056 – การต่อสู้กับสัตว์อสูรลิงยักษ์ทองคำ

ก่อนหน้านี้ เขาเพียงคิดว่าอาวุโสสูงสุดมีความขัดแย้งกับอาวุโส 5 เย่ฟาน เป็นเรื่องธรรมดาที่เขาตกเป็นเป้าหมายและถูกขับไล่ออกจากนิกาย

แต่ตอนนี้ เขาเข้าใจแล้วว่าเขาเข้าใจผิดทั้งหมด ตั้งแต่เริ่มแรกมันยังมีเบื้องหลังที่เขายังไม่รู้

“โฮกกกกก”

เสียงคำรามของสัตว์อสูรทำให้เขาถูกปลุกจากห้วงความคิด

สัตว์อสูรลิงยักษ์ทองคำ ที่กำลังยืนอยู่เงียบๆ เริ่มโมโห หลังจากเห็นว่ามีมนุษย์คนอื่นเข้ามา พวกมันรู้ว่าเขามาเพื่อช่วยกลุ่มคนเหล่านี้ที่มาล่าพวกมัน พวกม้นจึงคำรามไปยังเย่เสี่ยวเพื่อส่งคำเตือนไม่ใช้เข้ามาช่วยกลุ่มคนเหล่านี้

เย่เสี่ยวหยุดเดินไปหาหลี่หยุนและกลุ่มของเขา เขาไม่ได้หยุดเพราะเสียงคำราม แต่เป็นเพราะสิ่งที่หลี่หยุนกล่าว

“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าตกลงจากหน้าผาในป่าเมฆาทมิฬ” เย่เสี่ยวเมินสัตว์อสูรทั้ง 2 และมองไปยังหลี่หยุนด้วยความเย็นชา

หลี่หยุนรู้แล้วว่าเขาได้พูดบางสิ่งที่ไม่ควรออกไป เขาเข้าใจได้ว่าหากเขาไม่ตอบคำถามของเย่เสี่ยว เย่เสี่ยวย่อมไม่ช่วยเขาอย่างแน่นอน

หลี่หยุนถอนหายใจและพูดขึ้น “เรื่องมันยาวและเราไม่มีเวลามากพอ ทำไมเจ้าไม่ช่วยพวกเราก่อน ข้าสัญญาว่าข้าจะเล่าทุกอย่างที่รู้แก่เจ้าหลังจากที่พวกเราแก้ไขปัญหานี้ได้”

เย่เสี่ยวไม่เคลื่อนไหวตามคำพูกของเขา เขาทำเพียงมองไปที่หลี่หยุนเงียบๆ

หลี่หยุนเห็นเช่นนี้เขาจึงยิ้มเล็กน้อย “พี่ชายเย่ ข้าขอสาบานต่อสวรรค์ หลังจากที่เราจบปัญหานี้แล้ว ข้าจะบอกท่านทุกอย่างที่ท่านต้องการรู้ หากข้าไม่รักษาสัญญาขอให้สายฟ้าสวรรค์ลงทันฑ์สังหารข้า”

“เป็นอย่างไรพี่ชายเย่ ตอนนี้ข้าได้กล่าวคำสาบาน ทำไมท่านไม่ช่วยพวกเราก่อน”

เย่เสี่ยวตกตะลึงขณะที่เขาเป็นพยานขณะที่หลี่หยุนสาบานต่อสวรรค์

ในโลกนี้ไม่ว่าใครก็ตาม ทั้งคนธรรมดาและเทพ หากสาบานต่อสวรรค์เพื่อสัญญาหรืออื่นๆ เขาจะต้องรักษาคำพูด ไม่เช่นนั้นเขาจะต้องตายอย่างอนาจ

ตอนนี้ไม่มีเหตุผลที่จะไม่ช่วยหลี่หยุนและกลุ่มของเขา หากเย่เสี่ยวต้องการรู้ว่าอะไรคือความจริงและเบื้องลึกเบื้องหลังทั้งหมดที่เขาไม่เคยรู้มาก่อน ที่เกี่ยวข้องกับอาวุโส 5 เย่ฟานและตัวเขา เขาจะต้องช่วยหลี่หยุนและกลุ่มจากปัญหาถึงชีวิตในตอนนี้

“ตกลง ข้าจะช่วยพวกเจ้า” เย่เสี่ยวพยักหน้าและเริ่มเดินไปยังกลุ่มของหลี่หยุนอีกครั้ง

“โฮกกกกก”

สัตว์อสูรลิงยักษ์ทองคำร้องคำรามเสียงดังอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าเย่เสี่ยวกำลังมุ่งหน้าไปยังกลุ่มของหลี่หยุน

เย่เสี่ยวมุ่งหน้าไปถึงกลุ่มของหลี่หยุนและร่วมมือสังหารเจ้าลิงยักษ์คู่นี้

เมื่อลิงยักษ์ทองคำเห็นเช่นนี้ พวกมันโมโหมากและวิ่งเข้าโจมตีกลุ่มของพวกเขา

เย่เสี่ยวเริ่มรวบรวมพลังวิญญาณที่นิ้วมือข้างขวา หลังจากผ่านไปช่วงเวลาหนึ่งกลิ่นอายทำลายล้างเล็ดลอดออกม่จากนิ้วของเขา

“พวกเจ้าทั้ง 5 จงไปจัดการลิงยักษ์ทองคำตัวหนึ่ง ส่วนอีกตัวปล่อยให้เป็นหน้าที่ข้า” เย่เสี่ยวพูด

“ตกลง” หลี่หยุนพยักหน้า

หลี่หยุนและกลุ่มของเขารีบไปล้อมอสูรลิงยักษ์ทองคำตัวหนึ่งและเริ่มโจมตีด้วยทุกอย่างที่พวกเขามี

“มาเริ่มกันเถอะ” หลี่หยุนวิ่ง เขาซัดฝามือไป 3 ครั้งไปยังร่างของลิงยักษ์ทองคำที่ถูกล้อมโดยกลุ่มของเขา ฝ่ามือทั้ง 3 รวมเป็น 1 พร้อมมีเงาฝ่ามือตามมา จากฝ่ามือที่ปล่อยออกมา มีแสงส่องสว่างกลางอากาศ พวกเขาทุ่มกำลังอันเกินต้านไปยังร่างของอสูรลิง

ลิงยักษ์ได้รับบาดเจ็บ มันร้องด้วยความเจ็บปวดจากการโจมตีด้วยฝ่ามือของหลี่หยุน มันถอยไปหลายก้าว

ลิงยักษ์ทองคำร้องขึ้นด้วยความโกรธที่ถูกบังคับให้ถอย มันอ้าปากปล่อยลำแสงสีทองไปยังหลี่หยุน

“อ๊ะ!”

หลี่หยุนรีบหลบลำแสงสีทอง ลำแสงเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูง มันกระแทกไปยังไหล่ของหลี่หยุน ทำให้เข้าร้องอย่างเจ็บปวด เลือดไหล่ออกจากไหล่ของเขาทันที เป็นไปได้ว่าถ้าเขาได้รับการโจมตีที่ไหล่อีกครั้ง มันย่อมหายไปอย่างแน่นอน ทั้งแขนของเขาจะต้องถูกตัดขาด

หลี่หยุนคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวดเมื่ออสูรลิงยักษ์ทองคำกระโจนเข้าใส่ตัวเขาตามด้วยการโจมตีถัดมาที่เข้าถึงตัวเขา มันยกเท้าหน้าทั้ง 2 ข้างขึ้นและตะปปลงด้วยแรงทั้งหมดลงไปยังหลี่หยุน หลี่หยุนตะลึงกับการโจมตีที่กำลังเข้ามา เขาไม่พร้อมสำหรับรับการโจมตีนี้ หากเขาโดนการโจมตีนี้เข้า เขาจะต้องตายอย่างแน่นอน

แต่ความเป็นจริงตอนนี้ มีการโจมตีหลากหลายมากมายต่อหน้าต่อตาเขาต้านมือใหญ่ยักษ์ของอสูรลิงไว้จนมันถูกส่งลอยออกไป เหลือเพียงลมหายใจสุดท้าย

หลี่หยุนถอนหายใจอย่างโล่งอกและมองไปยังเพื่อนทั้ง 4 ของเขา

ทั้ง 4 คนเป็นสมาชิกในกลุ่มที่ช่วยเขาไว้ในตอนท้าย ตั้งแต่เริ่มต้น ทั้ง 4 คนยืนล้อมรอบลิงยักษ์ทองคำไว้ พวกเขารวบรวมพลังวิญญาณทั้งหมดรอคอยโอกาสที่จะโจมตีโดยใช้พลังนั้น

เมื่อเขาเขาเห็นการโจมตีที่ 2 พวกเขาต่างมองไปยังยังคนอื่นๆ และเริ่มโจมตีพร้อมกันเพื่อหยุดการโจมตีครั้งที่ 2 ของลิงยักษ์ทองคำ

หลี่หยุยิ้มอย่างเบิกบานใจ และเดินไปยังร่างของลิงยักษ์ทองคำที่กำลังจะหมดลมหายใจพร้อมกับคนอื่นๆ ในกลุ่ม ลิงยักษ์ทองคำที่อยู่บนพื้นพร้อมลมหายใจสุดท้ายมองไปยังหลี่หยุนและกลุ่มของเขาที่กำลังเดินเข้ามา มันมองหลี่หยุนด้วยนัยน์ตาที่โกรธแค้น จากนั้นตาของมันจึงปิดลงตลอดกาล

หลี่หยุนและกลุ่มของเขาเหนื่อยเป็นอย่างมาก เมื่อพวกเขาพบว่าลิงยักษ์ทองคำได้ถูกสังหารแล้ว จึงถอนหายใจออกมาพร้อมนั่งลงตรงหน้ามันทันที พวกเขาไม่มีแรงเหลือพอที่จะยืนสู้ต่อ หากลิงยักษ์ทองคำยังมีชีวิตอยู่ ใครจะรู้ว่าพวกเขาทั้ง 5 จะเป็นอย่างไรต่อ

พวกเขานึกบางสิ่งขึ้นมาได้ จึงหันมองไปยังเย่เสี่ยว ขณะที่หันมองไป ปากพวกเขาอ้ากว้าง

ใช่ ปากของพวกเขาอ้ากว้างเมื่อได้เห็นเช่นนี้

เมื่อพวกเขาหันไปเห็นเย่เสี่ยวนั่งอยู่บนร่างของลิงยักษ์ทองคำอีกตัว กำลังกินผลไม้ขณะที่มองพวกเขาไปด้วย ราวกับมองการแสดง

หลี่หยุนและเพื่อนทั้ง 4 ต่างมองหน้ากัน และมองไปยังร่างของลิงยักษ์ทองคำอีกครั้ง ก่อนจะหันไปมองเย่เสี่ยวที่กินผลไม้อย่างสบายใจอยู่บนร่างของลิงยักษ์ทองคำ

“เจ้า...เจ้าฆ่ามันตั้งแต่ตอนไหน?” หลี่หยุนถอนหายใจยาวและถามขึ้นในที่สุด ทั้งกลุ่มเองต่างต้องการรู้คำตอบเช่นกัน

“ข้าฆ่ามันตั้งแต่ตอนที่เจ้ากำลังรอความตายจากฝ่ามือของลิงยักษ์ทองคำ” เย่เสี่ยวยิ้มกว้างให้กับเขา

มองไปยังใบหน้าที่ยิ้มกว้างและคำตอบที่ได้ยิน หลี่หยุนรู้สึกขุ่นเคืองจณะที่กลุ่มเพื่อนๆ ของเขาพยามหยุดหัวเราะ

หลี่หยุนรู้สึกถึงบางอย่างจึงหันไปมองรอบๆ เมื่อเขาเห็นสีหน้าของสมาชิกในกลุ่มทั้ง 4 ที่พยามหยุดหัวเราะอย่างสุดความสามารถ อารมณ์ของเขากลายเป็นขุ่นเคืองมากยิ่งขึ้น เขาต้องการอเปิดปากพูดบางคำ แต่ช่วยไม่ได้ที่เขาไม่อาจพูดอะไรได้

ความเป็นจริงเหมือนกับที่เย่เสี่ยวพูด เขาสังหารอสูรลิงยักษ์ทองคำลงไปตัวหนึ่งเมื่อมันกระโดดเข้ามาหาเขาด้วยการโจมตีคั้งที่ 2

เมื่อกลุ่มของหลี่หยุนเริ่มการต่อสู้กับอสูรลิงยักษ์ทองคำ เย่เสี่ยวได้รวบรวมพลังวิญญาณจากนิ้วมือขวาจนมากพอและกระโดดไปยังหัวของอสูรลิงยักษ์ที่กำลังวิ่งมาหาเขา นิ้วมือขวาของเขาเต็มไปด้วยพลังทำลายล้างค่อยๆ ระเบิดหิวของลิงยักษ์ทองคำ

⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠