ตอนที่ 42 นัตสึฮิโกะกระหายในร่างกายของเธอ

ปั้มลูกฟื้นฟูตระกูลอุจิวะ ตอนที่ 42 นัตสึฮิโกะกระหายในร่างกายของเธอ

นินจาคุสะไม่ได้ให้คุณค่ากับคารินมากนัก พวกที่นอนจมกองเลือดก็ไม่ได้คิดที่จะพาเธอหนีด้วยซ้ำ

นัตสึฮิโกะจึงไม่จำเป็นต้องใช้ความพยายามแม้แต่น้อย เขาหาเธอพบได้อย่างง่ายดาย

เธอเป็นโลลิตัวน้อยขี้อาย

ผมแดงสั้นประบ่า ใบหน้ากลมเล็ก และสวมแว่นตากรอบดำ ดูน่ารักน่าแกล้ง

คารินเบียดเสียดอยู่ที่มุมหนึ่ง กำลังตัวสั่นเทิ้ม

โดยเฉพาะเมื่อเธอได้ยินเสียงของนัตสึฮิโกะเปิดประตู เธอทั้งตัวสั่นและหวาดกลัว

แต่เธอมองไม่เห็นท่าทางโหดร้ายของเขาแต่อย่างใด

“แม่ของเธอกำลังรออยู่ มากับฉันสิ” นัตสึฮิโกะยิ้มอ่อนโยน

นี่น่าจะเป็นหญิงสาวอุซึมากิที่แข็งแกร่งที่สุดในอนาคต ด้วยพลังโซ่ผนึก เธอสามารถผนึกสัตว์หางได้ด้วยตัวเอง และมีพลังต่อสู้ระดับคาเงะชั้นยอด

เอาล่ะ พูดตามตรง – นัตสึฮิโกะกระหายในร่างกายของเธอ...

ปัญหาเดียวคือคารินแก่กว่าซาสึเกะแค่เดือนเดียว...

แต่ไม่ใช่ปัญหาใหญ่

นินจาสาวระดับคาเงะนั้นหายากมาก นัตสึฮิโกะเคยคิดไปถึงซากุระตัวน้อยด้วยซ้ำ เพราะเขารู้ชัดเจนเกี่ยวกับทิศทางการพัฒนาในอนาคต และหนึ่งในนั้นคืออุซึมากิ คาริน

ไม่เป็นไร เขาสามารถรอและฝึกเธอเพิ่มด้วยตัวเองได้

มีวิธีแก้ปัญหามากมาย!

"มากับฉันสิ" นัตสึฮิโกะยิ้ม ลูบผมของคาริน แล้วยื่นมือไปหาคาริน

เขาไม่รู้ว่าเธอยังเด็กไร้เดียงสาแค่ไหน แต่เธอนั้นได้รับการปกป้องอย่างดีจากแม่ของเธอ

ผมของคารินจึงเรียบลื่นมากและดูเงางาม ซึ่งต่างจากสีผมที่เหลืองซีดและหม่นของแม่เธอมาก

บางทีสัมผัสได้ถึงความเมตตาของนัตสึฮิโกะ

คารินรู้สึกลังเล แต่ในที่สุดก็เอื้อมมือไปกุมฝ่ามือของนัตสึฮิโกะแน่น

เขาจูงมือคารินเดินออกจากห้องราวกับเป็นการเดินเล่น

ยังคงมีซากศพของนินจาคุสะเกลื่อนกราดอยู่บนถนน เลือดเจื่อนองราวกับธารน้ำ

บางครั้งเขาก็ได้บังเอิญเจอกับนินจาคุสะที่วิ่งสวนทาง จากนั้นพวกเขาก็ถูกนัตสึฮิโกะจัดการอย่างเบามือ

คารินกระพริบตาปริบ ๆ แววตาของเธอไม่มีร่องรอยของความกลัว มีความสุขเล็กน้อยเข้ามาแทน

หมู่บ้านคุสะนั้นมีความเกลียดและกลัวคนนอกเป็นอย่างมาก แต่กลับรู้สึกว่าตัวเองวิเศษวิโสเหนือชั้นกว่าคนอื่น

นินจาคุสะนับไม่ถ้วนต่างก็เหยียบย่ำรังแกแม่ลูกทุกวัน ดูถูกว่าพวกเธอเป็นนินจาเศษเหลือเดน โดยบอกว่าเป็นเกียรติของพวกเธอแล้วที่ได้สละชีวิตเพื่อนินจาคุสะ...

แม้แต่คารินที่มักจะถูกจับขังอยู่ตลอด ก็ยังได้ยินน้ำเสียงอวดดีอันเป็นเอกลักษณ์ของนินจาคุสะในหูของเธอไม่ขาด

ราวกับเป็นเกียรติของพวกเธอแล้วที่ได้ตายเพื่อนินจาคุสะ...

และตอนนี้นินจาคุสะที่อวดดีเหล่านั้นกลับกลายเป็นขยะที่นัตสึฮิโกะสะกิดเบา ๆ ก็ตาย แล้วโยนทิ้งไปโดยไม่คุ้มค่าแม้แต่น้อย!

คารินสั่นสะท้านไปทั้งตัว แต่ไม่ใช่จากความกลัว แต่จากความตื่นเต้น

ขาของเธอมั่นคงขึ้น ลมหายใจหนักแน่นขึ้น แล้วเธอก็เข้าใกล้นัตสึฮิโกะโดยไม่รู้ตัว

เมื่อทั้งสองเดินออกจากค่ายนินจาคุสะ คารินก็แนบชิดกับร่างของนัตสึฮิโกะจนแทบเป็นเนื้อเดียว พร้อมเสียงหายใจที่หนักแน่น และเผยยิ้มด้วยสีหน้าสะใจ

นัตสึฮิโกะ: "..."

เขาจำได้ว่าในชาติก่อนชาวเน็ตหลายคนบอกว่าคารินเป็นคนนิสัยเสีย

ตอนนี้เขาบอกได้เลยว่า - มันเป็นเรื่องจริง!

แม้แต่เขาก็ยังประหลาดใจที่เด็กสาวตัวเล็ก ๆ แสดงสีหน้าแบบนี้ได้...

"ดูท่าเอาไปใช้ในอนาคตจะดีกว่า" นัตสึฮิโกะยักไหล่

เขาพาคารินไปพบโยโกะ

สองแม่ลูกกอดกันแน่นราวกับกลัวจะถูกพรากจากกันตลอดกาลหากปล่อยมือไปแม้แต่วินาทีเดียว

“แม่จ๋า ฮื้อ...”

"ไม่เป็นไรนะคาริน แม่จะอยู่กับลูกไม่ไปไหนอีกแล้ว... "

แม่และลูกสาวทั้งร้องไห้และหัวเราะ น้ำตาเปียกพื้นไปหมด

นัตสึฮิโกะส่ายหัว ไม่สนใจการกลับมาพบกันอีกครั้งของแม่และลูกสาว แล้วหันกลับไปพ่นคาถาไฟสองสามครั้ง เผาค่ายนินจาคุสะจนเป็นเถ้าถ่าน

เขาไม่เคยใช้วิชานินจาขนาดใหญ่มาก่อน เขาจึงกังวลว่าจะทำให้คารินได้รับบาดเจ็บโดยไม่ตั้งใจ

ตอนนี้ไม่จำเป็นต้องกังวลแล้ว เขาจึงจัดชุดใหญ่กวาดล้างขยะ -หากหมู่บ้านที่น่าขยะแขยงที่สุดในโลกนินจา ทุกคนอาจจะให้คำตอบได้: นินจาคุสะ!

หลังจากที่นัตสึฮิโกะหันกลับมา แม่ลูกดูเหมือนจะร้องไห้เสร็จแล้ว

โยโกะเช็ดน้ำตาแล้วพูดว่า "ท่านนัตสึฮิโกะออกไปจากที่นี่เร็วเถอะคะ!"

“ฉันได้ยินมาว่าคุซาโนะสุเกะ ผู้นำหมู่บ้านคุสะอยู่แถวนี้ ฉันไม่รู้ว่าเขาจะกลับมาเมื่อไหร่...ถึงท่านนัตสึฮิโกะจะไม่กลัวเขา แต่ก็ไม่จำเป็นต้องเพิ่มปัญหาดีกว่าคะ”

“ถ้างั้น เราไปกันเถอะ!”

นั่นเป็นผู้นำหมู่บ้านคุสะ เป็นชายที่แข็งแกร่งที่สุดในหมู่บ้านนินจาเชียวนะ!

แม้จะเห็นนัตสึฮิโกะออกมาจากค่ายที่พังพินาศกับตาตัวเองก็ตาม แต่โยโกะก็ยังกังวลไม่หาย

นัตสึฮิโกะส่ายหัวแล้วพูดว่า "พวกเธอทั้งคู่สุขภาพไม่ค่อยดี ค่อย ๆ ไปกันเถอะ"

"หากมีใครตามทัน..." โยโกะกังวล

สีหน้าของนัตสึฮิโกะสงบนิ่ง

“ไม่เป็นไร ผมจะลงมือเอง”

ดวงตาของคารินเป็นประกายเมื่อเธอได้ยิน

ยอดเยี่ยม......

หล่อจัง!

แต่คุซาโนะสุเกะ เป็นผู้นำหมู่บ้านคุสะเชียวนะ?

หากมองตาไม่ฝาด ชายที่พล่ามปากมากคนนั้นก็ยังถูกท่านนัตสึฮิโกะฆ่าตายในไม่กี่วินาทีไม่ใช่เหรอ?

เมื่อท่านนัตสึฮิโกะพาฉันออกจากค่าย ฉันเห็นศพของเขากับตา!

คารินงุดหน้าลงเล็กน้อย กอดแขนของนัตสึฮิโกะแน่น ฝังใบหน้าของเธอเข้ากับแขนของนัตสึฮิโกะแน่น และสูดกลิ่นกายของนัตสึฮิโกะด้วยจมูกเล็กของเธอ

ว้ายตายแล้ว...ฉันทำอะไรเนี่ย?

…