เรียกฉันว่า คิง

SPH:บทที่ 4 เรียกฉันว่า คิง

เขาเดินออกจากห้อง เย่หยูรู้สึกว่าโลกทั้งใบเปลี่ยนแปลงไป หูของเขาได้ยินชัดเจนขึ้นและดวงตาของเขาก็ชัดเจนขึ้น

เย่หยูเงยหน้าและมองไปที่ที่ไกลออกไป

“หญิงกลางคน สูง1.6 เมตร หนักประมาณ 206 จิน รูปคิ้วที่ยกขึ้น 80% ที่มีโอกาสที่จะตายในฤดูใบไม้ผลิ หน้าผากดำคล้ำซึ่งเขาคิดว่าเกี่ยวกับเลือด! "

นี้คือเพื่อนบ้านของเย่หยู ป้าหลิว อย่างไรก็ตาม เธอดูถูกเย่หยูเสมอและมักจะมีข้อกังขาเกี่ยวกับเขามากมายที่เขาได้ไปโรงเรียนที่มีชื่อเสียง

ป้าหลิวมองที่เย่หยูและนึกถึงลูกของเธอที่เรียนโรงเรียนมัธยมของบ้านเธอ เธอจึงเริ่มจะอิจฉา

“โอ!" นั่นเสี่ยวหยูใช่ไหม! เขาได้ไปโรงเรียนที่มีชื่อทั้งที่ไม่มีเงิน ใจของเขาสูงกว่าสวรรค์แต่ชีวิตของเขาเบาบางยิ่งกว่ากระดาษ แล้วยังไงละถ้าเขาได้ไปโรงเรียนที่มีชื่อเสียง?”

“เขาไม่ได้ตกต่ำตลอดไปใช่ไหม!"

ถ้ามันเป็นอย่างนั้น เย่หยูอาจจะเงียบและเดินไปพร้อมกับก้มหัวอยู่ตลอดเวลา

แต่ตอนนี้!
เย่หยูเงยหน้าและเหลียวมองป้าหลิว “มันคืออิสระของฉันที่จะเข้าเรียนที่โรงเรียนไหนก็ได้!" ใจของป้ากำลังคิดเกี่ยวกับเงินและไม่อยากให้ลูกของป้าเข้าเรียนโรงเรียนที่ดี นั่นก็เป็นเรื่องของป้า อย่าพูดถึงคนอื่นไม่ดีแบบนี้อีก! "

ป้าหลิว ตะลึงในชั่วครู่ เธอไม่คิดว่าเย่หยูจะพูดกับเธอตรงๆเช่นนี้

“แก!" แก, แกไอ้คนไร้การศึกษา! แกพูดแบบนั้นได้อย่างไร!” ป้าหลิวโกรธจนตัวสั่น

“ใครคือคนที่ไร้มารยาท? ใครกันแน่ที่พูดถึงตัวเขาทั้งแง่ลบและผิด? ป้าหลิว หรือป้ายังไม่กระจ่างอีกหรือ? “หลังจากเย่หยูพูดเช่นนั้น

เขาไม่สนใจป้าหลิวหันหลังกลับและจากไป

ป้าหลิวตกตะลึงในคำถามของเย่หยู และรู้สึกตัวในเวลาไม่นาน

“เด็กยากไร้ที่ชายชรา เย่ ไม่สั่งสอน!" หืมม ! เขาอาจถูกสั่งสอนในสักวันนึง ฉันบอกแล้วว่าเราไม่ควรพามันมา ไร้การศึกษาหรอ! แถมมันยังได้ไปโรงเรียนที่ดี แกไม่กลัวมันจะเนรคุณแกหรอ! "

ป้าหลิวโกรธมาก แต่เย่หยูเดินจากไปแล้วและทำได้เพียงแค่พูดพึมพำภายใต้ลมหายใจของเธอ อย่างไรก็ตามเธอไม่รู้ว่าเย่หยูได้ยินเสียงเธอได้จากระยะไกล

“ป้าหลิว” เย่หยูหมุนกลับมาและตะโกนใส่ป้าหลิว

“อ๊ะ!" แกต้องการอะไร? ฉันไม่ได้พูดอะไรนะ”

ป้าหลิวไม่กล้าสบตา แต่เธอแน่ใจว่าเย่หยูไม่ได้ยินแน่ๆ เขายังดูใจเย็นอยู่มาก

เมื่อมองที่ป้าหลิว มุมปากของเย่หยูมีรอยยิ้มที่เย็นชา “คืนก่อน ฉันเห็นลุงหวังและผู้หญิงคนหนึ่งไปที่โรงแรม”

“เป็นไปไม่ได้!" อาการของป้าหลิวเปลี่ยนไป ปากของเธอดูเหมือนพูดช้าๆซ้ำๆ แต่ในใจเธอคิด “สามีของฉันไปทำงานอาทิตย์นี้นี่? ทำไมเย่หยูถึงเห็นเขาได้?

เห็นอาการของป้าหลิวโกรธ รอยยิ้มบนใบหน้าของเย่หยูก็กว้างขึ้น

“ป้าหลิว อย่ากังวล บางทีลุงหวังไปทำงานเกี่ยวกับงานเล็กๆในโรงแรมก็ได้”

ใบหน้าของป้าหลิวได้เข้มขึ้น

“โอ๊ะ ใช่ “ เย่หยูมองที่ป้าหลิวและพูดต่อว่า “ป้าหลิว มันจะดีถ้าป้าไม่ออกไปข้างนอกวันนี้ ถ้าป้าลงจากรถให้ระวังเลือดตกยางออก ”

“ไอ้เด็กเวร! แกพูดมาได้อย่างไร เรียนรู้แต่สิ่งไม่ดี เรียนรู้เป็นผู้วิศษ แกนั้นแหละคือคนที่กำลังทุกข์ทรมานจากเหตุนองเลือด! " เมื่อได้ยินอย่างนั้นป้าหลิวลุกขึ้นจากที่นั่งและด่าเขาทันที เย่หยู เยาะเย้น “ฮ่า ฮ่า หากป้าเดินไม่ระวัง ป้าอาจจะล้มและหัวแตกก็ได้นะครับ”

ป้าหลิวโกรธมาก เธอหันหลังเดินออกไป แต่บังเอิญเธอเดินไปเหยียบเปลือกกล้วย

โป๊ก ! “อ๊าส์!" ช่วยด้วย เลือด!
เย่หยู ผิวปากในขณะที่เขาเดินตามถนนไปโรงเรียน รู้สึกมีความสุขเป็นพิเศษ หัวใจของป้าหลิวแคบเกินไป และปากของเธอก็ไม่ดี และเธอทนไม่ได้ที่จะเห็นใครดีกว่า เธอไม่ชื่นชอบเขาอย่างมากและเคยแอบเยาะเย้ยเย่หยูแค่เปลือกนอก

เย่หยูแอบคิดในใจของเขา ตั้งแต่เขาได้ระบบมา เย่หยูรู้สึกว่าเขาได้ปลดปล่อยตัวเองได้บ้างแล้ว
นอกจากนี้ การคำนวณที่แม่นยำทำให้เขามีความสามารถในการคำนวณเรื่องต่างๆด้วย

“สวบ สวบ สวบ....”

เขาเดินไปบนถนน ได้ยินเสียงร้องไห้ของเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ทำให้เย่หยูสนใจ

เด็กผู้หญิงตัวเล็กอายุประมาณ เจ็ดถึงแปดขวบสวมชุดกระโปรงสีขาวกำลังนั่งอยู่ข้างถนน หัวของเธอก้มจนชิดหน้าอกขณะที่ร้องไห้

เย่หยูไม่เห็นผู้ปกครองอยู่ข้างๆเด็กหญิง บางทีเธออาจจะหลงทาง?

เย่หยูก้มลงข้างๆเด็กผู้หญิงและถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “เด็กน้อย เป็นอะไรไป? หาพ่อแม่ไม่เจอหรือ?
ได้ยินคำถามของเย่หยูเช่นนั้น เด็กผู้หญิงหยุดร้องไห้และยกหัวของเธอขึ้น อาการสะอึกสะอื้นใบหน้าของหล่อนขาวอมแดง และตากลมโตของเธอเต็มไปด้วยคราบน้ำตา ปากอมแดงอยู่ใต้จมูกน้อยๆ ช่างเป็นเด็กตัวน้อยที่น่ารัก

“ฮือ มันคือสุนัข มันกำลอยขึ้นไป”

สุนัขกำลังลอยขึ้นไปงั้นหรือ? เย่หยูอยากถามเด็กตัวเล็ก เธอไม่ได้ใช่ใบพัดใช่ไหม?

“ใช่ มันกำลังลอยขึ้น! " เด็กหญิงตัวน้อยยืดแขนของเธอและชี้ไปที่ต้นไม้ใหญ่ข้างถนน

เย่หยูมองตามนิ้วของเด็กหญิงและหัวเราะในทันที

ข้างๆต้นไม่ใหญ่ มีลูกโป่งไฮโดรเจนสามหรือสี่ใบและลูกสัตว์ตัวเล็กๆลอยอยู่ สุนัขสีขาวขนาดเท่าฝ่ามือถูกผูกติดกับด้านล่างของลูกโป่ง

สุนัขตัวเล็กสีขาวซึ่งเกิดได้ไม่นานดูเหมือนจะกลัวความสูง ดวงตาสีดำสนิทดูไร้เดียงสาทั้งสองข้าง ขณะที่มันอยู่ปะปนกับลูกโป่ง

‘อวู้’

“ถังถังกลัวที่จะทำสุนัขหาย ดังนั้นหนูจึงผูกมันไว้กับลูกโป่งและทำให้สุนัขลอยจากไป” ขณะที่เธอบอก เด็กผู้หญิงตัวเล็กก็ร้องไห้อีกครั้ง

เห็นถังถังที่น้ำตาไหลอาบแก้ม เย่หยูมีสติดีแต่สุนัขอยู่สูงถึง สี่ถึงห้าเมตร เขาไม่อาจจะเอื้อมถึงได้
ฮืม? จริงสิ ตาของเย่หยูเป็นประกาย คงต้องใช้เทคนิคไพ่บิน?

“เด็กน้อย พี่จะใช้ไพ่โป๊กเกอร์เล่นมายากลให้หนูดูนะ? เย่หยูหยิบไพ่โป๊กเกอร์ออกมาจากกระเป๋า แกว่งไปมาต่อหน้าถังถัง

“ตราบเท่าที่ถังถังปิดตาและนับหนึ่งถึงห้าสิบ พี่จะเปลี่ยนไพ่โป๊กเกอร์นี้เป็นสุนัข!"

“อืม!" เด็กหญิงพยักหน้า ปิดตาของเธออย่างเชื่อฟังและเริ่มนับ

เย่หยูยืนขึ้น ไพ่โป๊กเกอร์อยู่ระหว่างนิ้วของเขาขณะที่เขามองไปยังลูกโป่งไฮโดรเจนที่ลอยอยู่
กระแสข้อมูลหลั่งไหลเข้ามาในใจของเขา

“ความสูง 4.21 เมตร กำลังลม 2.3 เมตรต่อวินาที ค่าความชื้น70% ทำมุม 30 °…"

ในเสี้ยววินาทีนั้นด้วยการคำนวณที่ยอดเยี่ยมของเขา เย่หยูจึงเข้าใจในทุกสถานกาณ์ที่เกิดขึ้นได้ทันที
แค่สะบัดด้วยข้อมือเบาๆ นิ้วมือของเขาได้ส่งไพ่โป๊กเกอร์ออกไปและได้กลายเป็น ภาพที่น่าตื่นตาขณะที่มันปลิวออกไป

เฟี้ยว!
ไพ่โป๊กเกอร์ปลิวออกและตัดเชือกที่พันตัวสุนัขตัวเล็กสีขาวไว้ ทำให้สุนัขตัวเล็กสีขาวหล่นลงมา

เย่หยูอุ้มสุนัขตัวเล็กที่ตกลงมาด้วยไพ่โป๊กเกอร์ เสียงตะโกนดังกึกก้องในใจว่า “สำเร็จ!" ความแม่นยำและความแข็งแกร่งนั้นคือสิ่งที่ถูกต้อง! "

“สี่สิบ ห้าสิบ ถังถังเปิดตาขึ้น และเห็นสุนัขตัวเล็กสีขาวอยู่ตรงหน้าของเธอ

“ถังถังมาดูเร็วนี่ลูกสุนัขของเธออยู่ตรงนี้!" เย่หยู่ยื่นสุนัขตัวเล็กสีขาวให้กับถังถัง

ถังถังที่เห็นสุนัขตัวเล็กสีขาวด้วยความงุนงน และจ้องมองไปที่ลูกโป่งที่ลอยอยู่,ตบมือด้วยความดีใจและกระโดดโลดเต้น “ว้าว พี่ใหญ่เยี่ยมจริงๆ ! จากไพ่โป๊กเกอร์กลายเป็นกลายเป็นสุนัขได้

เย่หยูมองเด็กหญิงที่มีความสุข ลูบผมสีดำของเธอ “ไพ่โป๊กเกอร์นี้เป็นของหนูนะ ถังถังและพาสุนัขนี้กลับไปหาครอบครัวของหนูเร็วเข้า!"

“ตายหล่ะ !" แย่แน่ๆ!" ถังถังพูดตะกุกตะกัก “ถังถังหลงกับคุณป้า!"

“ถังถังหนูอยู่ที่ไหน?” มีเสียงร้องไห้ด้วยความกังวลดังมาจากสี่แยก

“คุณป้า !" หนูอยู่นี่!" ถังถังทักหญิงสาวที่สวมกระโปรงยาวเรียบง่ายและมีรูปลักษณ์ที่อ่อนโยนและสวยงาม

“ถังถัง ป้ากลัวจะแย่อยู่แล้ว !" สตรีคนนั้นรีบเข้ามาสวมกอดถังถัง “

“ป้าคะ พี่ชายช่วยถังถังหาเจ้าขาวน้อย !" ถังถังเดินย่อเข้าไปในอ้อมแขนของผู้หญิงขณะที่เธอพูดกับเธอ
แม้ว่าเด็กหญิงตัวเล็กจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เธอบอกได้เลยว่า ถังถังชอบเย่หยูมากและรู้ว่าเขาไม่ใช่คนเลว

“ขอบคุณมากนะจ๊ะ ฉันทำให้เธอลำบาก !" ผู้หญิงคนนั้นโค้งคำนับเล็กน้อย ด้วยเสียงที่นุ่มและใบหน้าที่สง่างาม หล่อนดูเหมือนคนที่อยู่ในภาพวาด

“ไม่เป็นไรครับ ผมชอบถังถังมากเช่นกัน” เย่หยูยกมือขึ้นดูเวลา คิดในใจว่า แย่แล้ว

“สายมากแล้ว มันใกล้ถึงเวลาเริ่มเรียนแล้วนะ ถังถัง พี่จะต้องรีบไปแล้ว” หลังจากกล่าวเช่นนั้น เย่หยูหมุนตัวและวิ่งไปยังทิศทางของโรงเรียน

“พี่ชาย พี่ชื่ออะไร?” ถังถังตะโกนถามตามหลังเย่หยู

“เรียกพี่กว่า คิง ” เย่หยูชี้ทีไพ่โป๊กเกอร์ที่อยู่ในมือของถังถัง

ถังถังหยิบไพ่โป๊กเกอร์ มันเป็นพยัญชนะ เค พอดี เธอโบกมือให้หลังเย่หยู เก็บไพ่โป๊กเกอร์ไว้ด้วยความหวงแหน

“ถังถัง ต่อไปหนูจะไม่ได้รับอนุญาตให้ออกไปไหนด้วยตัวเองอีก มีสัตว์ประหลาดคอยจะจับเด็กหญิงตัวเล็กๆ เข้าใจไหม?

เห็นเย่หยูเดินออกไปไกล ผู้หญิงที่อ่อนโยนและสง่างามนั่งอยู่ตรงหน้าถังถัง และพูดว่า
“อืม ! เข้าใจแล้วคะคุณป้า”