ทำงานหนักต่อไป จะได้เป็นเหมือนกับฉัน!

หลินฟานตกตะลึงอย่างมากเมื่อได้ฟังเสียงเตือนในใจของเขา

ภารกิจพิเศษ รางวัลคือ 5 ซองแดงสีทองงั้นหรอ?

ซองแดงสีทอง!

สิ่งนี้ทำให้ดวงตาของหลินฟานขยับเล็กน้อย เพราะเขาไม่เคยได้รับซองแดงสีทองมาก่อนเลย

ซึ่งถึงตอนนี้จะยังไม่เกิดอะไรขึ้น แต่เขาก็สนใจมันอย่างมาก

หลินฟานเหลือบมองดูเวลาและพึมพำ: "นี่คงสายเกินไปแล้วสินะที่จะไปมหาวิทยาลัย งั้นวันนี้ฉันหยุดดีกว่า ... "

จากนั้น หลินฟานก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและส่งข้อความไปบอกที่ปรึกษาซุน

ซึ่งปกติแล้ว คนส่วนใหญ่ก็มักจะขอลาหยุดในช่วงต้นหลังจากเริ่มเปิดเรียนเช่นกัน แต่แน่นอนว่าที่ปรึกษาไม่ยอมง่ายๆ และเขาก็จะขอให้อีกฝ่ายมาเรียนทันที

อย่างไรก็ตาม หลินฟานนั้นแตกต่างออกไป

และทางผู้นำของมหาวิทยาลัยก็ได้แจ้งให้เหล่าอาจารย์ทั้งหมดทราบแล้ว ว่าอย่าขืนใจหลินฟานเด็ดขาด เพื่อที่เขาจะได้มีเสรีภาพที่ยิ่งใหญ่

ดังนั้น ซุนเหยาตงจึงตอบโอเคกลับไปในทันที

หลังจากเห็นสิ่งนี้...

หลินฟานก็เปิดประตูรถซานตาน่า แล้วดาวน์โหลดแอพดีดี้และลงทะเบียนอย่างรวดเร็ว ( แอพเรียกรถของจีน )

จากนั้น เขาก็เหยียบคันเร่งและพุ่งออกไปข้างนอกทันที

ต้องรู้ว่า ซานตาน่าไม่เหมือนกับรถซุปเปอร์คาร์ที่มีกำลังเครื่องถึงหกร้อยแรงม้า

ซานตาน่านั้นมีแรงม้าเพียงแค่ 119 แรงม้าเท่านั้น

แต่สำหรับเรื่องนี้แล้ว หลินฟานไม่ได้รู้สึกแย่อะไรเลย เขากับรู้สึกผ่อนคลายมากกว่าซะด้วยซ้ำ

"ติ๊ง!"

หลังจากนั้นไม่นาน หลินฟานก็ได้รับการแจ้งเตือนจากแอพดีดี้ ว่า 2 กิโลเมตรข้างหน้ามีคนเรียกใช้บริการ

ซึ่งคนที่เรียกใช้บริการก็เป็นชายวัยกลางคนที่สวมเสื้อเชิ้ตและใส่แว่นสีทอง

หลังจากที่เขาขึ้นรถมา เขาก็เหลือบมองไปที่หลินฟานอย่างสบายๆ

จากนั้นเขาก็พูดด้วยน้ำเสียงที่หยิ่งยโสเล็กน้อย "คุณซื้อรถคันนี้มาเองหรอ"

“เปล่า...ผมไม่ได้ซื้อ” หลินฟานกล่าวอย่างผ่อนคลาย

ซึ่งทันทีที่ได้ยินคำตอบ ใบหน้าที่หยิ่งผยองของชายวัยกลางคนก็เปลี่ยนเป็นดูถูกเหยียดหยามทันที

เขาไม่ได้เป็นคนซื้อรถเอง

แสดงว่าพ่อแม่ต้องเป็นคนซื้อรถให้อย่างแน่นอน

ชายในวัยยี่สิบปีไม่มีทางหาเงินซื้อซานตาน่าได้อยู่แล้วด้วย คงจะงอแงให้พ่อแม่ซื้อให้สินะ ไร้ค่าจริงๆ

แต่อย่างไรก็ตาม เขาไม่มีทางรู้...

ว่าซานตาน่าที่หลินฟานได้รับนั้นถูกส่งมาจากประธานโฟล์คสวาเกน

จากนั้น ชายวัยกลางคนก็พูดอีกครั้ง “หนุ่มน้อย ขับซานตาน่าตามรับคนแบบนี้มันสบายหรือเปล่า?”

หลินฟานที่จับพวงมาลัยอยู่พูดอย่างเป็นกันเอง "ก็สบายอยู่นะ"

ทันใดนั้น ชายวัยกลางคนก็มองไปที่หลินฟาน และความรังเกียจก็ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของเขาอย่างเด่นชัด

เขาถอนหายใจแล้วพูด "คุณรู้ไหม ตอนฉันอายุเท่าคุณ ฉันไม่มีอะไรเลย ฉันยากจนมาก..."

“แต่ฉันก็ไม่เคยคิดที่จะแบมือขอตังพ่อแม่เพื่อมาทำง่ายๆสบายๆแบบนี้ ฉันกัดฟัน ทำงานหนัก และต่อสู้กับปัญหาต่างๆด้วยตัวเองมาโดยตลอด!”

จนในที่สุด! หลังจากทำงานหนักมาหลายปี ฉันก็มีรถปอร์เช่ของตัวเอง มีวิลล่าของตัวเอง และมีบ้านอีกหลายแห่ง... นอกจากนี้บริษัทของฉันยังมีมูลค่าทางตลาดกว่าหลายสิบล้านหยวนอีกด้วย!”

“คุณรู้จักอาคารเจียเย่หรือเปล่าล่ะ มันเป็นอาคารสำนักงานระดับไฮเอนด์ที่อยู่ในใจกลางของเมืองเจียงเป่ย นั่นแหละ บริษัทของฉันอยู่ในอาคารเจียเย่!”

เมื่อชายวัยกลางคนกล่าวจบ ใบหน้าของเขาก็แสดงถึงความภาคภูมิใจออกมาอย่างเด่นชัด

แต่ใบหน้าของหลินฟานก็ยังนิ่งอยู่เช่นเคย

เขาแค่รู้สึกงงๆ ว่าเขาต้องมารู้เรื่องอะไรแบบนี้ด้วยหรือเปล่า?

และอาคารเจียเย่? นั่นมันก็อาคารของเขาเองไม่ใช่หรอ

“อะแฮ่ม!” ดูเหมือนชายวัยกลางคนจะรู้สึกว่าเขาคุยโม้เกินไป เขาจึงกระแอมเบา ๆ และพูดอย่างจริงจังว่า "หนุ่มน้อย ทำงานหนักๆเข้าไว้ แล้วอนาคตคุณจะเป็นเหมือนฉันแน่นอน"

"กริ๊ง!"

ในขณะนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของหลินฟานก็ดังขึ้นมา

และหลินฟานก็รีบกดรับโทรศัพท์อย่างรวดเร็ว

ซึ่งทันใดนั้น เสียงที่ดูเคารพอย่างมากก็ดังขึ้นมา

“สวัสดีครับ คุณหลิน ผมเซียวหวาง ผู้จัดการทรัพย์สินของอาคารเฉียนคุน ปีนี้เก็บค่าเช่าอาคารแล้ว รวมเป็นเงินเจ็ดสิบหกล้านหยวน... ให้ผมโอนไปยังเลขบัตรธนาคารที่คุณทิ้งไว้ให้เลยใช่ไหมครับ? "

ปกติแล้ว ถ้าจู่ๆคนส่วนใหญ่ได้ยินว่ากำลังจะได้รับเงิน 76 ล้านหยวน พวกเขาจะต้องมีความสุขและแสดงออกมาผ่านทางสีหน้าอย่างแน่นอน

แต่อย่างไรก็ตาม การแสดงออกของหลินฟานนั้นแทบจะไม่เปลี่ยนแปลงอะไรเลย

เขาพูดอย่างปกติว่า "ใช่ โอนมาตามนั้นได้เลย"

ซึ่งมันก็แปลกที่เขาจะเป็นแบบนี้

เพราะตอนนี้ หลินฟานได้รับเงินมากกว่า 13 ล้านหยวนอยู่แล้วทุกวัน จากการลงชื่อเข้าใช้ หายใจ เดิน และนอนหลับ

แค่เจ็ดสิบหกล้านหยวน เขานอนกระพิบตานิ่งๆ 6 วันก็ได้แล้ว

ด้วยเหตุนี้ หลินฟานจึงไม่ได้สนใจอะไรมากนัก

แต่อย่างไรก็ตาม เมื่อชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่ในรถซานตาน่าได้ยิน เขาก็ถึงกับอ้าปากกว้าง และใบหน้าของเขาก็ถอดสีทันที

เจ็ดสิบหกล้านหยวน!

ต่อให้รวบรวมทรัพย์สินทั้งหมดของเขาแล้ว เขาก็เกรงว่าคงจะไม่มีเงินมากถึงขนาดนี้อยู่ดี

ชายหนุ่มที่ใช้แอพดีดี้ในการหาเงิน กำลังจะได้รับเงิน 76 ล้านหยวนงั้นหรอ?

เขาเป็นเจ้าของอาคารเฉียนคุนทั้งหมดงั้นหรอ?

ตลก!

มันเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน!

มันต้องเป็นการล้อเล่นผ่านทางโทรศัพท์แน่ๆ!

ใช่แล้ว!

มันต้องเป็นอย่างนั้นแน่ๆ!

มิฉะนั้น ชายหนุ่มคนนี้ก็คงจะไม่มาใช้แอพดีดี้เพื่อขับรถรับส่งคนแบบนี้!

เมื่อคิดได้แบบนั้นแล้ว ใบหน้าของชายวัยกลางคนก็กลับมาเป็นปกติอีกครั้ง

“โอเครครับ ผมจะทำการโอนเงินให้ทันทีเลย…งั้นผมคงไม่รบกวนคุณแล้ว แค่นี้นะครับ” เสี่ยวหวางกล่าว

จากนั้น หลังจากที่หลินฟานเพิ่งกดวางสายไป เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาอีกครั้งทันที

“สวัสดี คุณหลิน ผมคือเสี่ยวฉิน ผู้จัดการทรัพย์สินของอาคารไป่เจีย ค่าเช่าอาคารถูกเรียกเก็บตามสัญญาในปีนี้ มูลค่ารวมทั้งหมด แปดสิบห้าล้านหยวน... ให้โอนไปให้ตามบัญชีเลยได้หรือเปล่าครับ?” เซียวฉินกล่าว

"ใช่" หลินฟานกล่าว

“โอเครครับ เดี๋ยวผมจะรีบจัดการให้ทันที... ผมคงไม่มีอะไรที่ต้องรบกวนคุณหลินแล้ว แค่นี้นะครับ” เซียวฉินกล่าว

แปดสิบห้าล้านหยวน?

แถมอาคารไป่เจียยังเป็นของชายหนุ่มคนนี้ด้วยงั้นหรอ?

มันเป็นไปได้ยังไง!

ในตอนที่เขาได้ยินการโทรครั้งแรก ชายวัยกลางคนก็แอบมีความสงสัยในใจอยู่บ้าง...

ว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าหากอาคารเฉียนคุนเป็นของชายหนุ่มคนนี้จริงๆ?

แต่ในเวลานี้ ข้อสงสัยนี้ก็ถูกเขาลบไปในทันที

เพราะมันเป็นไปไม่ได้!

แค่อาคารแรกก็มีความโดดเด่นเป็นอย่างมากอยู่แล้ว

แต่นี่สองอาคาร?

มันเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน!

เกรงว่าชายหนุ่มคนนี้ คงจะอยากอวดเขาแน่ๆ ก็เลยแอบส่งข้อความไปหาใครเพื่อมาคุยโม้

จากนั้น เมื่อคิดได้อย่างนี้ ชายวัยกลางคนก็มองไปที่หลินฟานด้วยท่าทางเย้ยหยัน

"กริ๊ง!"

ในขณะนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของหลินฟานก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“สวัสดีครับ คุณหลิน ผมชื่อลู่เหวยลี่ เป็นผู้จัดการทรัพย์สินของอาคารฮวนชิวจินหลงในชางไห่ มีการเรียกเก็บค่าเช่าอาคารในปีนี้ มูลค่ารวมกว่า หนึ่งพันห้าร้อยล้านหยวน... ให้โอนไปให้เลยหรือเปล่าครับ "ลู่เหวยลี่กล่าว

หนึ่งพันห้าร้อยล้านหยวน?

เรื่องนี้ทำให้น้ำเสียงของหลินฟานดูมีความสุขทันที เขากล่าวว่า “โอนมาให้ได้เลย”

“โอเครครับ งั้นผมคงไม่มีอะไรที่ต้องรบกวนคุณหลินแล้ว แค่นี้นะครับ” หลู่เหวยลี่กล่าว

ซึ่งเมื่อชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่ข้างๆได้ยิน เขาก็ทำหน้าบึ้นตึงทันที

หนึ่งพันห้าร้อยล้านหยวนงั้นหรอ?

เขาเชื่อได้อย่างมั่นใจว่าคำพูดของหลินฟานนั้นจะต้องเป็นเรื่องโกหกอย่างแน่นอน

เป็นเรื่องน่าขำจริงๆ ที่กล้าแสดงออกมาโดยที่ไม่นึกถึงสถานการณ์กับรูปลักษณ์ของตัวเขาเองเช่นนี้!

"กริ๊ง!"

โทรศัพท์มือถือของหลินฟานดังขึ้นอีกครั้ง

“คุณหลิน สวัสดีครับ! ผมเซียวจาง ผู้จัดการทรัพย์สินของอาคารเจียเย่…”

หลังจากได้ยินเสียงนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าของชายวัยกลางคนก็หยุดลงทันที

เพราะเขาคุ้นเคยกับเสียงนี้มาก...

เจ้าของเสียงนี้ดูเหมือนจะเป็นผู้จัดการทรัพย์สินของอาคารเจียเย่ที่เขาไปเยี่ยมเมื่อวานนี้และมอบของขวัญให้... จางเหวินจง!