040 - อัจฉริยะของอาณาจักรชิงหลง

---เมืองหลวง---

สถานที่แห่งนี้คราคร่ำไปด้วยผู้คนมากมายที่มาใช้งานข่ายอาคม ที่นี่สามารถมองเห็นข่ายอาคมเคลื่อนย้ายทั้ง 2 ได้ ข่ายอาคมอันหนึ่งสำหรับผู้คนที่มาเมืองหลวงจากที่ต่างๆ อีกข่ายอาคมหนึ่งเป็นการเคลื่อนย้ายจากเมืองหลวงไปยังที่อื่นๆ

เกิดแสงสว่างวาบที่ข่ายอาคมสำหรับเคลื่อนย้ายมายังเมืองหลวง มีคน 10 คนปรากฎตัวขึ้นทันที

นั่นคือเย่เสี่ยวและคนอื่นๆ ที่เดินทางมาพร้อมกัน ด้วยประกายแสงที่ปรากฎขึ้นได้เคลื่อนย้ายพวกเขามายังเมืองหลวงในเสี้ยววินาที

มองเห็นฝูงชนมากมายต่างยืนรอใช้งานข่ายอาคมเคลื่อนย้าย เย่เสี่ยวและชายอีก 2 คนถึงกับชะงักไประยะหนึ่ง นั่นย่อมหมายความว่าชายทั้ง 2 คนย่อมมาที่นี่เป็นครั้งแรก

“อย่ามัวแต่ยืนอยู่ พวกเจ้ารีบไปได้แล้ว กลุ่มใหม่กำลังจะเคลื่อนย้ายมาแล้ว” หนึ่งในผู้คุ้มกันข่ายอาคมเคลื่อนย้ายตะโกนออกมา

เมื่อเย่เสี่ยวและชายหนุ่มทั้ง 2 รู้สึกตัว พวกเขามองไปรอบๆ และพบว่ามีเพียงพวกเขาทั้ง 3 คนเท่านั้น ที่ยังคงยืนอยู่ที่ข่ายอาคมเคลื่อนย้าย คนอื่นๆ ได้แยกย้ายกันออกไปจนหมดสิ้น พวกเขารวมทั้งเย่เสี่ยวรีบลงไปปะปนกับฝูงชนเพื่อกลบเกลื่อนความอับอาย

เมื่อเย่เสี่ยวออกมาจากฝูงชนได้ เขาตกตะลึงอีกครั้งเมื่อเห็นบางสิ่งอยู่ตรงหน้า

ตอนนี้เขายืนอยู่ตรงกลางของถนน รอบตัวเขาเต็มไปด้วยผู้คนมากมาย

เมืองหลวงมีพื้นที่กว้างใหญ่ยิ่ง ผู้คนมากมายกระจัดกระจายอยู่ทั่วทุกพื้นที่ บางคนกำลังเข้าร้าน บางคนกำลังออกจากร้าน ทุกที่ต่างมีคนมากมาย

หลังจากสำรวจไปสักครู่ เย่เสี่ยวเดินเข้าไปยังร้านเล็กๆ ร้านหนึ่งเพื่อหาข้อมูลบางอย่าง หลังจากได้ข้อมูลที่ต้องการเขาจึงมุ่งหน้าไปยังโรงเตี๊ยม

เมื่อเห็นเขาเข้ามาในโรงเตี๊ยม หญิงสาวอายุยี่สิบกลางๆ จึงเดินไปหาเขาด้วยรอยยิ้มพร้อมกับถามขึ้น “ยินดีต้อนรับท่านลูกค้า ไม่ทราบว่าท่านต้องการเช่าห้องพักหรือมากินอาหารที่โรงเตี๊ยมของเรา?”

“ข้าต้องการเช่าห้องพักที่นี่ไม่กี่วัน” เย่เสี่ยวตอบนางด้วยรอยยิ้ม

“ค่าใช้จ่ายสำหรับเช่าห้องคืนละ 100 เหรียญเงิน ท่านต้องจ่ายตามจำนวนวันที่พัก และด้วยเหตุผลบางประการ หากท่านพักที่นี่จนเกินวันที่ได้จ่ายไว้ ท่านจะต้องจ่ายเพิ่มตามจำนวนวันที่พักเกินไป” หญิงสาวที่ดูเหมือนว่าจะทำงานให้กับโรงเตี๊ยมที่นี่ได้บอกเงื่อนไขการพักที่โรงเตี๊ยมให้กับเขา

เมื่อได้ยินที่นางบอก เย่เสี่ยวรู้สึกแปลกใจกับค่าเช่าห้อง เพียง 1 คืนกลับต้องจ่าย 100 เหรียญเงิน ก่อนที่เข้าจะได้ครอบครองไข่มุกสวรรค์แม้แต่ 10 เหรียญเงินยังมาเกินไปสำหรับเขา แต่ที่เมืองหลวงแห่งนี้แม้แต่โรงเตี๊ยมทั่วไปกลับต้องจ่ายถึง 100 เหรียญเงินเพียงเพื่อพัก 1 คืน

แต่ตอนนี้เขาไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องเหรียญเงินหรือแม้กระทั่งเหรียญทองในเมื่อตัวเขามีเหมืองหินวิญญาณระดับต่ำ เขาจ่าย 10 เหรียญทองที่เป็นราคาที่พัก 10 วัน

หลังจากได้รับเงิน หญิงสาวจึงนำทางเขาไปยังชั้นที่ 2 ของโรงเตี๊ยมและมุ่งหน้าไปยังห้องห้องหนึ่ง นางเปิดประตูห้องและให้เขาเข้าไปในห้อง เมื่อเย่เสี่ยวเข้าไปแล้วหญิงสาวจึงพูดว่า “หากท่านต้องการสิ่งใดสามารถเรียกข้าได้ทันที”

“ตกลง ขอบคุณ” เย่เสี่ยวพยักหน้า หญิงสาวออกจากห้อง กลับไปยังชั้นที่ 1 เมื่อนางออกไป เย้สี่ยวจึงปิดประตูและวางแผนที่จะพักสักระยะ เขารู้เหนื่อยล้าจากการออกผจญภัยเป็นอย่างมาก หลังจากผ่านไปชั่วเวลาสั้นๆ เขาจึงหลับไป

เมื่อเขาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เป็นเวลาบ่ายของวันถัดไป เขาลุกขึ้นและอาบน้ำ เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยเขาจึงลงมาชั้นล่างของโรงเตี๊ยมที่เต็มไปด้วยผู้คนมากมายที่พากันมาเพื่อกินข้าวเที่ยง

เขายืนรออยู่อีกด้านระยะหนึ่ง เมื่อมีโต๊ะว่างเขาจึงเดินไปนั่งลง

ไม่นานนัก หญิงผู้ดูแลเข้ามาทักทายเย่เสี่ยวและนำรายการอาหารมาให้พร้อมทั้งกล่าวถาม “ท่านลูกค้าต้องการกินสิ่งใดงั้นรึ?”

เย่เสี่ยวไม่ได้รับรายการอาหารแต่กล่าวขึ้น “นำอาหารขึ้นชื่อทั้งหมดของโรงตี๊ยมและเหล้ามา 1 กา”

“เจ้าค่ะ” หยิงสาวผู้ดูแลกล่าวด้วยความเคารพอลัจากไป

ผ่านไปไม่นาน เหล้าชั้นดีและอาหารแสนอร่อยถูกนำมายังโต๊ะของเขา เขาเริ่มกินอาหารที่ถูกนำมาไว้ที่โต๊ะเขาทันที

ผู้คนรอบๆ ต่างจับกลุ่มกันพูดคุยเรื่องราวบางอย่าง แต่สิ่งที่คนเหล่านั้นจับกลุ่มกันคุยกลับเป็นเรื่องราวการแข่งขันที่ถูกจัดขึ้นโดย 5 นิกายใหญ่และตระกูลราชวงศ์

“ข้าได้ยินมาว่าซูชิงจะเข้าร่วมการแข่งขันครั้งนี้ เจ้ารู้รึไม่?”

“อะไรนะ? จริงงั้นรึ?”

“ใช่ แล้วเจ้ารู้อะไรอีกบ้าง?”

“เจ้าซูชิงนั่นเป็นนักสู้อัจฉริยะที่หาได้ยาก ทั่วทั้งอาณาจักรชิงหลงของเรามีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ทัดเทียมหรืออาจจะเหนือกว่าเขา”

“ใคร?”

“แน่นอนว่าต้องเป็นหลินฮ่าว”

“หลินฮ่าวคือใครงั้นรึ?”

“เจ้าไม่รู้จักแม้แต่หลินฮ่าวงั้นรึ? เขาเป็นสุดยอดอัจฉริยะของอาณาจักรชิงหลงของเรา เขาเริ่มบ่มเพาะเหมือนเด็กธรรมดาทั่วไป บ่มเพาะอย่างเรียบง่าย จนกระทั่งอายุ 14 เขากลับบ่มเพาะได้อย่างรวดเร็วยิ่งกว่าผู้ใด”