ผู้อาวุโสสาม โกรธ
บทที่ 12 ผู้อาวุโสสาม โกรธ
“ผู้นำนิกาย ผู้อาวุโสสาม นั้นเนรคุณ เมื่อผู้นำนิกายคนเก่ายังอยู่ เขาได้รับอาวุธวิเศษเพื่อฝึกฝนไห้เตรียมพร้อมสำหรับ ก้าวข้ามความทุกข์ยากในอนาคต แต่เขากลับอยากได้ตำแหน่งผู้นำนิกาย!”
โอหยาง เฉิน กล่าวด้วยความโกรธ
"ลุกขึ้น !"
เมื่อเสียงต่ำของ หลินเว่ย ดังขึ้น เขาก็สลายแรงกดดันอย่างช้าๆ
ในเวลานี้ ผู้อาวุโสเก้า รู้สึกว่าร่างกายผ่อนคลายลง แล้วจึงลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว พร้อมหอบหายใจ
อย่างหนัก.
ในขณะนี้ ผู้อาวุโสเก้า จึงได้รู้สึกว่าชีวิตของเขาเปราะบางเพียงใด
“หลิว อี้หยวน ผู้อาวุโสคนที่เก้า ของนิกายปีศาจสวรรค์ คารวะท่านผู้นำนิกาย !”
ในขณะนี้ ผู้อาวุโสเก้า ก็ได้คุกเข่าลงต่อหน้า หลินเว่ย เขาหวนนึกการก้าวข้ามความทุกข์ยาก จากทัณฑ์สวรรค์ ของ หลินเว่ย ในวันนี้
เงาจักรพรรดิปีศาจโลหิต และ หัตถ์จักรพรรดิปีศาจโลหิต เป็นพลังศักดิ์สิทธิ์ในตำนาน
คราวนี้ตำแหน่งผู้นำนิกายจะต้องเป็นของ หลินเว่ย แน่นอนแล้ว !
“ดีที่เจ้ารู้ว่าอะไรผิด !”
หลินเว่ย พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ แต่ หลินเว่ย ไม่ได้เรียก ผู้อาวุโสเก้าให้ลุกขึ้นอีกครั้ง หลินเว่ย รู้ดีอยู่ในใจของเขาว่า ในนิกายปีศาจสวรรค์นี้ ความแข็งแกร่งมาก่อนเสมอ
หลินเว่ย ต้องการทำไห้เขา เชื่อฟังอย่างแท้จริง
กล่าวได้ว่า หากผู้อาวุโสสาม ปรากฏตัวขึ้นในวันนี้และทำลายฐานการบ่มเพาะของ หลินเว่ย อีกครั้ง ผู้อาวุโสเก้า ก็จะเลือกติดตามผู้นำคนใหม่ทันที สำหรับ หลินเว่ย เขาก็จะถูกลืมอีกครั้ง
“ผู้นำนิกายมีพรสวรรค์อย่างมาก และยังเข้าใจ เงาจักรพรรดิปีศาจโลหิต และ หัตถ์จักรพรรดิปีศาจโลหิต ท่านสามารถทำให้นิกายสวรรค์เป็นกองกำลังอันดับหนึ่งของโลก ได้อย่างแน่นอน!”
ผู้อาวุโสเก้า กล่าวด้วยความเคารพ
“อย่าประจบ ผ่อนคลายเถอะ !”
หลินเว่ย กล่าวอย่างเย็นชา
“ผ่อนคลายจิตใจของเจ้า ?”
การแสดงออกของผู้อาวุโสเก้า เปลี่ยนไปอย่างมาก จิตใจเป็นสถานที่ที่สำคัญที่สุดสำหรับผู้ฝึกตน เมื่อเขาผ่อนคลายจิตใจ หมายความว่าชีวิตและความตายของเขา ก็เพียงแค่ความคิดเดียวของหลินเว่ย เท่านั้น
“ยอมหรือตาย !”
หลินเว่ย มองไปที่ผู้อาวุโสเก้า ที่กำลังลังเล จากนั้นพลังปีศาจโลหิตก็พุ่งออกมาจากดวงตาของเขา
ขณะนั้น.
หลิน เว่ย ดูเหมือนกับเทพเจ้าอสูรโบราณจุติมา เต็มไปด้วยไอพลังของปีศาจ ไร้ขอบเขตและทรงพลัง
“ท่านผู้นำนิกายใจเย็นๆ!”
ใบหน้าของผู้อาวุโสเก้า นั้นซีดเหซียวและเขาก็ผ่อนคลายจิตใจทันที บริเวณข้างๆ โอหยาง เฉินในตอนนี้รู้สึกว่าตัวเองโชคดีมาก
เมื่อเทียบกับผู้อาวุโสเก้า เขาโชคดีกว่ามากๆ
“ตราประทับทาสปีศาจ !”
หลิน เว่ย กล่าวอย่างเย็นเยียบ และตราประทับหมุนวน ในเวลาต่อมา เขาก็เห็นพลังปีศาจนับไม่ถ้วนก่อตัวเป็นตราประทับทาสที่ดูชั่วร้าย อยู่ตรงหน้า
จากนั้นมันก็จมลงไปในหว่างคิ้วของผู้อาวุโสเก้าโดยตรง
"อ๊ากกก !"
ผู้อาวุโสเก้า กรีดร้องออกมา
“ตราประทับทาสปีศาจ เป็นเวทมนตร์ต้องห้าม !”
ร่างกายของ โอหยาง เฉิน ในขณะนี้ สั่นสะท้านไปทั้งตัวเมื่อมองดูตราประทับทาสปีศาจ
สิ่งนี้ หลิน เว่ย ได้เรียนรู้มาจาก พระสูตรจักรพรรดิปีศาจโลหิต
เมื่อใช้สิ่งนี้ มันจะสามารถทำให้วิญญาณของคนอื่นกลายเป็นทาสได้
กล่าวคือ.
ผู้อาวุโสเก้า ที่อยู่ข้างหน้าที่ถูกลงตราประทับทาสปีศาจ ชีวิตของเขาก็อยู่ในมือ หลินเว่ย ตลอดเวลา ตราบใดที่จิตใจของ หลินเว่ย เคลื่อนไหว เขาก็จะสามารถฆ่าผู้อาวุโสคนเก้า ได้ตลอดเวลา
"อ๊า……"
เสียงกรีดร้อง ค่อยๆหยุดลง
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
ผู้อาวุโสเก้า ที่คุกเข่าอยู่ต่อหน้า หลินเว่ย ขณะนี้ ใบหน้าของเขาซีดเผือดละดวงตาแฝงด้วยความหวาดกลัว
แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรสักคำ เขาโดนตราประทับทาสปีศาจ และตอนนี้เขาก็กลายเป็นทาสรับใช้ของ หลินเว่ย!
หลินเว่ย สามารถเขาได้ทุกเมื่อ
“หากข้า ได้นั่งครองโลกนี้เมื่อไหร่ ข้าจะปลดผนึก ตราประทับทาสปีศาจไห้ !”
หลิน เว่ย กล่าวอย่างเฉยเมย
“ขอบคุณท่านผู้นำนิกาย !”
ร่างของผู้อาวุโสเก้า สั่นไหวจากนั้นเขาก็คลานไปทาง หลินเว่ย
"ลุกขึ้นและอธิบายนสถานการณ์นิกายปีศาจสวรรค์ในเวลานี้!"
หลินเว่ย กล่าวอย่างเย็นชา
"ขอรับ !"
ผู้อาวุโสเก้า ลุกขึ้นยืน
ช่วงเวลาต่อมา.
ในลานเล็กๆ ที่นั่งซึ่งเดิมเป็นของผู้อาวุโสเก้า ซึ่งถูกยึดครองโดย หลิน เว่ย และโอหยาง เฉิน และผู้อาวุโสเก้า ทำได้แค่ยืนอยู่ด้านข้าง หลินเว่ย อย่างเคารพ โดยอธิบายสถานการณ์ของนิกายปีศาจสวรรค์ไห้แก่ หลิน เว่ย ฟัง
ครึ่งเดือนที่ผ่านมา
หลิน จ้านเทียน ตกตายจากทัณฑ์สวรรค์ ในภัยพิบัติที่สิบสอง ของปีศาจที่กระจัดกระจาย และหลังจากการล่มเหลวของเขา เก้านิกายทางธรรม ก็รวมตัวกัน ขู่ว่าจะทำมอบความยุติธรรมให้กับสวรรค์และกำจัดนิกายปีศาจสวรรค์ทั้งหมด
วันรุ่งขึ้น หลิน เว่ย ก็ถูกทำลายฐานบ่มเพาะ โดยผู้อาวุโสสามและถูกขังอยู่ในคุกใต้ดิน
ในเวลาครึ่งเดือนนี้
เก้านิกายทางธรรม แค่ปิดล้อมไว้ แต่พวกเขาไม่ได้โจมตีนิกายปีศาจสวรรค์โดยตรง เมื่อศิษย์คนใดที่ออกจากนิกายปีศาจสวรรค์ก็จะถูกกำจัดทันที โดยเก้านิกายทางธรรม
ในครึ่งเดือนนี้
ศิษย์ของ นิกายปีศาจสวรรค์ ก็ไม่มีใครกล้าออกไปอีกต่อไป
และนอกนั้น
ในนิกายปีศาจสวรรค์ ผู้อาวุโสสาม ก็ได้คัดเลือกผู้อาวุโสคนอื่นๆ เพื่อเข้าร่วมกองกำลังกับผู้อาวุโสสูงสุด โม่ ชง เพื่อชิงตำแหน่งผู้นำนิกาย
ในครึ่งเดือนนี้ ผู้โสทั้งเก้าคน นั้นถูกดึงตัวไปโดยผู้อาวุโสสาม ถึงห้าคนแล้ว
ท่ามกลางส่วนที่เหลือ
ผู้อาวุโสเก้า และ ผู้อาวุโสหก ยั้งเป็นกลางอยู่ ในขณะที่ผู้อาวุโสหนึ่งและ ผู้อาวุโสสอง มีพลังต่อสู้กลับได้อยู่ เพราะยังมีผู้อาวุโสสูงสุดคนอื่นอยู่เบื้องหลัง ดังนั้นพวกเขาจึงสามารถต่อสู้เพื่อตำแหน่งผู้นำนิกายได้จนถึงทุกวันนี้
แต่เมื่อวาน.
ผู้อาวุโสสามได้ประกาศว่าพรุ่งนี้ จะมีการจัดพิธี คัดเลือกผู้นำนิกาย
เป็นที่แน่นอนแล้วว่า .
สำหรับตำแหน่งผู้นำนิกาย จะต้องเป็นผู้อาวุโสสาม ที่ต้องชนะ !
“ท่านผู้นำนิกาย เบื้องหลังผู้อาวุโสสาม คือผู้อาวุโสสูงสุดเจ็ดคน คนเหล่านี้ล้วนเป็นขุมพลังอาณาจักรความทุกข์ยาก และ ปีศาจที่กระจัดกระจาย ในหมู่พวกเขา โม่ ชง เป็นผู้แข็งแกร่งที่สุด
. ข้าได้ยินมาว่า เขาไปถึงระดับ ขั้นสี่ภัยพิบัติของปีศาจที่กระจัดกระจายแล้ว เกรงว่า…”
"ไม่มีปัญหา!"
หลิน เว่ย โบกมือเล็กน้อย
ปีศาจกระจัดกระจาย ขั้นสี่ภัยพิบัติ ?
ความแข็งแกร่งเทียบเท่าได้กับ อาณาจักรมหายาน แต่ หลินเว่ย ก็ไม่กลัว ด้วยเงาจักรพรรดิ ปีศาจโลหิต ของเขา หลินเว่ย ก็ไม่กลัวใครที่ระดับต่ำกว่า สี่ภัยพิบัติ
พิธีคัดเลือกผู้นำนิกาย ในวันพรุ่งนี้ หลินเว่ย ต้องการให้ผู้อาวุโสสาม หายไปตลอดกาล
“ไปเรียกผู้อาวุโสหก มา!”
เมื่อมองไปที่ผู้อาวุโสเก้า หลินเว่ย กล่าวอย่างเคร่งขรึม
“ผู้อาวุโสหก...”
ผู้อาวุโสเก้า สูดหายใจเข้าลึก ๆ แน่นอนว่าเขารู้ว่า หลินเว่ย หมายถึงอะไร หลินเว่ย ต้องการใช้วิธีเดียวกันนี้ เพื่อควบคุมผู้อาวุโสหก
เป็นผลให้ในบรรดาผู้อาวุโสทั้งเก้าคน หลินเว่ย ได้ครองไปสองตำแหน่ง
"ขอรับ !"
ผู้อาวุโสทั้งเก้า ตอบรับอย่างเคารพ
ช่วงเวลา.
ผู้อาวุโสเก้า ก็จากไป
……….
ขณะนี้
ณ ลานบ้านของผู้อาวุโสสาม
“หาเจอมั้ย ”
ผู้อาวุโสสาม กล่าวอย่างเย็นชา
“รายงานท่านผู้อาวุโส เรื่องนี้ได้รับการสอบสวนอย่างชัดเจนแล้ว เมื่อเช้านี้นายน้อย โม่ เหวิน พา โอหยาง เฉิน และ โอหยาง หยู เข้าไปในคุกใต้ดิน และดูเหมือนว่าคนทรยศ เซียง เหิง ก็ได้เข้าไปช่วยนายน้อยของมันด้วย !”
ภายใต้คำสั่งของผู้อาวุโสสาม ศิษย์คนหนึ่งกล่าวด้วยความเคารพ
“นายน้อย ? ขยะนั่นสมควรถูกเรียกว่านายน้อยด้วยเหรอ ?”
ผู้อาวุโสทั้งสามพูดอย่างเย็นชา
“เกิดอะไรขึ้น หลังจากนั้น?”
ผ่านไปครู่หนึ่ง ผู้อาวุโสสาม ถามอีกครั้ง
“หลังจากที่นายน้อย โม่ เหวิน เข้าไปในคุกใต้ดิน คุกก็สั่นสะเทือนสองสามครั้ง และมีเพียง เซียง เหิง และ โอหยาง หยู เท่านั้นที่ออกมา สำหรับนายน้อย เขาไม่ออกมา…”
“เจ้าเห็นอะไร”
ผู้อาวุโสสาม กล่าวอย่างเย็นชา
“ข้า เห็นร่างของนายน้อย โม่ เหวิน ร่างกายของนายน้อย โม่ เหวิน ถูกทำลายศีรษะ มันช่างน่าสังเวชอย่างยิ่ง และในคุกใต้ดิน หลิน เว่ย ที่ถูกทำลายฐานการบ่มเพาะ ก็หายไปเช่นกัน!”
ศิษย์ด้านล่าง กล่าวอย่างรวดเร็ว
“หุบปากกกก !”
ผู้อาวุโสสาม นั้นโกรธมาก ใครระเบิดศีรษะลูกชายเขา ? หลิน เว่ย หายไปไหน ? ใครกันที่ทำแบบนี้ !
“มีใครพบพวกมันไหม”
ผู้อาวุโสสาม กล่าวอย่างโกรธเคือง
“ผู้อาวุโส หลินเว่ย และ โอหยาง เฉิน หายไปแล้ว แต่ เซียง เหิง และ โอหยาง หยู พวกเขากลับไปที่ลานเล็ก ๆ ของพวกเขา ซึ่งตอนนี้พวกเขากำลังรวบรวมสาวกมากกว่าหนึ่งโหล ในอาณาจักรควบแน่นดินแดน .. ."
ศิษย์ด้านล่างกล่าว
“แล้วเจ้ายังทำอะไรอยู่ ไปจับกุมคนสิ ไม่ใช่แค่คนทรยศ เซียง เหิง และ โอหยาง หยู เท่านั้นแต่ยังรวมถึงขยะ หลินเว่ย ด้วยข้าต้องการให้พวกมันถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ!”
ผู้อาวุโสสาม คำรามอย่างโกรธจัด
"ขอรับ !"
ศิษย์ด้านล่าง รีบคลานออกจากลานบ้านไป
............