เพื่อนร่วมห้องของหวงหลิง

บางทีอาจจะเป็นเพราะการได้ทำความดี

⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠

ทำให้ค่ำคืนนี้... หลินฟานนั้นนอนหลับสบายอย่างมาก

และด้วยเหตุนี้ เมื่อเขาตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น ดวงอาทิตย์ก็ขึ้นไปอยู่เกือบจะตรงกลางของท้องฟ้าแล้ว

หลินฟานหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา และก็มีข้อความปรากฏขึ้นบนหน้าจอเหมือนกับทุกครั้ง

"ยอดเงินเข้าบัญชี 7,520,014 หยวน ณ เวลา 000"

จากนั้น หลินฟานก็กดปิดข้อความและเหลือบมองมุมขวาบนของหน้าจอ

“สิบโมงแล้วหรอ?”

"แสดงว่าเริ่มเรียนไปแล้วน่ะสิ... งั้นวันนี้ไม่ไปก็แล้วกันนะ"

หลังจากนั้น เขาก็ส่งข้อความไปหาที่ปรึกษาซุนเหยาตง

ก่อนหน้านี้ เดิมทีหลินฟานก็มีสิทธิพิเศษในมหาวิทยาลัยมากอยู่แล้ว

แต่เมื่อวานนี้ หลังจากที่มหาวิทยาลัยเจียงเป่ยรู้ว่าหลินฟานได้แก้ไขปัญหาลูกเห็บ สิทธิพิเศษของเขาก็เพิ่มขึ้นไปอีก

ดังนั้น ซุนเหยาตงจึงตอบตกลงอย่างไม่ลังเล และไม่ได้ถามเหตุผลอะไรเลย

ในตอนนี้ หลังจากที่หลินฟานอาบน้ำและกินขนมปังเสร็จแล้ว เขาก็ขับรถบิ๊กจีออกไปข้างนอก

ซึ่งในขณะที่หลินฟานกำลังจอดรอไฟเขียว เขาก็บังเอิญเห็นหวงหลิงบนทางเท้าเข้า

ดังนั้น หลังจากที่ไฟเขียว หลินฟานก็หักพวงมาลัยและตรงมาจอดที่ด้านข้างก่อนจะตะโกนว่า "หวงหลิง!"

ซึ่งหวงหลิงก็หันศีรษะทันทีเมื่อได้ยินเสียงนี้ และเธอก็พูดออกมาอย่างตื่นเต้น "หลินฟาน!"

หลินฟานยิ้มแล้วพูด "เธอกำลังจะไปไหน แล้วจือเฉียนล่ะ ไม่ได้อยู่กับด้วยกันหรอ?"

ที่หลินฟานถามแบบนี้ ก็เพราะว่าปกติแล้ว หวงหลิงกับฉิวจือเฉียนนั้นมักจะอยู่ด้วยกันตลอด

หวงหลิงกล่าวตอบ "เหมือนที่บ้านเธอจะมีอะไรสักอย่างนี่แหละ เธอเลยกลับไปที่บ้าน"

“ส่วนฉันก็กำลังจะไปพบเพื่อนบางคนจากโรงเรียนมัธยมของฉันน่ะ พวกเขานัดรวมกันที่เจียงเป่ยวันนี้ ”

หลินฟานถามว่า "อ๋อ งานเลี้ยงรวมตัวเพื่อนร่วมห้องสินะ"

"ใช่แล้ว" หวงหลิงพูด

“ขอไปด้วยคนได้ไหม?” หลินฟานถามอีกครั้ง

“จะไปด้วยจริงหรอ?” หวงหลิงพูดด้วยความประหลาดใจ จากนั้น ดวงตาที่สวยงามของเธอก็เปล่งประกายออกมา

ในตอนแรก หวงหลิงเลือกที่อยู่กับหลินฟานเพียงเพราะเธออิจฉาชีวิตของฉิวจือเฉียนเท่านั้น

แต่ต่อมา เธอก็ค่อยๆเปลี่ยนจากความอิจฉาเป็นความรัก

หลินฟานยิ้มพร้อมกับพูด "สถานที่ที่นัดรวมตัวกันล่ะ?"

"โรงแรมเฟิงไหล" หวงหลิงพูดอย่างกระตือรือร้น

…………

ณ ห้องส่วนตัวของโรงแรมเฟิงไหล

ผู้หญิงสามคนที่นั่งอยู่ด้วยกันกำลังพูดคุยและหัวเราะออกมาเป็นครั้งคราว บรรยากาศผ่อนคลายอย่างมาก

“ก๊อก ก๊อก ก๊อก!”

ในขณะนั้นเอง ก็มีเสียงเคาะประตูจากด้านนอกดังขึ้นมา

จากนั้น หวงหลิงกับหลินฟานก็เปิดประตูและเดินเข้าไป

“เธอคือ... หวงหลิงหรอ?” ผู้หญิงที่สวมเสื้อคลุมสีขาวนวลถาม

หวงหลิงพยักหน้าแล้วถามออกมาอย่างลังเล “เธอคือ….โจวหลานใช่ไหม?”

“ว้าว! หวงหลิงนี่เอง!” ทั้งสามคนตะโกนออกมาด้วยความดีใจ

ทันใดนั้น บรรยากาศในห้องก็รื่นเริงขึ้นมาทันที

ในขณะนี้ หลินฟานก็แอบใช้ดวงตาที่สามของเขาสังเกตทั้งสามคน

ซึ่งพวกเธอก็มีคะแนนเฉลี่ยอยู่ที่ 70 คะแนน

นี่คือเพื่อนของหวงหลิงหรอ ไม่เห็นสู้หวงหลิงได้เลย?

ในความเป็นจริง ก็ไม่ใช่แค่หลินฟานเท่านั้นที่แอบสังเกต

เพราะพวกเธอทั้งสามคนก็แอบสังเกตหลินฟานอย่างเงียบ ๆเช่นกัน

ซึ่งพวกเธอก็มีความเห็นว่า หลินฟานทั้งสูง จมูกโด่ง บุคลิกดี... หล่อเหลาในระดับที่หาได้ยาก!

ในที่สุด โจวหลานก็อดไม่ได้ที่จะถามออกมา "หวงหลิง หนุ่มหล่อที่อยู่ข้างๆเธอคือใครหรอ? แนะนำให้พวกฉันรู้จักหน่อยสิ"

หลินฟานแนะนำตัวเอง "ผมคือแฟนของหวงหลิง ชื่อว่าหลินฟาน"

หลังจากได้ยินเช่นนี้ ทั้งสามคนก็สับสนทันที

“ไม่คาดคิดเลย ว่าหวงหลิงที่เป็นดอกไม้ประจำห้องในโรงเรียนของเรา จะสละโสดซะแล้ว!”

“เธอนี่ตาแหลมไม่เบาเลยนะ!”

"หนุ่มหล่อกับสาวสวยสุดแซ่บ!"

ซึ่งเมื่อหวงหลิงได้ยินคำพูดมากมายเหล่านี้ ใบหน้าแสนสวยของเธอก็แดงออกมาอย่างเห็นได้ชัด และดวงตาของเธอก็เต็มไปด้วยแสงแห่งความสุข

"ฟึบ!"

ในขณะนั้นเอง ประตูห้องก็ถูกเปิดเข้ามาอีกครั้ง

จากนั้น ผู้หญิงที่แต่งหน้าจัด สวมชุดบาเลนเซียกา และมีกระเป๋าคาดเอวก็เดินเข้ามาพร้อมกับชายอ้วนพุงพลุ้ย

ซึ่งทุกคนที่อยู่ภายในห้องก็หันมองไปทางประตูอย่างรวดเร็ว

แต่ไม่ว่าพวกเธอจะมองอีกนานสักแค่ไหน พวกเธอก็ไม่รู้สึกคุ้นเคยกับผู้หญิงที่แต่งหน้าจัดหรือผู้ชายอ้วนพุงพลุ้ยเลย

ด้วยเหตุนี้ โจวหลานจึงอดไม่ได้ที่จะถามว่า "คุณคือ..."

ผู้หญิงที่แต่งหน้าจัดหนักพูดว่า "ฉันชื่อซูหลี่ฮัว"

“เธอคือซูหลี่ฮัวหรอ?” โจวหลานพูดด้วยความประหลาดใจ

ซึ่งก็ไม่ใช่แค่โจวหลานที่ประหลาดใจ คนอื่นๆที่อยู่ในห้องเองก็ประหลาดใจเช่นกัน

“หลี่ฮัว เธอเปลี่ยนไปมากเลยนะเนี่ย”

"ฉันจำแทบไม่ได้เลย"

…………

ซูหลี่ฮัวกล่าวอย่างภาคภูมิใจ "ดูเหมือนว่าที่ฉันต้องจ่ายหลายหมื่นหยวนให้กับค่าเครื่องสำอางทุกเดือนจะมีประโยชน์อยู่บ้างสินะ"

จากนั้น ซูหลี่ฮัวก็เหลือบมองไปรอบๆห้อง ซึ่งเมื่อเธอเห็นหวงหลิง สีหน้าแห่งความขุ่นเคืองก็ปรากฏขึ้นมาอยู่บนใบหน้าของเธอที่ปกคลุมไปด้วยเครื่องสำอางมากมาย

ในโรงเรียนมัธยม หวงหลิงนั้นเป็นดอกไม้ประจำห้องเรียน แถมผลการเรียนของเธอก็ยังดีมากอีก

ดังนั้น ทั้งอาจารย์และเพื่อนร่วมห้องทั้งหมด โดยเฉพาะเพื่อนร่วมห้องชาย จึงได้ปฏิบัติต่อเธอเป็นอย่างดี

สิ่งนี้ทำให้ซูหลี่ฮัวอิจฉาอย่างมาก

และในมุมมองของซูหลี่ฮัว เธอคิดว่าถ้าไม่มีหวงหลิงล่ะก็ ทั้งหมดนี้ก็จะต้องเป็นเธอที่ได้รับ

เธอควรเป็นผู้หญิงที่โดดเด่นที่สุด!

จากนั้น ในเวลานี้ ซูหลี่ฮัวก็สังเกตเห็นหลินฟาน ซึ่งมันก็ทำให้ใบหน้าของเธอมีสีสันสดใสขึ้นมาก่อนจะถามว่า "นี่คือ ... "

โจวหลานแนะนำ "นี่คือหลินฟาน แฟนของหวงหลิง เขาหล่อใช่ไหมล่ะ?"

แฟนของหวงหลิง!

ทำไมล่ะ?

ทำไมแฟนเธอถึงหล่อขนาดนี้ !

สีสันสดใสทั้งหมดบนใบหน้าของซูหลี่ฮัวหายไปทันที มันถูกแทนที่ด้วย... ความอิจฉาและความขุ่นเคือง

จากนั้น ผู้หญิงที่อยู่ข้างๆเธอก็พูดชื่นชมขึ้นมา "เขาไม่ได้หล่อเพียงอย่างเดียวนะ หน้าก็ยังดูเด็กมากด้วย! ราวกับว่าเป็นนักศึกษาเลย!"

หลินฟานยิ้มและพูดว่า "ก็ผมเป็นนักศึกษานั่นแหละ ผมกำลังศึกษาอยู่ที่มหาวิทยาลัยเจียงเป่ย"

ซึ่งทันทีที่คำพูดนี้ถูกพูดออกมา ทุกคนในห้องก็ตกใจทันที

“อ้าว! คุณยังเป็นนักศึกษาอยู่หรอเนี่ย!”

ซูหลี่ฮัวพ่นลมเล็กน้อย จากนั้นก็ขยับกระเป๋าหลุยส์วิตตองในมือพลางพูดว่า "เป็นนักศึกษานี่เอง ว่าแล้วทำไมหน้าดูเด็กจัง! มหาวิทยาลัยเจียงเป่ยงั้นหรอ ก็โอเคนะ หวงหลิง ถ้าเขาสำเร็จการศึกษาแล้ว เธอให้เขามาทำงานที่บริษัทของสามีฉันก็ได้นะ!"

“และเนื่องจากพวกเราเป็นเพื่อนร่วมห้องกัน ฉันจะให้เงินเดือนเขาแปดพันหยวนเลย!”

หลังจากหยุดชั่วคราว ซูหลี่ฮัวก็พูดกับคนที่อยู่ข้างๆเธอว่า "เธอก็เหมือนกัน... ถ้าเธอมีญาติหรือเพื่อนที่กำลังมองหางานอยู่ เธอสามารถพามาที่บริษัทของสามีฉันได้เลย"

โจวหลานและคนอื่นๆถามอย่างประหลาดใจ “จริงหรอ?”

ในตอนแรกที่จางเจียนป๋อ สามีของซูหลี่ฮัวเดินเข้ามาในห้อง เขาก็ได้ตกตะลึงกับความงามของหวงหลิงทันที

แต่ในขณะนี้ หลังจากได้ยินการสนทนา เขาก็ยิ้มออกมาและพูดว่า “แน่นอน มันเป็นเรื่องจริง!”

“แม้ว่าฉันจะเปิดบริษัทก่อสร้าง แต่ฉันก็ต้องการคนที่มีความสามารถจากหลากหลายอุตสาหกรรม เช่น บุคลากร การบัญชี การจัดการ ความปลอดภัย พนักงานขับรถ การก่อสร้าง กราฟิก สื่อใหม่และอื่นอีก แถมพวกคุณก็เป็นเพื่อนร่วมห้องของหลี่ฮัว ฉันยินดีต้อนรับ!”

“ว่าแต่ พวกคุณมีใครต้องการห้องในเขตโรงเรียนประถมสองไหม?”

ซึ่งเมื่อโจวหลานและคนอื่นๆได้ยินสิ่งนี้ ทุกคนก็พูดด้วยความตื่นเต้นว่า “สุดยอด!”