แนวคิดของหลินฟาน!

เมื่อเสียงของชายหัวโล้นดังขึ้น ผู้บริหารหลายคนก็พยักหน้าเล็กน้อย

เห็นได้ชัดว่าพวกเขาเห็นด้วยกับเรื่องที่ชายหัวโล้นพูดเป็นอย่างมาก

เพราะพวกเขาอยู่ในวงการบันเทิงมานานแล้ว และได้เห็นอะไรแบบนี้มามากมาย

จ้าวเผิงกล่าว " ฉันพูดมากไปก็คงจะไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว เดี๋ยวพวกคุณจะเข้าใจเองหลังจากที่ได้ดูวิดีโอนี้"

หลังจากพูดจบ เขาก็เปิดวีดีโอผ่านโปรเจ็กเตอร์ทันที

และทันใดนั้นเอง ภาพของหลิงโหรวที่สวมชุดกระโปรงสีขาวที่ประดับไปด้วยเพชรก็ปรากฏขึ้นมา ทั่วทั้งร่างกายของเธอเปล่งประกายราวกับดวงดาว ซึ่งฉากนี้ก็เป็นฉากที่เธอกำลังร้องเพลง "กาแล็กซี่"

เมื่อเห็นสิ่งนี้...

รูม่านตาของผู้บริหารระดับสูงทั้งหมดก็หดลง และใบหน้าของพวกเขาก็เต็มไปด้วยความตกใจ

จากนั้น หลังจากที่ผ่านไปสักพัก วิดีโอก็ได้จบลงแล้ว แต่ทุกคนก็ยังคงจ้องมองไปที่โปรเจ็กเตอร์อย่างเงียบๆ

เมื่อเห็นเช่นนี้ จ้าวเผิงก็มองไปรอบๆพลางอธิบายว่า "นี่คือวิดีโอที่ฉันบันทึกในคอนเสิร์ตคืนนี้ แต่เนื่องด้วยโทรศัพท์มือถือมีฟังก์ชั่นที่จำกัด เลยทำให้เห็นรูปลักษณ์และฟังเสียงร้องเพลงของเธอได้ไม่ค่อยชัดนัก... ของจริงมันดีกว่านี้เท่าตัวเลย!”

ในขณะนั้นเอง ประธานที่นั่งอยู่ด้านบนสุดซึ่งเงียบมาโดยตลอดก็กล่าวออกมาว่า “ทำตามที่ผู้อำนวยการจ้าวพูดเถอะ เราต้องดึงตัวหลิงโหรวให้มาเซ็นสัญญากับค่ายเราให้ได้!”

...

อันที่จริง ไม่ใช่แค่บริษัทโรลลิ่งเอ็นเตอร์เทนเมนท์เท่านั้นที่ต้องการตัวหลิงโหรว

เพราะตอนนี้ บริษัทอื่นๆก็มีการประชุมหารือแบบเดียวกันกับบริษัทโรลลิ่งเอ็นเตอร์เทนเมนท์เช่นกัน หรือบางบริษัทก็จะเริ่มหารือในวันพรุ่งนี้ หรือบางบริษัทอาจจะเริ่มดำเนินแผนการแล้ว...

ถึงเวลาจะแตกต่างกัน แต่จุดประสงค์นั้นเหมือนกัน นั่นคือ การเอาตัวหลิงโหรวมาร่วมงานให้ได้!

...

เกี่ยวกับเรื่องนี้ หลินฟานและหลิงโหรวไม่มีทางรู้เลย

วันรุ่งขึ้น เมื่อสายลมพัดเข้ามาผ่านทางหน้าต่าง หลินฟานก็ลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ

เขาเหลือบมองไปยังหลิงโหรวที่กำลังนอนอยู่เงียบๆบนเตียงข้างๆเขา และด้วยใบหน้าของเธอตอนนี้ ก็ทำให้หลินฟานอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

ในขณะนั้นเอง หลิงโหรวก็ค่อยๆลืมตาที่สวยงามราวกับอัญมณีขึ้น

ซึ่งเมื่อเธอเห็นว่าหลินฟานอยู่ข้างหน้า เธอก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวาน ในตอนนี้ เธอรู้สึกเขินอายจนแก้มแดง และเธอก็รีบเอาผ้าห่มขึ้นมาคลุมหัวทันที

แต่เหมือนว่าการเคลื่อนไหวของเธอจะรวดเร็วไปหน่อย เลยทำให้ความเจ็บปวดแถวๆช่องท้องส่วนล่างจี๊ดขึ้นมาทันที และความเจ็บปวดนี้ก็ทำให้น้ำตาของเธอไหลออกมาเลยทีเดียว

หลินฟานพูดอย่างห่วงใย "หลิงโหรว เธอโอเคมั้ย?"

"โอเคดี... ฉันไม่เป็นไร" หลิงโหรวพูดด้วยความยากลำบาก

"กริ๊ง!"

ทันใดนั้น จู่ๆโทรศัพท์มือถือของหลิงโหรวที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้นอย่างรวดเร็ว

เธอหันขวับไปด้านข้าง และก็ดูเหมือนว่าต้องการจะหยิบโทรศัพท์

หลินฟานพูด "เดี๋ยวผมหยิบให้คุณเอง"

ขณะพูด เขาก็หยิบโทรศัพท์และยื่นมันให้หลิงโหรว

หลิงโหรวมองดูเบอร์ที่โทรเข้ามา แต่มันเป็นหมายเลขที่เธอไม่คุ้นเคย และหลังจากลังเลสักพัก เธอก็เลือกที่จะกดรับสาย

“ขอโทษนะครับ นี่ใช่คุณหลิงโหรวหรือเปล่า?” เสียงพูดดังออกมาจากทางโทรศัพท์

หลิงโหรวพูด “ใช่ ฉันเอง แล้วคุณล่ะ ใครกันหรอ…”

“คุณหลิง สวัสดีครับ ฉันจางเสี่ยวเฉียน ผู้จัดการทั่วไปของบริษัทโรลลิ่งเอ็นเตอร์เทนเมนท์ ไม่ทราบว่าคุณอยากจะร่วมงานกับบริษัทของเราหรือเปล่าครับ? บริษัทบริษัทโรลลิ่งเอ็นเตอร์เทนเมนท์ของเราอยากให้คุณมาเป็นนักแสดงซีรีส์ทางทีวี แขกรับเชิญรายการวาไรตี้... แน่นอนว่าสัญญาที่คุณจะได้รับนั้นมีมูลค่ากว่าสิบล้านหยวน ” จางเสี่ยวเฉียนกล่าว

การแสดงออกของหลิงโหรวเปลี่ยนไปทันทีหลังจากที่ได้ยินคำชักชวนนี้

ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นนักร้องที่ร้องแต่ในบาร์

แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับบริษัทบันเทิงเลย

ตรงกันข้าม เธอมีความรู้เกี่ยวกับบริษัทบันเทิงเป็นอย่างดี

เนื่องจากเมื่อมีเวลาว่าง เธอก็มักจะติดตามพวกข่าวของวงการบันเทิงอยู่ตลอด

เธอรู้ดี...ว่าบริษัทโรลลิ่งเอ็นเตอร์เทนเมนท์เป็นหนึ่งในสิบบริษัทขนาดใหญ่ของวงการบันเทิง

เธอเคยใฝ่ฝันที่จะเข้าสู่บริษัทขนาดใหญ่แบบนี้มาก่อน

ซึ่งตอนนี้... เธอก็กำลังถูกชักชวนให้เข้าวงการ?

และยังให้เป็นนักแสดง ให้เป็นแขกรับเชิญรายการวาไรตี้ แถมสัญญายังมีมูลค่ามากกว่าสิบล้านหยวนอีก?

นี่... คือสิ่งที่หลิงโหรวเฝ้าฝันมาโดยตลอด!

หลังจากนั้นไม่นาน หลิงโหรวก็กลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง

แต่อย่างไรก็ตาม เธอไม่ได้ตอบกลับในทันที เธอเหลือบมองไปที่หลินฟานก่อนเป็นอันดับแรก

เพราะเธอเข้าใจดี ว่าเรื่องดีๆทั้งหมดที่ได้เกิดขึ้นกับเธอนั้นเป็นเพราะหลินฟาน

จากนั้นหลิงโหรวก็พูดว่า "เอ่ออ...ฉันขอคิดดูก่อนนะ"

จางเสี่ยวเฉียนพูด: "เราโรลลิ่งเอ็นเตอร์เทนเมนท์ หวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะได้ร่วมมือกับคุณ แน่นอน ฉันรู้ว่าเรื่องนี้จำเป็นต้องได้รับการพิจารณาอย่างถี่ถ้วน ทางเราจะรอคุณนะครับ นอกจากนี้ หากคุณมีข้อกำหนดอะไร คุณสามารถบอกเราได้เลย เราโรลลิ่งเอ็นเตอร์เทนเมนท์ จะปฏิบัติต่อคุณเป็นอย่างดี..."

หลังจากพูดจบ ทั้งสองก็คุยกันอีกสองสามประโยค ก่อนที่จะกดวางสายกันไป

และหลังจากที่เธอวางสาย ก็มีคนโทรเข้ามาหาเธออีกสองสามสาย

ซึ่งสายเหล่านั้นก็เป็นผู้จัดการจากบริษัทด้านความบันเทิงชั้นนำในประเทศจีนทั้งหมด

บริษัทบันเทิงทุกแห่งเสนอเงื่อนไขที่สะดวกสบายให้กับหลิงโหรว

จากนั้น ในเวลานี้ หลิงโหรวก็กำลังมองดูโทรศัพท์อย่างลังเล

หลินฟานลูบหัวของหลิงโหรวเบาๆพลางพูดว่า "คุณอยากเข้าวงการบันเทิงหรือเปล่า?"

หลิงโหรวพยักหน้าเบา ๆ

ซึ่งหลินฟานก็ไม่ได้แปลกใจกับคำตอบของเธอเลย

เพราะไม่ว่าจะเป็นความสามารถทางการขับร้องของหลิงโหรว หรือการแสดงท่าทางบนเวที องค์ประกอบทุกอย่างของเธอเหมาะสมอย่างมากกับงานในวงการบันเทิง

หลินฟานกล่าวว่า "ถ้ามันเป็นฝันของคุณก็อย่ารอช้า เข้าร่วมไปเถอะ คุณไม่ต้องอยู่เคียงข้างผมตลอดเวลาก็ได้ และหากคุณประสบปัญหาใดๆก็บอกผมได้ตลอด เพราะคุณเป็นผู้หญิงของผม!"

คำพูดของเขาเหมือนจะดูน่าเกรงขาม แต่ก็ดูอ่อนหวานไปในเวลาเดียวกัน และมันก็ทำให้ใบหน้าที่สวยงามของเธอแดงขึ้นทันที

ซึ่งหลินฟานก็ทำอย่างนี้มาโดยตลอด

ตามจริงแล้ว เขาสามารถให้ผู้หญิงทั้งหมดมาอาศัยอยู่ในปานหลงวิลล่าด้วยกันโดยไม่ต้องทำอะไรเลยก็ยังได้ และเขาก็มั่นใจด้วยว่าเขาสามารถเลี้ยงพวกเธอได้โดยไม่ขาดอะไรสักอย่างในชีวิตด้วย

แต่เขาเลือกที่จะปล่อยให้ฉินหยู่ซวนตั้งบริษัทการลงทุนในเมืองชางไห่ ปล่อยให้ชูหยุนเยว่บริหารบริษัทฮัวจือดี, และปล่อยให้หูเทียนยังคงทำงานเป็นคุณครู…..

เพราะความรักสำหรับหลินฟานแล้ว เราควรที่จะให้อิสระแก่กันและกัน ไม่ใช่อยากได้ไว้ครอบครองอยู่ข้างๆตลอดเวลา

หลินฟานพูดอีกครั้ง: "เมื่อวานคุณเหนื่อยมามากแล้ว ตอนนี้พักผ่อนก่อนเถอะนะ เดี๋ยวผมสั่งอาหารมาให้"

"โอเค" หลิงโหรวตอบกลับ

จากนั้น หลินฟานก็ค่อยๆลุกขึ้นและเดินออกห้องพร้อมกับส่งข้อความไปยังร้านอาหารมิชลิน

ซึ่งหลังจากนั้นไม่นาน ทันทีที่หลินฟานนั่งลงบนโซฟา โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าของเขาก็ดังขึ้นอย่างรวดเร็ว

“คุณหลิน ผมรบกวนเวลาพักผ่อนของคุณหรือเปล่า?” เสียงของหวางเฟิงยี่ ผู้จัดการทั่วไปของ โรงแรมเอ็มเพอร์เรอร์ดังขึ่นมาจากทางโทรศัพท์

“ไม่ๆ ฉันตื่นมาสักพักแล้ว” หลินฟานกล่าว

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หวางเฟิงยี่ก็โล่งใจอย่างมากและกล่าวต่อว่า "คอนเสิร์ตเมื่อวาน ผมใช้เงินของคุณไป 149 ล้านหยวน จาก 500 ล้านหยวนที่คุณให้มา ส่วนรายละเอียดต่างๆผมได้ส่งไปยังวีแชทของคุณแล้ว... ทำให้ตอนนี้เหลือ 351 ล้านหยวน ผมจะโอนเงินกลับไปให้คุณตอนนี้เลยนะครับ”