028 - ลูกโลหะทองคำ
“เจ้าพักก่อน อาการบาดเจ็บของเจ้ายังไม่ฟื้นตัวอย่างสมบูรณ์ หากเจ้าโจมตีอีกครั้ง มันจะไม่ดีกับร่างกายของเจ้า ข้าจะเป็นคนโจมตีกำแพงนี้เอง” เย่เสี่ยวพูดกับจ้าวยู่เฟยและเริ่มรวมพลังไว้ที่หมัด หมัดนี้ถูกคลุมไว้ด้วยแสงสีแดง จากนั้นจึงโจมตีอย่างเต็มกำลัง
“หมัดทลายภูผา”
“ตู้มมม”
“หมัดทลายภูผา”
“ตู้มมม”
“หมัดทลายภูผา”
“ตู้มมม”
เขายังคงโจมตีอย่างต่อเนื่องด้วยทักษะระดับธรรมดาขั้นต่ำ หมัดทลายภูผา กำแพงนี้ถูกทำขึ้นจากแร่ที่ไม่รู้จัก มันยากมากที่เขาจะสามารถทำลายกำแพงด้วยทักษะวิชาระดับธรรมดาขั้นต่ำ
ด้วยความพยามในการโจมตีไปยังกำแพงอย่างหนัก ในที่สุดกำแพงก็ถูกทำลายลงหลังจากผ่านไปราวครึ่งชั่วโมง
“แค่ก”
“แค่ก”
ฝุ่นควันกระจายไปทั่วทั้งห้องเล็ก พวกเขาทั้ง 2 ต่างสำลักเพราะฝุ่นควัน ไม่สามารถมองเห็นอะไรในห้องได้
เมื่อฝุ่นควันเริ่มจางลง สิ่งต่างๆ เริ่มปรากฎชัดเจนมากขึ้น หลังจากนั้นพวกเขาทั้ง 2 ต่างช่วยกันค้นหาแหล่งพลังงานที่ถูกฝังอยู่ในกำแพงที่พังทลาย จ้าวยู่เฟยมองไปยังวัตถุทรงกลมคล้ายลูกเหล็กสีทองที่เสียหายไปครึ่งหนึ่ง ลูกเหล็กส่องประกายด้วยแสงสีทอง
“เย่เสี่ยวมองไปยังวัตถุทรงกลม หรือว่านี่คือแหล่งพลังงาน” จ้าวยู่เฟยนำลูกเหล็กสีทองออกมาให้เย่เสี่ยวดู
เย่เสี่ยวรับลูกเหล็กสีทองมาและเริ่มตรวจสอบอย่างระวัง เขาสัมผัสได้ ถึงพลังงานที่แผ่ออกมาจากลูกเหล็กสีทอง
“หืมมม ข้าคิดว่าเป็นเช่นนั้น ในเศษซากกำแพงไม่มีสิ่งใดนอกจากลูกเหล็กนี่” เขามองไปรอบๆ และพูดขึ้น “ลูกเหล็กนี้ดูเหมือนจะมีอะไรพิเศษ ไม่มีพลังงานอบู่ภายในแม้แต่นิดเดียว แต่กลับมีพลังวิญญาณแผ่ออกมาจากลูกเหล็กสีทอง”
เย่เสี่ยวคืนลูกเหล็กสีทองให้กับจ้าวยู่เฟย และมองตรงไปยังด้านที่เคยมีกำแพงอยู่ เขาสามารถเห็นถ้ำด้านในได้จากที่ที่ยืนอยู่
“ดูเหมือนว่ากำแพงนี้จะไว้ป้องกันถ้ำด้านในนี้”
“อะไรอยู่ด้านในกันนะ ไปสำรวจกันถอะ” จ้าวยู่เฟยมองไปยังถ้ำและกล่าวกับเย่เสี่ยว
“ไปกันเถอะ” เย่เสี่ยวและจ้าวยู่เฟยก้าวไปข้างหน้า เข้าสู่ถ้ำ
ถ้ำนั้นมืดมิดไร้ซึ่งแสงสว่างแม้แต่น้อย มีเพียงเส้นทางที่มุ่งตรงไปด้านหน้า นำไปสู่ส่วนลึกของถ้ำ
เย่เสี่ยวและจ้าวยู่เฟยเดินอยู่ในถ้ำอันมืดมิด ผ่านไปช่วงเวลาหนึ่ง พวกเขาเจอเข้ากับฝูงค้างคาว ภายในถ้ำอันมืดมิดเสียงกระพือปีกดังขึ้นจากด้านใน ฝูงค้างคาวต่างบินมาหาพวกเขาทั้งสอง
พวกมันสร้างความหวาดกลัวให้กับพวกเขา จ้าวยู่เฟยคว้ามือของเย่เสี่ยวและจับมันไว้แน่น นี่เป็นครั้งแรกที่เจ้ายู่เฟยเจอเหตุการณ์เช่นนี้ มีเพียงความมืดมิดไร้ซึ่งสิ่งใด มันสร้างความหวาดกลัวให้นางอย่างมาก ถ้ำอันมืดมิดนี้ช่างเงียบยิ่ง มีเพียงเสียงเดินของพวกเขาเท่านั้น
เย่เสี่ยวตะลึงไปชั่วขณะ ในความมืดมิด เขาไม่สามารถมองเห็นสิ่งใดแม้กระทั่งมือของตน เขารู้สึกว่ามีมือนุ่มจับมือเขาแน่น เย่เสี่ยวตัวสั่นเล็กน้อย เขาไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้คืออะไร เมื่อจ้าวยู่เฟยจับมือของเขา เขาอยากรู้สึกแบบนี้ตลอดไป เขาต้องการจับมือนางเอาไว้
เขาส่ายหน้าสลัดอารมณ์ความรู้สึกออก พวกเขาทั้งคู่ต่างอยู่ในถ้ำที่มืดมิด ไม่มีทางรู้ได้ว่าจะต้องเจอกับอะไร พวกเขาควรระมัดระวังตัวให้มาก
หลังจากเดินไปราว 500 เมตร พวกเขาเห็นแสงสว่างปรากฎขึ้นที่ด้านหน้า พวกเขาทั้ง 2 มองหน้ากันและมุ่งหน้าไปยังที่แสงสว่าง เมื่อพวกเขาเข้าไปใกล้แสงสว่าง เขาสามารถมองเห็นได้มากขึ้น
เมื่อพวกเขาอยู่เบื้องหน้าแสงสว่าง พวกเขาถึงกับตะลึงกับสิ่งที่เห็น ด้านหน้านั้นเป็นทะเลสาบเล็กๆ ด้านหลังทะเลสาบเป็นต้นไม้ขนาดใหญ่ที่มีลูกจำนวนมาก พวกเขานับได้ 20 ลูก ห่างออกไปมีกระท่อมที่สร้างจากไม่ไผ่
พวกเขามาถึงหน้าทะเลสาบเป็นอันดับแรก ทะสาบนี้เป็นทะเลสาบทั่วไป แต่พวกเขาพบว่ากลางทำเลสาบมีกระบี่จมอยู่ เห็นเพียงด้ามกระบี่เท่านั้นที่อยู่เหมือนน้ำ
“แม่นางจ้าว ข้าต้องการกระบี่อันนั้น ข้ายังไม่มีอาวุธชั้นดีเลย” เย่เสี่ยวมองไปยังจ้าวยู่เฟยอย่างอับอาย แต่เขาจะทำอะไรได้ หากเขาต้องการอาวุธชั้นดีเขาจะต้องหน้าด้านและร้องขอในสิ่งที่ต้องการ
“ตกลง ข้ามีอาวุธที่ยอดเยี่ยมของตัวเองแล้ว ข้าไม่ต้องการกระบี่เล่มอื่นอีก เจ้าเอาไปได้เลย” จ้าวยู่เฟยรู้ว่าเขามีเพียงอาวุธระดับธรรมดาขั้นกลาง นางจึงบอกให้เย่เสี่ยวเก็บกระบี่ตรงหน้าไว้
เย่เสี่ยวกระโดลงในทะเลและเริ่มว่ายน้ำไปยังด้ามกระบี่ที่ลอยอยู่ เขาเข้าใกล้กระบี่ที่อยู่กลางทะเลสาบและยกมือขึ้นเพื่อจะจับไปยังด้ามกระบี่
“อ๊ากกกก”
เย่เสี่ยวส่งเสียงร้องอย่างเจ็บปวด ขณะที่เขาจับไปยังด้ามกระบี่ ปราณกระบี่จำนวนมากปรากฎออกมาจากกระบี่เข้าสู่ร่างกายของเขา จุดลมหราณทั้งหมดในร่างเริ่มถูกตัดเป็นชิ้นๆ เขารู้สึกราวกับถูกกระบี่นับร้อยโจมตีพร้อมกันและเริ่มทำลายอวัยวะต่างๆ ในร่างกายของเขา