ข้าวผัดไข่แบบพิเศษ

"ให้ตายเถอะ นายนี่มันแปลกคนจริงๆ มีผู้หญิงให้เล่นด้วยแท้ๆ แต่กลับสนใจการเป็นคนขับดีดี้มากกว่า"

“นายไม่มีวันเข้าใจความสนุกในการขับดีดี้หรอกจนกว่าจะได้มาสัมผัสเอง”

“ฉันไม่มีทางไปเป็นคนขับดีดี้แน่นอน แค่คิดว่าต้องมาฟังพวกผู้หญิงกรี๊ดโวยวายและมาตีสนิทกับฉันโดยไม่สำเหนียกตัวตอนขึ้นรถก็ทนไม่ได้แล้ว”

“บางทีอาจเป็นเพราะนายดูเป็นคนโง่ที่มีเงินมากก็ได้ พวกเธอเลยวางแผนจะดูดเงินจากนาย” หลินอี้พูดติดตลก

"นั่นปากแน่หรอ รีบไปขับดีดี้ของนายเถอะ เดี๋ยวสักวันฉันจะเรียกใช้บริการนายและส่งรีวิวแย่ๆ เอาคืนคอยดู"

“ถ้านายกล้าส่งรีวิวแย่ๆมาฉันก็กล้าที่จะตบนายให้คว้ำเหมือนกัน”

ทั้งสองคนหัวเราะอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่หลินอี้จะขับรถออกไป

หลังจากขับรถออกมาแล้ว เขาก็มองไปที่ความคืบหน้าของภารกิจ

เมื่อนับรวมคำชมที่เซี่ยซินหยูมอบให้เขา เร็วที่สุดในการทำภารกิจให้เสร็จก็คือวันนี้ และอย่างช้าที่สุดก็ไม่พ้นวันพรุ่งนี้แน่นอน

เขาทานอาหารข้างทางตอนเที่ยงและขับรถรับออเดอร์ไปจนถึง 6 โมงเย็น

นี่เป็นแค่การหาประสบการณ์ชีวิต ดังนั้นไม่มีความจำเป็นที่เขาจะต้องทำงานอย่างหนัก

เนื่องจากวันนี้เป็นวันหยุด เขาจึงได้รับออเดอร์ทั้งหมด 8 รายการ

ผู้โดยสารหญิง 3 คนให้คะแนนชื่นชมเขาระดับ 5 ดาว ส่วนที่เหลือให้แค่ 4 ดาว

หลินอี้ยังคงรู้สึกงงว่าทำไมอัตราการให้คะแนนถึงต่ำทั้งๆ ที่เขาบริการผู้โดยสารทุกคนอย่างดีทุกอย่าง

แต่เมื่อเห็นว่าภารกิจคืบหน้า หลินอี้ก็รู้สึกโล่งใจ

คงไม่ยากที่จะจัดการส่วนที่เหลือให้เสร็จในวันพรุ่งนี้

หลินอี้เงยหน้าขึ้นมองแผนที่และพบว่าอยู่ใกล้ถนนซวนฉิง และทันใดนั้นเขาก็จำได้ว่าตัวเองไม่ได้ไปกินข้าวผัดที่ร้านเถ้าแก่มานานแล้ว

ร้านเถ้าแก่ที่หลินอี้พูดถึงเป็นร้านแผงลอยซึ่งดำเนินการโดยคู่รักวัยกลางคน

หลักๆเน้นขายเมนูพวกข้าวผัด ราคาไม่แพงมาก

เนื่องจากอยู่ห่างบริษัทเฉาหยางกรุ๊ปไม่ไกล หลินอี้จึงมักจะมากินอาหารที่นี่ตอนเที่ยงเป็นประจำ

หลังจากหาที่จอดรถข้างถนนได้แล้ว หลินอี้ก็เดินไปตามตรอกซอยเล็กๆ ข้างหน้า

มีร้านแผงลอยเล็ก ๆ อยู่ไม่ไกล แต่เมื่อเดินไปถึงก็พบว่าคู่สามีภรรยาชราได้ปิดร้านไปแล้ว

“ป้าหลิว ทำไมวันนี้ถึงได้ปิดร้านเร็วจังล่ะครับ”

เมื่อเห็นหลินอี้มา หญิงวัยชราก็เบิกตากว้างและพูดด้วยรอยยิ้ม "โอ้ เสี่ยวอี้ ไม่ได้เจอนานเลย"

“ผมไม่ได้กินข้าวผัดของป้านาน วันนี้ก็เลยกะมาริ้อฟื้นรสชาติแห่งความหลังสักหน่อย”

“ได้สิ เสี่ยวอี้จะกินข้าวผัดไข่หรืออะไรดีล่ะ?”

“โอ้ ไม่เป็นไรเลย ป้าปิดร้านไปแล้วด้วย เอาไว้วันหลังผมค่อยมาใหม่ก็ได้ครับ”

“พอดีต้องออกไปรับเสี่ยวจิงนะ เธอบอกเราว่าไม่มีเสื้อผ้าใส่ เราก็เลยปิดร้านก่อนเวลาเพื่อไปรับเธอและจะไปซื้อเสื้อผ้ากัน” ป้าหลิวพูดต่อ:

“ทำข้าวผัดใช้เวลาไม่นานเท่าไหร่ ถ้าเธออยากกิน ป้าจะให้ลุงฉงลงมือจัดการผัดทันทีเลย” ป้าหลิวพูดด้วยรอยยิ้ม

“เอาอย่างนี้ดีกว่าครับ เดี๋ยวผมจะไปรับเสี่ยวจิงกลับมาเอง ส่วนป้าก็ทำข้าวผัดไข่ให้ผมไป ”

“ไม่ได้หรอก ป้ารบกวนเธอมาหลายครั้งแล้ว”

ในอดีต หลินอี้มักจะมาซื้อข้าวผัดหลังเลิกงาน และเมื่อพวกเขามีงานยุ่ง หลินอี้ก็จะเป็นคนไปรับลูกของพวกเขามาแทนเสมอ

“อย่ามองผมเป็นคนอื่นคนไกลสิครับ” ขณะที่เขาพูด หลินอี้ก็หันหลังกลับ

“เสี่ยวอี้ เดี๋ยวก่อน เธอยังไม่ได้บอกเลยว่าจะกินข้าวผัดไข่แบบไหน”

"ผมขอเป็นข้าวผัดไข่แบบพิเศษ เพิ่มไส้กรอกแฮม ไข่ดาวไม่สุกอีกสองฟอง และขอซุบบะหมี่เผ็ดทรงเครื่อง"

“แปลกจัง ทำไมสั่งเยอะแบบนี้ล่ะ”

"ไม่ต้องห่วง ผมมีเงินจ่ายอยู่แล้วครับ" หลินอี้พูดด้วยรอยยิ้ม

ลูกสาวของป้าหลิวชื่อขงจิง เธอเรียนที่โรงเรียนมัธยมศึกษาจงไห่อันดับ.1

ในขอบเขตของโรงเรียนมัธยม โรงเรียนมัธยมจงไห่อันดับ 1 ถือว่าเป็นโรงเรียนที่มีชื่อเสียงมาก

มีนักศึกษาจำนวนนับไม่ถ้วนที่เข้าเรียนในมหาวิทยาลัยซิงหัวและมหาวิทยาลัยหยานถาทุกปี ถ้าหากสามารถเข้าเรียนที่มัธยมจงไห่อันดับหนึ่งได้ ตราบใดที่ไม่ใช่พวกขี้เกียจ ทุกคนก็จะสามารถสอบติดมหาวิทยาลัยทั้ง 211 แห่งได้อย่างง่ายดาย

เมื่อเขามาถึงโรงเรียนมัธยมจงไห่หมายเลข 1 เขาก็พบว่าทางเข้าโรงเรียนค่อนข้างแออัดและมีรถยนต์อยู่ทุกหนทุกแห่ง เป็นผลให้หลินอี้ต้องขับรถวนอยู่สักพักกว่าจะเจอที่จอดรถ

เมื่อมองดูนาฬิกา เขาก็พบว่าตอนนี้เป็นเวลาหนึ่งทุ่มกว่าแล้ว แต่นักเรียนมัธยมปลายยังเรียนไม่จบ ไฟตามตึกยังเปิดอยู่ เห็นได้อย่างชัดเจนว่าพวกเขามีเรียนยันคาบตอนกลางคืน

หลังจากรอสิบนาที เสียงกริ่งก็ดังขึ้น

ไม่นาน นักเรียนหลายคนก็เริ่มเดินลงมา

หลินอี้รอเป็นเวลานาน แต่ไม่เห็นขงจิงเลย

"สวัสดีนะน้อง พี่อยากจะถามว่าตอนนี้นักเรียนมัธยมปลายทุกคนเรียนจบแล้วหรือยัง"

หลินอี้ถามเด็กชายที่อยู่ไม่ไกล

“คาบเรียนนี้เป็นคาบเรียนสุดท้ายแล้วครับ” เด็กชายตอบ

“ดูเหมือนจะยังมีนักศึกษากลุ่มหนึ่งยังไม่ลงมานะคะ” เด็กหญิงมัธยมปลายที่อยู่ข้างๆ เด็กชายพูดขึ้นมา สายตาของเธอจดจ้องไปที่หลินอี้ราวกับตกอยู่ในความลุ่มหลง

"แบบนี้นี่เอง ขอบคุณมากนะ"

"ด้วยความยินดีค่ะ"

แต่หลังจากรอต่ออีกสองสามนาที หลินอี้ก็พบว่าขงจิงยังไม่ลงมา

เมื่อรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขาจึงเดินไปที่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1

“อาจารย์กู่ นักเรียนหญิงคนนั้นมาข่วนลูกของฉันจนเป็นแผล คุณจะจัดการกับเรื่องนี้ยังไง”

“เขามาดึงผมฉันก่อน! และเขาก็ยังเอาปากกามาเขียนชุดนักเรียนของฉันด้วย ไม่งั้นฉันก็คงไม่ตอบโต้เขาหรอก!”

“นี่ไม่ใช่เสียงของเสี่ยวจิงหรอกหรอ?”

หลินอี้ได้ยินเสียงของขงจิงและรีบเร่งฝีเท้าไปตามทิศทางเสียงที่ดังขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

ทันทีที่เขามาถึงห้องเรียน หลินอี้ก็ผงะ

ผู้หญิงในเครื่องแบบบนโพเดียมไม่ใช่กู่จิงซูที่เขาเคยพบมาก่อนหรอ?

กู่จิงซูสวมกางเกงยีนส์สีน้ำเงิน รองเท้าผ้าใบสีดำ สวมเสื้อ เรียบง่ายและดูดี

แต่ถ้าจำไม่ผิด ดูเหมือนอาจารย์ประจำชั้นของขงจิงจะไม่ใช่กู่จิงซูไม่ใช่หรอ

หรือว่าเกิดการเปลี่ยนแปลงอาจารย์?

เมื่อเห็นหลินอี้เข้ามาจากข้างนอก กู่จิงซูก็ตกใจเช่นกัน

ผู้ชายคนนี้คือมหาเศรษฐีที่ร่ำรวยมหาศาลที่เธอพบเจอเมื่อไม่กี่วันก่อนไม่ใช่หรือไง?

ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่?

“พี่เสี่ยวอี้”

ก่อนที่กู่จิงซูจะพูด ขงจิงก็วิ่งไปหาหลินอี้และหยุดอยู่ด้านข้างของเขา

“พ่อแม่ของเธอกำลังปิดร้านอยู่ พี่ก็เลยเป็นคนมารับแทน” หลินอี้เหลือบมองคู่รักวัยกลางคนที่ยืนอยู่ไม่ไกล และพบว่าใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความโกรธ

ต่อหน้าพวกเขา มีชายร่างอ้วนตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งยืนอยู่พร้อมกับรอยเลือดเล็กน้อยบนใบหน้าของเขา

ซึ่งนั่นจะต้องเป็นผลงานชิ้นเอกของขงจิงแน่ๆ

“เกิดอะไรขึ้น ทะเลาะกับเพื่อนอย่างนั้นหรอ”

"เขารังแกหนูก่อน"

เมื่อเห็นหลินอี้อยู่ที่นี่แล้ว ขงจิงก็ไม่กลัวอีกต่อไป เธอหันกลับมาและพูดว่า:

“พี่เสี่ยวอี้ ดูที่เสื้อผ้าของหนูสิ เห็นไหมว่ามันมีรอยเปื้อนน้ำมันเต็มไปหมดเลย”

“โอเค พี่รู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น”

หลินจับศีรษะของขงจิงและเดินมาอยู่ข้างหน้าของเธอพร้อมกับพูดว่า:

“เรื่องนี้เป็นความผิดของลูกชายพวกคุณที่กลั่นแกล้งเสี่ยวจิงก่อน แต่การที่เสี่ยวจิงข่วนลูกชายของคุณก็นับว่าเป็นความผิดของเธอเช่นกัน ต่างฝ่ายต่างผิด ดังนั้นก็ถือซะว่าหายกัน”

กู่จิงซูรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เธอไม่ได้คาดหวังว่ามหาเศรษฐีที่ร่ำรวยหมาศาลเช่นหลินอี้จะช่างพูดมากขนาดนี้

หากเป็นคนอื่น เขาคงจะเลือดขึ้นหน้าไปแล้ว

"อย่ามาพูดจาไร้สาระนะ" แม่ของเด็กชายพูดต่อ:

“แหกตาดูให้ดีสิ ถ้าลูกของฉันเกิดพิการขึ้นมาจะเป็นยังไง เขากำลังจะเข้าวงการบันเทิงในอนาคต แต่บาดแผลนี้ทำให้ผิวพรรณของเขาต้องเป็นริ้วลอย คุณจะต้องรับผิดชอบ!”