พวกเขาคงกำลังขอบคุณฉันอยู่แน่ๆเลย

ในอดีต ตอนที่หลินฟานเป็นพนักงานธรรมดาในบริษัท หากเป็นเวลาที่เขาเลิกงานแล้ว เขาก็จะนอนอยู่บนเตียงและก็จะไม่เคลื่อนไหวไปไหนทั้งนั้น

แล้วก็…

ถึงแม้ว่าเขาจะอยู่ที่เจียงเป่ยมาสองสามปีแล้ว แต่เขาก็ไม่เคยมองดูเจียงเป่ยดีๆเลยสักครั้ง

แต่อย่างไรก็ตาม การเป็นคนขับรถของดีดี้ได้ทำให้เขารู้สึกถึงความงามอันเป็นเอกลักษณ์ของเมืองเจียงเป่ย

ทั้งถนนกว้างๆ สะอาด ร้านที่มีไฟนีออนและคนเดินตามถนนที่พูดคุยหัวเราะกัน...

ใบหน้าของหลินฟานผ่อนคลายและรู้สึกสบายใจอย่างมาก

ซึ่งในเวลานี้ หลินฟานก็กำลังขับรถเยี่ยมชมเมืองไปเรื่อยๆพร้อมกับรอออเดอร์ของแอพดีดี้

“ติ๊ง!”

ในขณะนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของหลินฟานก็สั่นขึ้น มีออเดอร์ใหม่ของแอพดีดี้เด้งขึ้นมา

เมื่อเห็นเช่นนั้น เขาก็รีบหักพวงมาลัยและตรงไปยังสถานที่นั้นทันที

จากนั้น เมื่อมาถึง เขาก็เห็นเด็กนักเรียนสองคนนั่งอยู่

"ไปที่มหาวิทยาลัยศิลปศาสตร์และวิทยาศาสตร์เจียงเป่ยครับ" เด็กชายกล่าวเมื่อขึ้นรถมา

จากนั้นเขาก็บ่นพึมพำว่า "อีก 10 นาที ประตูหอพักจะปิด เราจะไปทันไหมเนี่ย..."

ซึ่งเมื่อเด็กสาวได้ยิน เธอก็ดูหงุดหงิดเล็กน้อยและพูดว่า "แล้ว...จะให้ฉันทำยังไงล่ะ?”

เด็กชายหันไปถาม "เธอนำบัตรประจำตัวประชาชนมาด้วยหรือเปล่า?"

เด็กสาวพยักหน้าเบาๆ

เด็กชายพูดต่อว่า "ถ้าอย่างนั้น...ถ้ามันไม่ทันจริงๆ เราคงต้องออกไปหาที่พักข้างนอกแล้วล่ะ"

เด็กสาวไม่ตอบอะไร เธอก้มหน้าลงอย่างเงียบๆ

จากนั้น ในเวลานี้ หลินฟานที่ไม่ได้พูดอะไรเลยก็พูดขึ้นว่า " มีเวลาตั้ง 10 นาที ไม่ต้องกังวลหรอก เดี๋ยวฉันจะไปส่งพวกคุณให้ถึงที่เอง!"

หลังจากพูดจบ เขาก็เหลือบมองแผนที่ และก็เหยียบคันเร่งพร้อมกับมุ่งตรงไปยังทางลัดอย่างรวดเร็ว

ซึ่งก็ใช้เวลาเพียง 7 นาทีเท่านั้น ที่หลินฟานมาถึงประตูหอพักของมหาวิทยาลัยศิลปศาสตร์และวิทยาศาสตร์เจียงเป่ย

ซึ่งสิ่งที่เกิดขึ้นนี้...

ก็ถึงกับทำให้เด็กชายและเด็กหญิงสองคนเดินลงมาจากรถด้วยสมองที่ว่างเปล่า

หลินฟานตะโกนบอกว่า “เหลือเวลาอีกสามนาที รีบกลับไปที่หอพักสิ เดี๋ยวก็ไม่ทันหรอก!”

หลังจากพูดจบ เขาก็เหยียบคันเร่งแล้วพุ่งหายไปทันที เหลือทิ้งไว้เพียงแค่เงารถจางๆเท่านั้น

ในเวลานี้ หลินฟานเอามือข้างหนึ่งมาแตะที่จมูกแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม "พวกเขาสามารถกลับไปถึงที่หอพักได้ตามเวลา พวกเขาคงกำลังขอบคุณฉันอยู่แน่ๆเลย"

จากนั้น เขาก็หันความสนใจไปที่ระบบภารกิจ

[ภารกิจ: ทำคำสั่งพิเศษให้สำเร็จ รับส่งผู้โดยสารจากแอพดีดี้ 5 คน รางวัลคือซองแดงสีทอง 5 ซอง ความคืบหน้า: 4/5 】

เมื่อเห็นสิ่งนี้...

หลินฟานก็แสดงสีหน้าแปลกๆออกมาและพูดว่า "คำสั่งพิเศษเสร็จสมบูรณ์แล้ว? งั้นก็หมายความว่า...พวกเขารู้สึกขอบคุณฉันจริงๆด้วยสินะ!"

หลังจากนั้น หลินฟานก็เลิกสนใจระบบ เขาเหลือบดูถนนที่ว่างเปล่าและขับรถไปเรื่อยๆ เขาเลี้ยวตรงสี่แยกข้างหน้า จากนั้นไม่นาน เขาก็มาถึงยังหน้าประตู

"ติ๊งต่อง!"

ซึ่งหลังจากที่กริ่งประตูส่งเสียงดังขึ้นมา หูเทียนก็ค่อยๆเปิดประตูออก

และนี่ก็เป็นครั้งแรกที่หลินฟานได้พบกับเธอหลังจากผ่านเทศกาลฤดูใบไม้ผลิ

เมื่อเทียบกับก่อนเทศกาลฤดูใบไม้ผลิแล้ว ตอนนี้หูเทียนดูต่างไปจากเดิมอยู่นิดหน่อย ผิวของเธอขาวและเรียบเนียนกว่าเดิม แถมรูปร่างของเธอก็ดูอวบอิ่มมากขึ้น (OYO)

ซึ่งในตอนนี้ก็ดูเหมือนว่าหูเทียนเพิ่งจะอาบน้ำเสร็จ เพราะผมของเธอยังเปียกปอนอยู่เล็กน้อย และเธอก็สวมเสื้อคอวีบางๆอยู่เท่านั้น...มันถึงกับทำให้หลินฟานยืนอึ้งอยู่ครู่หนึ่ง

จากนั้น เมื่อหูเทียนสังเกตเห็นการจ้องมองของหลินฟาน เธอก็ยิ้มเยาะแล้วพูดออกมา "ทำไมนายถึงยืนบื้ออยู่ตรงนั้นล่ะ รีบเข้ามาได้แล้ว"

หลินฟานได้สติกลับมาทันที และเขาก็เดินเข้าไปอย่างเร่งรีบ

"ฟึบ!"

ประตูปิดลงได้ไม่นาน ทั้งสองคนก็พุ่งเข้าหากันราวกับว่าเป็นแม่เหล็กอย่างไงอย่างงั้น

o(￣ε￣*)

(*￣3)(ε￣*)

...

เป็นค่ำคืนที่มีแต่เสียงกระทบกระแทก

...

วันถัดไป

เมื่อหลินฟานลืมตาตื่นขึ้นมา เขาก็ได้กลิ่นหอมๆจากอะไรบางอย่าง

เขาลุกขึ้นอย่างช้าๆ และหลังจากนั้นไม่นาน เขาก็ได้รู้ ว่ากลิ่นหอมๆที่เขาได้ดมเข้าไปนั้นก็คือกลิ่นจากบะหมี่ เกี๊ยว นม ไข่ และอื่นๆ ที่ถูกวางไว้บนโต๊ะ

หูเทียนยิ้มและพูดขึ้น "ดูเหมือนว่าคุณจะหิวแล้วสินะ"

หลินฟานพูด "ใช่ ผมหิวมากเลยล่ะ"

พูดเสร็จเขาก็ตักบะหมี่เขาปากทันที

"อร่อยสุดๆ!"หลินฟานอุทาน

"ถ้าอร่อยก็กินเยอะๆนะ" หูเทียนพูดอย่างมีความสุข จากนั้นเธอก็พูดว่า "วันนี้นายก็ลาหยุดอีกแล้วหรอ"

"ใช่แล้ว การมาขับรถรับส่งผู้โดยสารจากแอพดีดี้ก็ดีเหมือนกันนะ ได้สัมผัสอะไรใหม่ๆ" หลินฟานกล่าว

"ฮะ?" หูเทียนตกตะลึงครู่หนึ่ง

เธอไม่คาดคิดมาก่อน...ว่าที่หลินฟานลาหยุดไปนั้นก็เพื่อมาเป็นคนขับรถรับส่งผู้โดยสารจากแอพดีดี้

ต้องรู้ว่า…

เธอรู้จักตัวตนของหลินฟานอยู่พอสมควร เขาเป็นคนที่มีรถยนต์หรูหราหลายคัน ได้รับรางวัลโบนัสหลายสิบล้าน นอกจากนี้ เขายังเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดของฮัวจือดี...

เขายังจำเป็นต้องมาขับรถรับส่งคนอีกอย่างงั้นหรอ?

หลินฟานยิ้มและพูดว่า "ขับรถรับส่งคนก็ดีเหมือนกันนะครับอาจารย์เทียนเถียน คุณอยากจะลองสัมผัสดูไหมล่ะ"

เมื่อเห็นว่าหลินฟานไม่ได้พูดเล่นๆ หูเทียนก็ส่ายหัวไปมาก่อนจะพูด "ฉันกำลังศึกษาเรื่องการคาดเดาลูกเห็บอยู่ เกรงว่าคงไม่มีเวลาว่างน่ะสิ"

ทันใดนั้น เสียงที่คมชัดก็ดังขึ้นมาในใจของเขา

【ติ๊ง! "พื้นฐานของพีชคณิตสมัยใหม่", "พีชคณิตนามธรรม", "พีชคณิตขั้นสูง", "สมการพีชคณิต", "พีชคณิตและเรขาคณิต" กระบวนการพิสูจน์การคาดเดาลูกเห็บ 】

ซึ่งเมื่อหลินฟานได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที

นี่...มีงานให้เขาทำอีกแล้วเหรอ?

จากนั้น หูเทียนก็เหมือนจะคิดอะไรบางอย่างได้ เธอจึงพูดด้วยน้ำเสียงที่คาดหวัง "เป็นอย่างไรบ้าง นายสนใจเกี่ยวกับการคาดเดาลูกเห็บบ้างไหม? ต้องการศึกษาด้วยกันกับฉันหรือเปล่า?"

หลินฟานกระแอมเบาๆและพูดว่า "สำหรับตอนนี้ ผมยังคงสนใจในการเป็นนักขับตามแอพดีดี้มากกว่า แต่หลังจากนั้นก็ไม่แน่นะ...บางทีผมอาจจะสนใจเกี่ยวกับการคาดเดาลูกเห็บก็ได้"

หูเทียนยิ้มและพูดว่า "ฉันจะจำคำพูดของนายไว้ อย่าบิดล่ะ"

เนื่องจากหูเทียนยังมีสอนในบ่ายวันนี้

ดังนั้น หลังจากที่หลินฟานและหูเทียนรับประทานอาหารกลางวันเสร็จ หูเทียนก็ไปที่มหาวิทยาลัยเจียงเป่ยทันที

แต่หลินฟานนั้นยังคงพักผ่อนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จะเริ่มเดินทางของการเป็นนักขับดีดี้อีกครั้ง

ซึ่งวันนี้ก็ไม่ได้โชคดีเหมือนกับเมื่อวาน เพราะไม่ว่าจะส่งคนกลับบ้าน หรือส่งคนไปที่โรงแรม...มันก็มีแต่เหตุการณ์ธรรมดาๆเกิดขึ้นเท่านั้น

จนกระทั่งถึงเวลาเย็น หลินฟานก็ยังไม่สามารถทำคำสั่งพิเศษได้เลย

“เมื่อไหร่กันนะ ที่ภารกิจของฉันจะเสร็จสักที?” หลินฟานพึมพำ

“ติ๊ง!”

ในขณะนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของเขาก็สั่นขึ้นมา และออเดอร์จากแอพดีดี้ก็เด้งขึ้น

ซึ่งหลินฟานก็รีบหักพวงมาลัยและมุ่งหน้าไปยังจุดที่แสดงในแผนที่อย่างรวดเร็ว

เขาคนนี้ยืนอยู่ใต้ต้นไม้ที่มีแสงสลัวๆ

หลังจากที่เห็นรถแล้ว ชายร่างสูงก็กอดอกของเขาและรีบเดินเข้าไปในรถอย่างรวดเร็ว

หลินฟานไม่ได้สนใจอะไร...

ซึ่งไม่ไกลจากตรงนั้น หญิงสาวแผนกสอบสวนในชุดธรรมดาก็บังเอิญเห็นรูปร่างหน้าตาของชายคนนั้นเข้าพอดี

และด้วยเหตุผลบางอย่าง เธอกลับรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาของผู้ชายหัวโล้นคนนั้นมาก

และด้วยความเป็นมืออาชีพของเธอ เมื่อชายหัวโล้นขึ้นรถ หญิงสาวแผนกสอบสวนก็รีบขึ้นรถส่วนตัวของเธอและขับตามไปอย่างเงียบๆ

"ไปอุทยานหม่าเฟิง" ชายคนนั้นพูดเสียงเบาหลังจากขึ้นรถ

หลินฟานก็ไม่ได้สนใจอะไร เขาเหยียบคันเร่งและขับตรงไปข้างหน้าตามปกติ

อุทยานหม่าเฟิง ชานเมืองเจียงเป่ย...

หลังจากเข้าใกล้จุดหมายปลายทางแล้ว บริเวณโดยรอบก็ว่างเปล่า มีเพียงแค่แสงสลัวๆอยู่เท่านั้น

ซึ่งหลังจากเลี้ยวโค้ง ทันใดนั้น ชายคนนั้นก็ยิ้มและตะโกนว่า "หยุด!"

หลินฟานเองก็เหยียบเบรกทันที

"ฟึบ!"

ในขณะนั้นเอง ชายผู้คนนั้นก็หยิบมีดสวิตช์ออกมาและตะโกนอย่างดุดัน "เอาเงินทั้งหมดมาให้ฉันเดี๋ยวนี้!"

ซึ่งสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นตอนนี้...

มันก็ไม่ได้ทำให้หลินฟานรู้สึกกลัวเลย มันตรงกันข้ามด้วยซ้ำ เพราะตอนนี้ รอยยิ้มได้ปรากฏอยู่บนใบหน้าของเขาแล้ว

เกิดการโจรกรรม?

นี่แหละที่ฉันตามหามาทั้งวัน ออเดอร์พิเศษ?