ตอนที่ 1 ฟื้นฟูตระกูลอุจิวะต้องเริ่มด้วยการมีลูก!

ปั้มลูกฟื้นฟูตระกูลอุจิวะ ตอนที่ 1 ฟื้นฟูตระกูลอุจิวะต้องเริ่มด้วยการมีลูก!

แคว้นแห่งไฟ หมู่บ้านโคโนฮะ

เขตที่อยู่อาศัยของตระกูลอุจิวะ

อุจิวะ ซาสึเกะเดินอยู่บนถนนด้วยแววตาเกลียดชัง สับสน อกสั่นขวัญแขวน...

เป็นความรู้สึกไม่อยากจะเชื่อ!

สถานที่ที่เคยครึกครื้นและคลาคล่ำไปด้วยผู้คนสัญจรผ่าน แต่ตอนนี้กลับเงียบสงัดและอ้างว้าง

มดตอมคราบเลือดที่โป๊กเปื้อนอยู่ตามพื้น อีกาส่งเสียงร้องครวญ ทำให้ที่นี่ดูหนาวเหน็บเหมือนบ้านผีสิง

เพราะเมื่อครึ่งเดือนก่อน โศกนาฏกรรมสังหารหมู่เกิดขึ้นที่แห่งนี้!

อุจิวะ อิทาจิคนทรยศของตระกูลอุจิวะ สังหารหมู่คนตระกูลอุจิวะแล้วเป็นนินจาถอนตัว

ตระกูลอุจิวะที่มีชื่อเสียงโด่งดังในยุคสงครามแห่งแคว้นแทบจะล้มหายตายจากไปสิ้น!

เหลือรอดเพียงคนเดียว ซึ่งกำลังเดินอยู่...

ซาสึเกะเดินมาถึงตึกแสนธรรมดาแห่งหนึ่ง มีเด็กหนุ่มรูปงามยืนอยู่ตรงประตูตึก

เด็กหนุ่มมีอายุประมาณสิบเจ็ดสิบแปดปี มีแขนขาเรียวยาว ผมสลวยสีดำ และใบหน้าอันหล่อเหลาตามแบบฉบับของตระกูลอุจิวะ แถมเขายังมีสัญลักษณ์ไม้ปิงปองประจำตระกูลที่ปักอยู่ข้างหลังแบบเดียวกับซาสึเกะอีกด้วย

“พี่นัตสึฮิโกะ...” ซาสึเกะเสียงแหบพร่าเล็กน้อย

"ซาสึเกะ นายกลับมาจากโรงพยาบาลแล้ว" อุจิวะ นัตสึฮิโกะมองเด็กน้อยตรงหน้า ยิ้มอ่อนพลางเอ่ยอย่างนุ่มนวลว่า "ร่างกายของนายเป็นไงบ้าง?

"นายกับฉันเป็นสายเลือดสุดท้ายของตระกูลอุจิวะแล้ว เราต้องห้ามผิดใจและต้องสามัคคีกัน"

ซาสึเกะอยากขยับริมฝีปาก กลับได้แต่กัดริมฝีปากแน่นราวกับพยายามกลั้นเสียงร้องไห้ที่เกือบโพล่งออกมา

ใช่แล้ว!

ตระกูลอุจิวะเหลือแค่พวกเขาสองคน!

คนหนึ่งคือตัวตนที่อุจิวะ อิทาจิจงใจละเว้น ส่วนอีกคนคือนัตสึฮิโกะผู้โชคดีคนนี้!

สาเหตุที่นัตสึฮิโกะยังมีชีวิตอยู่ก็เพราะก่อนอุจิวะ อิทาจิจะฆ่าล้างตระกูล นัตสึฮิโกะได้ออกไปทำภารกิจข้างนอกอยู่ครึ่งปีโดยไร้ข่าวคราว โคโนฮะได้ใส่ชื่อเขาเป็นผู้เสียสละไปแล้ว

ใครละจะคิดว่าพออุจิวะ อิทาจิฆ่าล้างตระกูลเสร็จแล้ว นัตสึฮิโกะจะกลับมา

กลับมาห่างกันไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น!

คราดกันแป๊บเดียว!

"โชคดี! โชคดีที่พี่นัตสึฮิโกะยังอยู่!" ซาสึเกะกัดริมฝีปากแน่นจนเลือดกระซิกออกจากปาก

มิฉะนั้น เขาไม่รู้แล้วว่าจะอยู่คนเดียวได้อย่างไร!

"ไม่เป็นไร ๆ" นัตสึฮิโกะลูบหลังซาสึเกะเบา ๆ: "อย่าร้อง เราคือตระกูลอุจิวะสายเลือดสุดท้าย เป็นตัวแทนความรุ่งโรจน์ของตระกูลอุจิวะ"

"คนของอุจิวะ ยอมเสียน้ำตาดีกว่าร้องไห้..."

"ครับ!" ซาสึเกะเช็ดน้ำตาอย่างแรง ดวงตาแดงก่ำ

แม้นว่านัตสึฮิโกะจะเป็นคนตระกูลสาขาของตระกูลอุจิวะ

แต่ตอนนี้ตระกูลอุจิวะเหลือกันแค่สองคนแล้ว ซาสึเกะจึงรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นจากคนตระกูลสาขาอย่างเขาทันที

นัตสึฮิโกะเอ่ยอย่างนุ่มนวล

เขาเงียบไปครู่หนึ่งแล้วถาม "ซาสึเกะ นายเป็นลูกชายของผู้นำตระกูล นายควรสืบทอดตำแหน่งผู้นำตระกูลอุจิวะ...ถึงนายยังเด็กอยู่ แต่ฉันจะไม่ถือว่านายเป็นเด็กแล้วกัน"

“แล้วแผนในอนาคตของนายเป็นไง?”

“พี่นัตสึฮิโกะ ผมเป็นน้องชายของฆาตกร ผมจะเป็นผู้นำตระกูลได้ยังไง” ซาสึเกะยิ้มเยาะเย้ยตัวเอง

"แต่ตอนที่ผมอยู่โรงพยาบาล ผมคิดเรื่องนี้อยู่นาน... ผมอยากฟื้นฟูตระกูลแล้วก็-"

ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง

“ผมอยากฆ่าชายคนนั้นด้วยมือผมเอง!”

แม้นว่าเขาจะเป็นเพียงเด็กอายุเจ็ดขวบ แต่เขาก็เต็มไปด้วยจิตสังหาร

แต่ในไม่ช้า จิตสังหารของเขาก็สงบลง จากนั้นเขาเงยหน้าขึ้นแล้วเอ่ยถาม

“พี่นัตสึฮิโกะ แล้วพี่ล่ะ?”

“ฉันรู้ถึงความแข็งแกร่งของตัวเองอยู่บ้าง” นัตสึฮิโกะยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วหัวเราะเยาะตัวเอง: "ฉันไม่มีความหวังในการแก้แค้นหรอก...ฉันจึงวางแผนพยายามฟื้นฟูตระกูลอุจิวะด้วยหนทางอื่น!"

"ครับ!" ซาสึเกะพยักหน้าอย่างแรงเมื่อได้ยิน: "ถ้างั้น มาพยายามด้วยกันเถอะครับพี่นัตสึฮิโกะ!"

"ฝึกให้หนัก สร้างชื่อเสียงในโลกนินจา และฟื้นฟูตระกูลอุจิวะ!"

นัตสึฮิโกะได้แต่ส่ายหัว

“ไม่ ซาสึเกะ มุมมองในการฟื้นฟูตระกูลอุจิวะของนายนั้นมองแค่ด้านเดียวเกินไป”

"นายคิดว่าการฟื้นฟูตระกูลอุจิวะนั้นต้องเป็นนินจาที่แข็งแกร่งใช่ไหม"

"ไม่ใช่!"

นัตสึฮิโกะชี้นิ้วออกไปยังผู้คนในตึกที่ไม่มีใครอยู่เลยสักคน: "ดูผู้คนในตึกนี้สิ แล้วหันกลับมามองตระกูลอุจิวะ ซึ่งตอนนี้มีแค่ฉันกับนาย ต่อให้ฉันกับนายฝึกอย่างห่ามรุ่งห่ามค่ำ ต่อให้เราได้เป็นสุดยอดนินจาเหมือนอุจิวะ มาดาระบรรพบุรุษของเรา แต่เราก็ยังเรียกตัวเองว่าผู้ฟื้นฟูตระกูลอุจิวะไม่ได้เลย!"

"อุจิวะต้องการมากที่สุดในการฟื้นฟูตระกูลคือจำนวนประชากร!"

“เราควรเริ่มด้วยการมีลูก!”

ซาสึเกะอึ้งตะลึงเมื่อได้ยิน

…