั้งแรกที่เย่เฟิงจะได้เห็นบ้านของตัวเอง และเขาก็มีความคาดหวังอยู่ในใจ

แต่เมื่อเขาตามหลินเฉียนเฉียนไปถึงที่หมาย เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดหวัง

แม้ว่าบ้านที่อยู่ตรงหน้าเขาอาจจะดูหรูหรา แต่มันก็ยังถือว่าธรรมดามากเมื่อเทียบกับบ้านพักตากอากาศจงเทียนเลคหมายเลข 1 ของเขา

แต่หลังจากคิดดูแล้ว เขาก็ตระหนักได้ว่าบ้านของเขาหรูหราที่สุดในโครงการบ้านพักตากอากาศจงเทียนเลค แล้วจะนำบ้านอื่น ๆ มาเปรียบเทียบได้อย่างไร?

แม้ว่าบ้านหลังนี้จะธรรมดามากในสายตาของเขา แต่ในสายตาของตระกูลหลัวมันเป็นความรู้สึกที่แตกต่างออกไป

"สุดยอด บ้านหลังนี้สวยมาก" ภรรยาของหลัวเจียเฉียงอุทานทันทีที่เดินเข้าไปในบ้าน

บ้านมีสนามหญ้าเล็กๆ ซึ่งปลูกดอกไม้และพืชแปลกๆ ต่างๆ นานาดูมีชีวิตชีวาอย่างยิ่ง

เมื่อเข้าสู่ภายในบ้าน โครงสร้างแบบดูเพล็กซ์สองชั้นบนกับล่างที่มีความสูงมากกว่าเจ็ดเมตรก็ดูงดงามอย่างมาก

ลูกสองคนของตระกูลหลัวเริ่มวิ่งเล่นกันในห้องด้วยความตื่นเต้น

หลัวเจียเฉียงเองก็ประหลาดใจเช่นกัน บ้านหลังนี้เกินความคาดหมายของเขาไปไกลเลย

เมื่อเห็นการแสดงออกของตระกูลหลัว หลินเฉียนเฉียนก็รีบใช้โอกาสนี้พูดขึ้นมา "คุณหลัว ถ้าคุณคิดว่าบ้านหลังนี้โอเค เรามาคุยกันเรื่องค่าเช่าเลยดีมั้ยคะ"

หลัวเจียเฉียงเรียกสติกลับคืนมาและพูดอย่างหาญกล้าว่า "บอกฉันที ค่าเช่าบ้านหลังนี้ตกปีละเท่าไหร่"

หลินเฉียนเฉียนชำเลืองมองเย่เฟิงและพูดอย่างระมัดระวัง "เนื่องจากที่พักของเราเป็นบ้านระดับไฮเอนด์ ค่าเช่าจึงค่อนข้างแพงค่ะ ค่าเช่าต่อปีคือหนึ่งล้านหยวน และค่ามัดจำอีกหนึ่งล้านหยวน..."

ก่อนที่เธอจะพูดจบ หลัวเจียเฉียงก็หยิบสมุดเช็คออกมาจากกระเป๋าของเขาและเซ็นชื่อทันที

"นี่คือเช็คจำนวนสองล้านหยวน เชิญตรวจดูได้เลย"

หลินเฉียนเฉียนรับเช็คมาและอดไม่ได้ที่จะมึนงงเล็กน้อย "คุณหลัวแตัดสินใจดีแล้วหรือคะ"

อีกฝ่ายตรวจสอบบ้านได้ไม่นานและตัดสินใจเช่าบ้านทันที

มันไม่รีบร้อนเกินไปหน่อยหรอ?

หลัวเจียเฉียงโบกมือ "ในฐานะมนุษย์ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือความสุข ดูภรรยาและลูก ๆ ของฉันสิ พวกเขามีความสุขแค่ไหนตั้งแต่มาที่นี่? ดังนั้นฉันจึงอยากจะซื้อความสุขเหล่านี้เอาไว้"

เมื่อเห็นว่าเขามีความมุ่งมั่น หลินเฉียนเฉียนก็ไม่คิดจะพูดอะไรอีก

เธอหยิบสัญญาที่เตรียมไว้ออกมาทันทีและให้ทั้งสองลงนาม

เมื่อเห็นเย่เฟิงเซ็นชื่อในสัญญา เธอก็รู้สึกอิจฉาเขาจากก้นบึ้งของหัวใจ

สามารถหาเงินจำนวนสองล้านหยวนได้อย่างง่ายดาย

ฉันอยากจะมีชีวิตแบบเขาจริงๆเลย!