ราวกับภาพฝัน (1)

ตอนที่ 997 ราวกับภาพฝัน (1)

“วันนั้นเจ้าโจรชั่วช่างหยิ่งผยอง แต่เขาจะช่างน่าสมเพชอย่างยิ่งในวันนี้!”

“เขาขโมยสมบัติศักดิ์สิทธิ์ของเรา และหลบหนีการไล่ล่าของเราได้ คนผู้นี้มีความสามารถบางอย่าง แต่ก็ยังไร้ประโยชน์ เมื่อเผชิญกับความแข็งแกร่งที่แท้จริง เขาถึงวาระแล้ว มีแต่ความขมขื่นเท่านั้นที่เหลืออยู่"

"ถ้าบรรพบุรุษกลั่นเขาเป็นตะเกียง ข้าจะยืมมันมาวางไว้ในถ้ำเพื่อดูเล่นอย่างแน่นอน"

"รวมถึงนกแก้วกับวิญญาณร้ายนั่น พวกมันก็ต้องเผชิญกับชะตากรรมที่น่าสังเวช!"

คนเหล่านี้ที่ต่อสู้กับซูฉินในวันนั้น รวมตัวกันหัวเราะพูดคุยกันด้วยสายตาคาดหวัง และบางครั้งก็มองไปทางร้านขายยา

แม้ว่าบรรพบุรุษจะเข้าไปเป็นเวลานาน แต่พวกเขาก็ไม่ได้กังวลใดๆ แม้แต่ผู้อาวุโสทั้งสี่คนของเผ่าโสวเฟิงก็คิดเช่นนั้น

พวกเขามองไปที่ประตูที่ปิดอยู่ของร้านขายยาแต่ไม่รู้สึกได้ถึงความผันผวนใดๆ ภายใน นี่เป็นเรื่องปกติ หลังจากเดินเข้าไปด้วยฐานการบ่มเพาะของบรรพบุรุษ ผู้คนที่เห็นเขาก็ไม่มีความสามารถในการโต้ตอบ

"ข้าเกรงว่าแค่แวบเดียวจะทำให้คนข้างในรู้สึกแตกสลาย"

"ข้าได้ยินมาว่าบรรพบุรุษของเราเดินทางไปทั่วๆ ในช่วงหลายปีนี้ และชอบกลั่นศัตรูของเขากลายเป็นสิ่งของ ข้าคิดว่าเขาน่าจะมีความคิดใหม่ๆ เมื่ออยู่ในนั้น"

"มันน่าสนใจ” ขณะที่ผู้อาวุโสทั้งสี่กำลังล้อเล่นกัน ผู้ฝึกฝนจากทุกทิศทุกทางนอกเมืองดินที่ให้ความสนใจกับสถานที่แห่งนี้ก็ถอนหายใจด้วยอารมณ์

พวกเขารู้ว่าคราวนี้ที่เผ่าโสวเฟิงออกมานั้นง่ายเหมือนทำลายร้านยาเพียงแห่งเดียว

“เมืองดินนี้จะกลายเป็นคุกแห่งความตาย”

“แม้ตามนิสัยของคนเหล่านี้ พวกเขาจะทำสิ่งโหดเหี้ยมเพื่อบอกเล่าให้โลกรู้ถึงความแข็งแกร่ง และน่ากลัวของพวกเขา” “

“แต่ทำไมข้ารู้สึกว่าบรรพบุรุษเผ่าโสวเฟิงใช้เวลาเข้าไปนานเกินไปแล้ว?”

เวลาผ่านไปอย่างช้าๆ ขณะที่ผู้ฝึกฝนด้านนอกเมืองดินพูดด้วยเสียงแผ่วเบา และสมาชิกเผ่าโสวเฟิงภายในเมืองดินก็รอ จนกระทั่งผ่านไปหนึ่งชั่วโมง

มาถึงตอนนี้บางคนก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ ไม่ว่าจะภายนอกหรือภายในเมืองดิน ผู้คนที่นี่ก็มองไปที่ร้านขายยาบ่อยขึ้น

แม้แต่ผู้อาวุโสสลักวิญญาณทั้งสี่ก็รู้สึกว่าเวลานั้นยาวนานเกินไปจริงๆ พวกเขามองหน้ากัน และกำลังจะเข้าใกล้มากขึ้น ในขณะนี้ ประตูร้านขายยาที่ดึงดูดความสนใจของทุกคนก็ลั่นดังเอี๊ยดและเปิดออกจากด้านใน

เมื่อเปิดออก ดวงตานับไม่ถ้วนก็รวมตัวตรงนั้น ดวงตาเหล่านี้เต็มไปด้วยความคาดหวัง ความตื่นเต้น และความกังวล แต่ในช่วงเวลาต่อมา ดวงตาทุกคู่ก็แข็งค้าง

ภายในประตูร้านขายยา บรรพบุรุษเผ่าโสวเฟิง ค่อย ๆ ออกมาด้วยความเคารพบนใบหน้าของเขา ขณะที่เขาถอยกลับ ก็มีคำพูดออกมาจากปากของเขา

“ข้ารบกวนการพักผ่อนของท่านแล้ว”

“ข้าไม่รู้ และโง่เขลา โปรดอภัยให้ด้วย”

บรรพบุรุษพยักหน้า และโค้งคำนับด้วยความเคารพอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน หลังจากออกจากประตูแล้วเขาก็กำหมัด และโค้งคำนับไปยังร้านขายยา

“ข้าจะรีบส่งสมบัติศักดิ์สิทธิ์ที่เหลือมาให้ทันที มันเป็นชุด ถ้าแยกกันก็ไม่เหมาะ ทิ้งไว้กับข้ายิ่งไม่ปลอดภัย”

“ถ้าท่านต้องการสิ่งใดในอนาคตก็ข่าวผ่านจี้หยกได้เลย ไม่ว่าจะให้ข้าจะทำอะไร ข้าจะมาโดยเร็วที่สุด"

"คราวนี้ข้ารบกวนท่านแล้วริงๆ"

"ข้าขออภัยอย่างยิ่ง!"

ร่างกายของบรรพบุรุษสั่นเทา และเขาก็โค้งคำนับอีกครั้ง แล้วประตูร้านยาก็ปิดเสียงดังปัง

ลมหนาวพัดมาจากทุกทิศทุกทาง ตกลงมาบนเมืองดิน และบนถนน มีแต่ความเงียบงัน ...

สมาชิกเผ่าโสวเฟิง ต่างตกตะลึง และสูญเสีย ผู้ฝึกฝนนอกเมืองก็มีจิตใจว่างเปล่าเช่นกันเมื่อพวกเขามองชายชรา แม้ว่าบรรพบุรุษเผ่าโสวเฟิงจะไม่ได้พูดเสยงดัง แต่สายลมก็ยังพัดพาคำพูดของเขาเพื่อให้ทุกคนได้ยิน

แต่ในขณะนี้ ทุกคนมีความรู้สึกเหมือนกันว่ามันราวกับความฝัน คำพูด และการกระทำของบรรพบุรุษผู้นี้นั้นเกินความคาดหมาย เท่าที่ทราบ เรื่องนี้เป็นไปไม่ได้ที่จะเกิดขึ้น

แต่มันก็เกิดขึ้นแล้ว

บรรพบุรุษเผ่าโสวเฟิงยืนอยู่นอกร้านขายยาท่ามกลางลมหนาวรู้สึกว่าร่างกายของเขายังคงสั่นเทา ความเย็นที่ปกคลุมร่างกายผสมกับอาการใจสั่นก่อนหน้านี้กลายเป็นความหวาดกลัวอย่างรุนแรง

เขาเคยรู้สึกถึงความหนาวเย็นนี้ในอดีต แต่เมื่อการบ่มเพาะของเขาสูงขึ้น เขาก็ไม่เคยสัมผัสกับความหนาวเย็นแบบนี้ในโลกมาเป็นเวลานาน แต่ตอนนี้ ความรู้สึกนี้แข็งแกร่งอย่างยิ่ง

และเขาไม่กล้าคิดมาก ไม่ต้องการอยู่ต่อ เมื่อเขาหันหลังกลับอย่างสั่นเทาในเวลานี้ ผู้อาวุโสสลักวิญญาณทั้งสี่ก็มองดูเขาด้วยความประหลาดใจ และไม่แน่ใจเช่นกัน

“บรรพบุรุษ…”

“บรรพบุรุษ เกิดอะไรขึ้น?”

บรรพบุรุษส่ายหัวด้วยความหวาดกลัวที่ไม่สามารถควบคุมได้ในดวงตาของเขา และพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“ไม่ต้องถาม ไม่ต้องพูดถึง รีบไปกันเถอะ!”

***แก้ไขฐานการบ่มเพาะรัชทายาทแและพี่น้องเป็น ‘วิญญาณดารา’