ตอนที่ 150 เจ้าอยู่ระดับไหนถึงได้กล้าดูถูกข้าแบบนี้ ? อ่านฟรีคับ

“เขาต้องการให้ข้าออกไปปกป้องเธอเพราะเธอเพิ่งหายไป ส่วนเขาเองก็ไม่รู้ว่าฮี่ซ่วยนั้นหายไปไหน เพราะที่ด้านนอกแนวป้องกันแรกนั้นกว้างใหญ่มาก ถ้าเขาต้องการที่จะไปตามหาฮี่ซ่วยนั้น ก็ไม่ต่างกับการตามหาเข็มหมุดที่ตกอยู่ในป่า”



หยานฉีถอนหายใจออกมาเมื่อคิดได้แบบนี้



ทันใดนั้นหยานฉีก็เริ่มออกไปตามหาฮี่ซ่วยทันที



ไม่กี่ชั่วโมงผ่านไป



เขามาถึงเมืองที่รกร้างแห่งหนึ่ง



เมื่อมองไปยังเมืองร้างเล็กๆตรงหน้า แม้ว่ามันจะไม่ใหญ่มากนักแต่หยานฉีก็มั่นใจได้ว่าเมืองนี้เคยรุ่งเรื่องมากเมื่อในอดีต



แต่ว่าเพราะการมาถึงของพวกปีศาจทำให้ตอนนี้เมืองก็ถูกทิ้งร้าง และผู้คนภายในเมืองก็อาจตายไปหมดแล้วภายใต้เงื้อมมือของปีศาจ



สิ่งที่หยานฉีคิดนั้นไม่ได้ผิดไปเลยแม้แต่น้อย



เขาเห็นผู้หญิงคนหนึ่งในเมืองเล็กๆแห่งนี้ซึ่งกำลังลังเลและทำอะไรไม่ถูกอยู่



และผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากฮี่ซ่วย



หยานฉีหายใจออกด้วยความโล่งอก ในที่สุดเขาก็ได้พบตัวเธอจนได้



เขาเดินไปหาเธออย่างรวดเร็วทันที



……



ฮี่ซ่วยที่อยู่ในเมืองร้างนั้นกำลังมองไปรอบๆ หัวใจของเธอนั้นกำลังร่ำร้องอยู่ด้วยความหวาดกลัวกับบางอย่างอยู่ เธอรู้สึกพลาดเป็นอย่างมากที่ออกมาจากแนวป้องกันนอกเมืองแห่งแรกแบบนี้



เพราะไม่นานหลังจากที่เธอมาถึงที่นี่เธอก็ได้พบกับพวกปีศาจ



โชคดีที่เธอเป็นระดับศิษย์หลักของปรมาจารย์ผู้สอนศิลปะการต่อสู้ขั้นสูงทำให้เธอสามารถฆ่าพวกปีศาจได้ และหลังจากนั้นเธอก็หนีมาที่เมืองร้างเล็กๆแห่งนี้



เธอได้แต่หวังว่าจะไม่มีปีศาจอยู่ในเมืองแห่งนี้



และจะดีกว่ามากถ้าไม่มีปีศาจที่ทรงพลังอยู่บริเวณใกล้ๆนี้



อย่าว่าแต่ระดับศิษย์หลักของปรมาจารย์ผู้สอนศิลปะการต่อสู้ขั้นเลยแม้แต่ปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่เองก็สามารถถูกฆ่าตายได้ง่ายๆเช่นกัน



ฮี่ซ่วยที่กำลังเดินไปรอบๆเมื่องเพื่อดูว่ามีปีศาจอยู่หรือไม่ เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นที่หูของเธอ



“เจ้ารู้ไหมว่าข้าตามหาเจ้ามานานแค่ไหนแล้ว?”



ฮี่ซ่วยตกใจก่อนที่เธอจะหันไปมองดูอย่างรวดเร็ว



เธอพบว่าเจ้าของเสียงนั้นคือหยานฉี

จู่ๆฮี่ซ่วยก็รู้สึกอบอุ่นหัวใจขึ้นมาทันที เพราะการที่หยานฉีปรากฏตัวขึ้นโดยที่เธอไม่คาดคิดแบบนี้ สำหรับเธอแล้วถือเป็นข่าวดีอย่างยิ่ง



แต่เธอไม่ได้แสดงความรู้สึกนั้นออกมาบนใบหน้าของเธอ



เพราะเธอนั้นรู้อยู่แล้วพ่อของเธอนั้นเป็นคนที่ขอให้หยานฉีมาหาตัวเธอ



"เจ้มาทำอะไรที่นี่?"



ฮี่ซ่วยขมวดคิ้วและจ้องมองไปที่หยานฉี



เธอไม่มีความรู้สึกดีๆอะไรกับหยานฉีและพ่อของเธอยังต้องการให้เธอนั้นเป็นคนรักกับเขาอีก ซึ่งทำให้เธอเกลียดหยานฉีมากยิ่งขึ้น



หยานฉีตอบเธอไปว่า "เจ้ารีบกลับไปที่เมืองได้แล้ว ระดับศิษย์หลักของปรมาจารย์ผู้สอนศิลปะการต่อสู้ขั้นสูงมาอยู่ในที่แบบนี้เจ้ากำลังหาที่ตายอยู่หรือไง?"



ฮี่ซ่วยที่ไม่ต้องการเห็นหยานฉีอยู่แล้วเมื่อฟังคำพูดของหยานฉีมันจึงทำให้เธอขมวดคิ้วของเธอหนักขึ้นไปอีก



เธอไม่คาดคิดว่าหยานฉีจะดูถูกเธอแบบนี้!



ในฐานะลูกสาวของแม่ทัพหยวน เธอไม่รู้ว่ามีใครบ้างที่อิจฉาเธอ แต่ตอนนี้หยานฉีกลับดูถูกเธอเสียอย่างนั้น?



ฮี่ซ่วยนั้นไม่สามารถทนต่อคำดูถูกนี้ได้เธอเลยพูดออกไปว่า



“เจ้าบอกว่าข้าเป็นแค่ระดับศิษย์หลักของปรมาจารย์ผู้สอนศิลปะการต่อสู้ขั้นสูง แล้วเจ้าล่ะอยู่ในระดับไหนกัน?”