ตัวแทนทั่วไป

แม้แต่ตอนที่บริษัทฮัวจือดีจะยังไม่ได้รับความนิยมเหมือนกับตอนนี้ จ้าวไห่ป๋อ, เฉินเหมิง, หลิวกงลู่และคนอื่นๆก็ไม่เคยได้พบกับชูหยุนเยว่แบบใกล้ชิดเหมือนวันนี้เลย

เพราะชูหยุนเยว่เป็นประธานสุดสวยที่มีชื่อเสียงในอุตสาหกรรมเครื่องสำอาง

ซึ่งพอบริษัทฮัวจือดีได้รับความนิยมในเจียงเป่ยแล้ว แม้แต่คนในเจียงเป่ย หรือแม้แต่คนทั้งประเทศ ก็ถือว่าเป็นเรื่องยากมากที่จะได้พบ และสำหรับจ้าวไห่ป๋อกับคนอื่นๆที่จะได้ติดต่อกับชูหยุนเยว่แล้ว มันยิ่งยากขึ้นไปมากกว่าเดิมอีก

แต่วันนี้เธอกับมาอยู่ใกล้พวกเขาอย่างที่ไม่คาดคิดมาก่อน

ชูหยุนเยว่เหลือบมองทั้งสามคนด้วยความงุนงง จากนั้น เธอก็จ้องไปที่หลิวกงลู่และพูดอีกครั้ง "คุณรู้จักหลินฟานด้วยหรอ?"

ในเวลานี้ หลังจากได้ยินคำถามนี้อีกรอบ หลิวกงลู่ก็ค่อยๆได้สติกลับมา "ใช่...ผมรู้จัก เขาเป็นเพื่อนร่วมห้องของผมเอง"

ซึ่งเมื่อชู่หยุนเยว่ได้ยินเช่นนั้น เธอก็พยักหน้าและสายตาของเธอที่มองไปยังหลิวกงลู่ก็อ่อนลงลงมาก เธอกล่าว “แล้วที่พวกคุณมาที่บริษัทของเราในวันนี้ ต้องการอะไรอย่างนั้นหรอ?”

หลิวกงลู่ลังเลแล้วพูดว่า "ผม...ผมคือหลิวกงลู่แห่งบริษัทฉิงกง เราอยากจะร่วมมือกับฮัวจือดีครับ..."

"ได้สิ" ชูหยุนเยว่เปิดปากเล็กๆสีชมพูของเธอแล้วพูด

ซึ่งคำพูดที่เหมือนจะไม่ได้คิดอะไรนี้ก็ทำให้บรรยากาศในที่แห่งนี้อึมครึมขึ้นทันที

และมันก็ทำให้หลิวกงลู่สูญเสียสติไปชั่วขณะหนึ่งอีกด้วย

เขาถึงกับพูดอย่างตะกุกตะกัก "ชู...ชูหยุน...คุณหมายถึง..."

“คุณไม่ได้บอกว่าบริษัทฉินกงของคุณต้องการร่วมมือกับบริษัทฮัวจือดีของเราอย่างนั้นหรือไง? ฉันตกลง! ฉันจำได้ว่านอกจากเจียงเป่ยแล้ว บริษัทฉิงกงของคุณจะดำเนินการอยู่ในพื้นที่เซียะหนานเป็นหลักด้วยใช่ไหม คุณคิดอย่างไรล่ะ กับการที่จะเป็นตัวแทนทั่วไปของพื้นที่เซียะหนาน "

ตัวแทนทั่วไป?

กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ...

ในพื้นที่เซียะหนานทั้งหมด จะมีเพียงบริษัทฉินกงเท่านั้นที่สามารถรับน้ำหอม โลชั่น และผลิตภัณฑ์อื่นๆของฮัวจือดีเพื่อนำมาขายได้

หากบริษัทอื่นต้องการขายผลิตภัณฑ์ของฮัวจือดีล่ะก็ พวกเขาจะต้องไปซื้อจากบริษัทฉินกงเอาเอง และก็จะเป็นได้แค่ผู้จัดจำหน่ายรองเท่านั้น !

ซึ่งเมื่อชูหยุนเยว่เห็นว่าหลิวกงลู่เงียบไป เธอก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วและพูดว่า "คุณไม่ต้องการงั้นหรอ?"

ทันทีที่ได้ยินเช่นนี้ จ้าวไห่ป๋อที่อยู่ข้างๆก็รีบพูดว่า "ต้องการครับ! บริษัทฉิงกงของเรายินดีอย่างยิ่ง!"

ยินดี!

มันมากกว่ายินดีซะอีก!

อันที่จริง วันนี้จ้าวไห่ป๋อมาเพื่อต้องการช่องทางการขายแบบธรรมดาเท่านั้น

สำหรับการที่จะได้เป็นตัวแทนทั่วไปของพื้นที่ๆหนึ่งแล้ว เขาไม่ได้คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย

แต่ตอนนี้ เขากับได้เป็นตัวแทนทั่วไปของพื้นที่เซียะหนาน!

ซึ่งพื้นที่เซียะหนานนั้น ก็เป็นค่ายฐานของบริษัทฉินกงที่มีอาณาเขตกว้างใหญ่และมีศักยภาพทางการตลาดที่ไม่สิ้นสุด!

จากนั้น ในเวลานี้ เฉินเหมิงที่อยู่ในสภาพอึ้งทึ่งก็กล่าวว่า "นี่...นี่... ฉู่ตง ผู้อำนวยการฉู่และฉันได้บรรลุข้อตกลงเกี่ยวกับช่องทางการขายระหว่างบริษัทหรันเฟิงและบริษัทฮัวจือดีในเซียะหนานแล้วนะ"

ขณะที่เฉินเหมิงพูด เขาก็เอาสัญญาที่เขาเพิ่งได้รับเมื่อไม่นานนี้ขึ้นมา

ชูหยุนเยว่ขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะพูด "ทั้งสองฝ่ายประทับตราและเซ็นชื่อแล้วหรือยัง?"

“ยัง...แต่รอฉันเซ็นชื่อแล้วให้คุณประทับตราก็เรียบร้อยแล้ว” เฉินเหมิงกล่าว

"ไม่ต้องหรอก" ชูหยุนเยว่พูด "คุณไม่จำเป็นต้องเซ็นสัญญากับเราแล้ว ในอนาคต หากคุณยังต้องการดำเนินการขายกับทางเรา คุณสามารถเซ็นสัญญากับบริษัทฉิงกงได้เลย"

เซ็นสัญญากับบริษัทฉิงกงหรอ?

นี่มันช่องทางรองไม่ใช่หรือไง?

ดวงตาของเฉินเหมิงถึงกับเบิกกว้าง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ เขากล่าวว่า "นี่...ทำไมกันล่ะครับ?"

ชูหยุนเยว่ไม่ได้ตอบในสิ่งที่เขาอยากรู้ เธอหันไปหาผู้อำนวยการฉู่ที่เพิ่งเดินออกจากสำนักงานแล้วกล่าวว่า "ผู้อำนวยการฉู่ เอาสัญญามาที เราจะทำข้อตกลงกับบริษัทฉินกง "

ผู้อำนวยการฉู่รีบพูดว่า “ได้ครับ ท่านประธาน!”

บริษัทฉินกงและบริษัทฮัวจือดีมีเทมเพลตเป็นของตัวเอง

ตอนนี้พวกเขาเลยเหลือเพียงแค่พูดถึงรายละเอียดเฉพาะเล็กน้อยเท่านั้น

และหลังจากนั้นไม่นาน สัญญาตัวแทนทั่วไปสำหรับพื้นที่เซียะหนานก็ได้ถูกประทับตราเป็นที่เรียบร้อย

ซึ่งหลังจากที่จ้าวไห่ป๋อเดินออกจากอาคารเฟยหยางมา ใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

ในเวลานี้ เขารู้สึกชื่นชมหลิวกงลู่อย่างมาก

จ้าวไห่ป๋อตบไหล่ของหลิวกงลู่แล้วพูดว่า "สมแล้วที่ฉันคาดหวังไว้กับนาน! นายไม่ทำให้ฉันผิดหวังเลยจริงๆ!"

น้ำเสียงของเขาสดใสอย่างมาก ราวกับว่าเขาลืมไปหมดแล้วว่าเขาได้ด่าหลิวกงลู่ว่าเป็นคนงี่เง่า

ซึ่งนี่ก็เป็นครั้งแรกที่หลิวกงลู่ได้รับการยกย่องแบบนี้ เขาจึงรู้สึกเขินอายจนต้องเอามือไปลูบหัวของตัวเอง

จ้าวไห่ป๋อพูดต่ออีกครั้ง "ว่าแต่ หลินฟานเป็นใครกันแน่นะ"

หลังจากพูดเสร็จ เขาก็มองไปที่หลิวกงลู่ด้วยสายตาที่คาดหวังอย่างมาก

เพราะเพียงแค่เอ่ยชื่อหลินฟาน บริษัทของเขาก็ได้รับสัญญาที่สุดยอด

“หลินฟานเป็นเพื่อนร่วมห้องของผมเอง เขาเป็นคนที่ค่อนข้างธรรมดาในชั้นเรียนของเรา… แต่สถานการณ์ตอนนี้เหมือนจะเปลี่ยนไปแล้ว ผมไม่ค่อยรู้อะไรมากนัก” หลิวกงลู่กล่าว

จ้าวไห่ป๋อคิดอยู่ครู่หนึ่งและพูดว่า " อย่างไรก็ตาม หลินฟานได้ช่วยบริษัทฉิงกง ของเราเอาไว้ เราต้องโทรไปขอบคุณเขา และจะเป็นการดีที่สุดถ้าเชิญเขามาทานอาหารด้วยกันได้"

หลิวกงลู่พยักหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า จากนั้น เขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วโทรออกทันที

...

ซึ่งหลังจากที่หลินฟานอยู่บนรถซานตาน่านานแล้ว เขาก็ไม่ได้รับออเดอร์อะไรเลย เขาจึงมุ่งความสนใจไปที่ระบบภารกิจแทน

[ภารกิจ: ทำคำสั่งพิเศษให้สำเร็จ รับส่งผู้โดยสารจากแอพดีดี้ 5 คน รางวัลคือซองแดงสีทอง 5 ซอง ความคืบหน้า: 3/5 】

เมื่อเห็นสิ่งนี้...

หลินฟานก็ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยและพูดด้วยรอยยิ้ม "เหลืออีกแค่สองคน ฉันก็จะได้รับซองแดงสีทองแล้ว"

"กริ๊ง!"

ในขณะนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของหลินฟานก็ดังขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

“หลินฟาน นายว่างไหม? เราไปทานอาหารเข้าด้วยกันเถอะ”

เสียงของหลิวกงลู่ดังขึ้นมาทันทีหลังจากที่หลินฟานกดรับสาย

หลินฟานตอบว่า "ได้สิ!"

ท้ายที่สุดแล้ว เขาก็คือเพื่อนร่วมห้องและการทานอาหารร่วมกันกับเพื่อนก็ไม่ได้แย่อะไร

ยิ่งไปกว่านั้น หลิวกงลู่ก็เพิ่งช่วยทำให้ภารกิจของเขาคืบหน้าอีกด้วย

“งั้นเราเจอกันที่โรงแรมเอ็มเพอเรอร์นะ” หลิวกงลู่กล่าว

ซึ่งทันทีที่ได้ยินชื่อสถานที่นี้ หลินฟานก็อดไม่ได้ที่จะทำสีหน้าแปลกๆ

เพราะเมื่อวานนี้เขาก็เพิ่งจะไปทานอาหารที่โรงแรมเอ็มเพอเรอร์มาเอง

วันนี้ก็จะไปทานที่นั่นอีกงั้นหรอ?

แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น หลินฟานก็ไม่ได้บ่นอะไร เพราะเมื่อคิดถึงอาหารในโรงแรมเอ็มเพอเรอร์แล้ว หลินฟานก็พูดอีกครั้ง "ได้ แล้วเจอกันที่โรงแรมเอ็มเพอเรอร์นะ"

จากนั้น หลังจากวางสายไป หลินฟานก็หักรถกลับแล้วมุ่งหน้าไปยังที่นัดหมายอย่างรวดเร็ว

ซึ่งเมื่อหลินฟานมาถึงโรงแรมเอ็มเพอเรอร์ หลิวกงลู่และจ้าวไห่ป๋อก็กำลังรออยู่ที่ห้องโถง

จ้าวไห่ป๋อพูดด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้นอย่างมาก “คุณหลิน สวัสดีครับ”

หลินฟานกล่าวอย่างสบายๆ "สวัสดี"

“คุณหลิน เชิญที่นี่ครับ เราจองสถานที่ไว้แล้ว” จ้าวไห่ป๋อกล่าวและนำหลินฟานไปยังห้องที่อยู่ชั้นหนึ่งใกล้ๆหน้าต่าง

แน่นอนว่ามันเทียบไม่ได้กับห้อง VIP8 ของเมื่อวานนี้อย่างเห็นได้ชัด

แต่อย่างไรก็ตาม หลินฟานก็ไม่สนใจอยู่แล้วว่าจะกินตรงที่ไหน

ดังนั้นเขาจึงเดินตามและนั่งลงอย่างช้าๆ