งี่เง่า

บทที่ 3 งี่เง่า

“นายน้อย อยู่ที่ไหน ”

ในขณะนั้น จู่ๆก็มีเสียงเย็นชาดังอยู่ข้างนอก

“นายน้อย คือ...”

"ไห้ฉันเข้าไป!"

เสียงที่ไม่แยแสดังขึ้นอีกครั้ง และหลังจากนั้นครู่หนึ่ง เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้น หลิน เว่ย มองไปยังข้างหน้าเขาและเห็นร่างสองร่างกำลังเดินเข้ามา ผู้ที่เดินนำคือลูกศิษย์ที่ดูแลคุกแห่งนี้ และเป็นคนของผู้อาวุโสสาม ชื่อหลัว หมิง

ข้างหลัง หลัว หมิง เป็นชายวัยกลางคนตามา

เสื้อผ้าของชายผู้นั้นขาดรุ่งริ่ง และคราบเลือดติดอยู่ตามร่างกายของเขา ใบหน้าของชายคนนั้นซีดเผือด แต่เมื่อมองเห็น หลิน เว่ย ดวงตาของเขาก็เต็มไปด้วยความปีติยินดี และเขาก็คุกเข่าลงต่อหน้า หลิน เว่ย ทันที

“เซียง เหิง คารวะนายน้อย !”

ชายคนนั้นคุกเข่าลงตรงหน้า หลิน เว่ย และภาพจำของชายคนนั้นก็ปรากฏในจิตใจของ หลิน เว่ย

เขาคือ เซียง เหิง ?.

หนึ่งในผู้พิทักษ์ ฐานการบ่มเพาะของบุคคลนี้ อยู่ที่อาณาจักรแยกเทพ ขั้นสุดท้าย เขาได้รับการช่วยเหลือจาก หลิน จ้านเทียน ในป่ามืด เขาจึงได้ติดตาม หลิน จ้านเทียน ตั้งแต่นั้นมา เขาภักดีต่อ หลิน จ้านเทียน เป็นอย่างมาก .

หลังจากการตายของ หลิน จ้านเทียน บุคคลนี้ก็ไม่ได้จำนนต่อผู้อาวุโสทั้งเก้า

แต่เขาต้องการต่อสู้เพื่อ หลิน เว่ย

อย่างไรก็ตาม ผู้อาวุโสทั้งเก้านั้นแข็งแกร่งเกินไป และ หลิน จ้านเทียน ก็ตายไปแล้ว จึงไม่มีใครในนิกายปีศาจสวรรค์ ที่จะปกป้อง หลิน เว่ย มดตัวน้อยของอาณาจักรแกนทองคำได้

มีเพียง เซียง เหิง เท่านั้นที่ช่วย หลิน เว่ย ถ้าไม่ใช่เพราะ เซียง เหิง เขาก็คงตายไปแล้ว !
แต่ถึงอย่างนั้น

หลิน เว่ย ก็ถูกทำลายฐานการบ่มเพาะ โดยผู้อาวุโสสาม จากนั้นก็ถูกโยนเข้ามาในคุกนี้

ในขณะนี้ เซียง เหิง ก็ย้อนกลับมาอีกครั้ง

"ลุกขึ้น !"

หลิน เว่ย กล่าวอย่างรวดเร็ว ลูกน้องที่ซื่อสัตย์เช่นนี้หายาก

ตอนนี้ เขาแข็งแกร่งขึ้นแล้ว แต่ยังขาดคนรอบตัว !

เซียง เหิง นี้จะเป็นผู้ติดตามเขาในอนาคต

“ขอบคุณนายน้อย!”

เซียง เหิง ยืนขึ้นด้วยความเคารพ

ทันใดนั้น ดูเหมือนว่าเขาจะจำบางสิ่งได้ และดวงตาของเขาก็ฉายแววเย็นชา และเขาก็มองตรงไปยังศิษย์ชายที่อยู่ข้างๆ เขา และกล่าวอย่างเย็นชาว่า “รีบเปิดประตูเร็ว ๆ และปล่อยให้นายน้อยออกมา!”

“นายน้อย ท่านรีบออกไปกับข้าก่อน แล้วข้าจะช่วยท่านฟื้นฟูตันเถียน และนำตำแหน่งผู้นำนิกายปีศาจสวรรค์กลับคืนมา !”

เมื่อมองไปที่ หลินเว่ย เซียง เหิง ก็กล่าวอย่างหนักแน่น

"นี้……"

ดวงตาของ หลัว หมิง หวาดกลัวเล็กน้อย จากนั้นรูนเล็กๆในมือของเขา ก็ถูกบดขยี้ มันเป็นรูนส่งสัญญาณเสียง

“เจ้ากล้าส่งสัญญาณเสียงเหรอ”

"ตายซะ !"

"ปัก !"

เซียง เหิง ก็ตรงเข้าไป ตบฝ่ามือออกไปโดยตรงลงบนหัวของ หลัว หมิง ทำไห้หัวของ หลัว หมิง ระเบิดและเลือดก็พุ่งออกมา กระจายไปกว่าสิบฟุต หลังจากระเบิดหัว หลัว หมิง แล้ว เซียง เหิง ก็ก้าวไปข้างหน้าโและต้องการบังคับเปิดประตูคุก

"ปัง !"

แต่ครู่หนึ่งร่างกายของเขา ก็บินออกไป

คุกใต้ดินนี้

ไม่ใช่สถานที่ธรรมดา สถานที่นี้การผนึกจากผู้อาวุโสสามคน และฐานการบ่มเพาะของ เซียง เหิง อยู่แค่อาณาจักรแยกเทพ เท่านั้น เขาจะสามารถเปิดประตูคุกได้อย่างไร? แม้แต่ในอาณาจักรควบแน่นดินแดน ก็เกรงว่ามันจะยากสักหน่อย

ฐานการบ่มเพาะของผู้อาวุโสสามคน นั้นเป็นผู้แข็งแกร่งอาณาจักรควบแน่นดินแดน ขั้นสุดท้าย

“เซียง เหิง เจ้ายังอยู่ที่นี่ เพื่อรอตายหรือไม่ ?”

ในขณะนั้นเอง เสียงอึกทึกดังมาจากภายนอก และครู่หนึ่ง ก็มีชายคนหนึ่งเดินเข้ามา

ชายคนนั้นมองไปที่ เซียง เหิง ด้วยรอยยิ้มที่มืดมนในดวงตาของเขา และมีอีกชายสองคนตามหลังเขามา

“ห่ะ ไม่จริง !”

เมื่อ เซียง เหิง เห็นคนนี้ ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป

เขาคือ ลูกชายของผู้อาวุโสสาม !

ฐานการบ่มเพาะของบุคคลนี้ อยู่ที่อาณาจักรแยกเทพ ขั้นสุดท้าย สองคนที่อยู่เบื้องหลังบุคคลนี้ มีฐานการบ่มเพาะได้มาถึงอาณาจักรควบแน่นดินแดน ขั้นที่หนึ่ง แล้ว เห็นได้ชัดว่า โม่ เหวิน ได้คำนวณทุกอย่างไว้แล้ว

เขาอยู่ที่นี่เพื่อรอให้ เวียง เหิง ปรากฏตัว

และ หลิน เว่ย ที่ยังไม่ได้เป็นอะไร ก็คือเหยื่อล่อ

“หุบปาก บัดซบ !”

ใบหน้าของ เซียง เหิง เต็มไปด้วยความโกรธ เขายืนขึ้นและกำมีดในมือของเขา บนมีดวิเศษ ชั้นของปราณสีเลือดถูกปกคลุมไปด้วยออร่าสังหาร

“จับเขามาให้ข้า ส่วนเด็กคนนี้ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าเอง !”

โม่ เหวิน พ่นลมหายใจอย่างเย็นชาและมองไปที่ หลิน เว่ย ด้วยสายตาเยาะเย้ย นายน้อยที่เคยอยู่จุดสูงสุด นายน้อยที่น่าเคารพที่สุด ก็ยังตกมาอยู่ในมือของเขาได้ในวันนี้ ?

“หือ !”

หลิน เหว่ย ขมวดคิ้ว

อาโม่ หรือ

หลิน เว่ย ไม่ได้ใส่ใจ

ในทวีปเก้าสวรรค์ มีช่องว่างขนาดใหญ่ระหว่างอาณาจักร แม้กระทั่งระหว่างขั้นย่อยที่หนึ่งและขั้นที่สอง ไม่ต้องพูดถึง หลิน เหว่ย ที่อยู่ในอาณาจักรความทุกข์ยากแล้ว โม่ เหวิน อยู่แค่อาณาจักรแยกเทพ ขั้นสุดท้ายเท่านั้น

ทั้งสองไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกันเลย

“หลิน เว่ย เจ้าเป็นคนหยิ่งทะนงเกินไป เจ้าจำได้ไหม ครั้งหนึ่งข้าเคย มอบแกนอสูรโลหิตปีศาจให้กับเจ้า เพราะคำพูดจากบิดาของเจ้า ว่าจะมอบพระสูตรจักรพรรดิปีศาจโลหิตที่ซึ่งเป็นเทคนิคการบ่มเพาะ ได้จนถึงจักรพรรดิปีศาจ ไห้ข้า แต่เขากลับมอบเจ้า เจ้ามีคุณสมบัติอะไรในการบ่มเพาะมัน และทรัพยากรจำนวนนับไม่ถ้วนเหล่านั้นอีก..."

“ถ้าไม่ใช่เพราะบิดาของเจ้า เจ้าจะมีคุณสมบัติอะไร ถึงจะได้สิ่งเหล่านั้น ”

เมื่อมองไปที่ หลิน เว่ย ดวงตาของ โม่ เหวิน ก็เต็มไปด้วยความอิจฉา

“หุบปาก เจ้ามีความกล้าหาญมาก นายน้อยเป็นลูกชายของผู้นำ มันแน่นอนอยู่แล้ว ว่าเขามีคุณสมบัติที่จะบ้มเพาะพระสูตรจักรพรรดิปีศาจโลหิต ส่วนเจ้ามันเป็นตัวอะไร เจ้ากล้าที่จะโลภพระสูตรจักรพรรดิปีศาจโลหิต? "

เซียง เหิง กล่าวอย่างโกรธเคือง

“หุบปากแกซะ !”

ใบหน้าของ โม่ เหวิน เปลี่ยนไปอย่างน่ากลัวในขณะนี้

ในเรื่อง พรสวรรค์

เขาแข็งแกร่งกว่า หลิน เว่ย มากเมื่อพูดถึงฐานการบ่มเพาะ เขาก็แข็งแกร่งกว่า หลิน เว่ย ทำไม หลิน เว่ย ถึงสามารถบ่มเพาะพระสูตรจักรพรรดิปีศาจโลหิตได้? ทำไม หลิน เว่ย ถึงมีทรัพยากรการบ่มเพาะมากกว่าเขา ? ในใจเขาไม่ยอมรับ !

แต่เนื่องจากการดำรงอยู่ของ หลิน จ้านเทียน

ทั้งเขาและพ่อของเขาก็ไม่กล้าปริปาก

แต่ตอนนี้มันแตกต่างกัน

เพราะ หลิน จ้านเทียน ตายไปแล้ว

“ฮ่าฮ่าฮ่า...เซียง เหิง เจ้าคิดว่าเขายังคงเป็นนายน้อยของเราอยู่อีกหรือ ตอนนี้ หลิน จ้านเทียน ตายไปแล้ว ทั้งหมดนี้มันเป็นของข้า และเมื่อพ่อของข้ากลายเป็นผู้นำนิกายปีศาจสวรรค์ ของทั้งหมดนี้คือของข้า !"

เมื่อมองไปที่ หลิน เว่ย โม่ เหวิน ก็หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

แต่ หลิน เว่ย

เขามองไปที่ โม่ เหวิน ตรงหน้าเขา ด้วยการแสยะยิ้ม

ผู้ชายที่น่าสงสาร !

แน่นอนว่า ฐานการบ่มเพาะของ หลิน เว่ย นั้นสูงกว่า โม่เหวิน มากเกินไป ไม่เช่นนั้น โม่เหวิน อาจจะพอสัมผัสได้ถึงสิ่งผิดปกติ โม่เหวิน มองไปที่ หลิน เว่ย ในขณะนี้ และเขารู้สึกเพียงว่า หลิน เว่ย เป็นคนธรรมดา

“หุบปาก เจ้ากล้าแตะต้องนายน้อยหรือ ”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ดวงตาของ เซียง เหิง ก็กลายเป็นสีแดงเลือดในทันที และปราณปีศาจในร่างกายของเขาก็หมุนเวียนอย่างบ้าคลั่ง

และดูเหมือนว่า โม่ เหวิน จะชอบความรู้สึกนี้มาก เขามอง เซียง เหิง ด้วยการเยาะเย้ยในดวงตาของเขา

“เซียง เหิง วันนี้ข้าจะฆ่า มันต่อหน้าเจ้า !”

พูดจบ .

เขาก็ตีตราประทับผนึก ประตูคุกก็เปิดออก และโม่ เหวิน ก็เดินเข้าไปโดยตรง จากนั้นจึงตีตราประทับผนึกอีกครั้ง ทำไห้ประตูคุกถูกปิดผนึก

“หยุดนะ เจ้ากล้า!”

การแสดงออกของ เซียง เหิง เปลี่ยนไปอย่างมากในตอนนี้

ในความเห็นของเขา หลิน เว่ย ที่ถูกทำลายฐานการบ่มเพาะ จะเป็นคู่ต่อสู้ของ โม่เหวิน ในอาณาจักรแยกเทพ ได้อย่างไร?

“เฉือนปีศาจโลหิต!”

เป็นเสียงตะโกนด้วยความโกรธของ เซียง เหิง จากนั้นเขาก็ฟันตรงไปที่คุก

"ปัง !"

แต่ในวินาทีต่อมา คุกก็มีแสงที่ส่องประกายพุ่งขึ้นด้วย รูปแบบวิเศษนับไม่ถ้วนสว่างขึ้น มีดของเซียง เหิง ตกลงไป ไม่เพียงแต่เขาจะไม่สามารถฟันคุกแตกออกได้ แม้แต่ร่างกายของเขาก็ถูส่งบินออกไป

"พัฟ!"

เลือดพุ่งออกมาจากปากของ เซียง เหิง

"ฮ่าฮ่าฮ่า... ทำต่อไป ดูสิว่าของเสียนี้ จะตายในมือข้าอย่างไร!"

โม่ เหวิน หัวเราะเสียงดัง มีตราประทับของผู้อาวุโสสามคนในคุกแห่งนี้ และไม่มีวิธีพิเศษใดๆในการเปิดมันได้ ดังนั้นจะไม่มีใครสามารถเข้ามาได้เลย แม้แต่ผู้แข็งแกร่ง อาณาจักรควบแน่นดินแดน ทั่วไปก็เข้าไม่ได้

ไม่ต้องพูดถึง เซียง เหิง เลย

“เจ้ามีความสุขมากไหม”

เมื่อมองไปที่ โมเหวิน หลิน เว่ย ก็กล่าวเบา ๆ

เปิดประทับผนึกเข้ามา

แล้วปิดประทับผนึกอีก ไม่ต้องคิดเลย !

หาก โม่ เหวิน รู้ว่าเขากำลังเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาด อาณาจักรความทุกข์ยาก ไม่รู้ว่าเขาจะคิดอย่างไร แต่ในขณะนี้ เขาก็อดหัวเราะไม่ได้

“ในนิกายปีศาจสวรรค์ พ่อของข้าควบคุมคนในนิกายได้ 70% แล้ว เว่ย ตอนนี้ถ้าข้าต้องการ สังหารเจ้า ก็จะไม่มีใครหยุดข้าได้ เจ้ารู้สึกกลัวมากไหม เจ้าอยากจะคุกเข่าขอความเมตตาไหม?”
เมื่อมองไปที่ หลิน เว่ย โม่เหวิน ต้องการเห็นความหวาดกลัวและความสิ้นหวังบนใบหน้าของ หลิน เว่ย

แต่

เขาต้องผิดหวัง !

เขาเห็น หลิน เว่ย มองมองมายังเขาอย่างเงียบ ๆ ในขณะนี้

ชี่ๆๆๆๆ .

ตอนนี้มันเงียบมาก

เป็นเวลานาน.

ปากของ หลิน เว่ย จึงพ่นคำพูดมา สองคำ

"งี่เง่า !"

คำสองคำที่เลือนราง แต่ดูรุนแรงมาในคุกใต้ดิน