060 - อาวุธต้องสาป

“ใช่...เจ้าเข้าใจถูกแล้ว” เยี่เสี่ยวมองไปที่หลี่หยุนพร้อมกับพยักหน้าและพูดขึ้น “ข้าเป็นหนึ่งในคนเหล่านั้นที่ไปสำรวจสุสานโบราณ เป็นข้าที่พบกระบี่วิญญาณเล่มนี้”

“กระบี่วิญญาณ?”

หลี่หยุนและสหายทั้ง 4 ของเขารู้สึกแปลกใจเมื่อได้ยินคำว่า ‘กระบี่วิญญาณ’

“เจ้ากำลังจะบอกว่ากระบี่นั่น... กระบี่ในมือเจ้าเป็นอาวุธวิญญาณงั้นรึ?” หนึ่งในสหายของหลี่หยุนกล่าวถามเสียงสั่น

กลุ่มของหลี่หยุนรวมทั้งตัวของหลี่หยุนเองล้วนมีประกายความโลภปรากฎในสายตา พวกเขาทั้งหมดมองไปยังเย่เสี่ยวราวกับมองกล่องสมบัติ

เย่เสี่ยวสังเกตเห็นแววตาที่สนใจและมีความโลภอยู่ในจาของพวกเขา หลังจากที่มองไปยังพวกเขา เขาจึงตอบกลับไป “ใช่ และมันไม่ใช่อาวุธวิญญาณระดับต่ำ แต่เป็นอาวุธวิญญาณระดับสูง กระบี่นี้เป็นกระบี่วิญญาณระดับสูง”

“กระบี่วิญญาณระดับสูง?”

“เหลือเชื่อ!”

“ศิษย์พี่ ข้ากำลังฝันอยู่งั้นรึ?”

“ทั้งชีวิตข้าไม่เคยเห็นแม้แต่กระบี่วิญญาณระดับต่ำมาก่อน แต่นี่คือกระบี่วิญญาณระดับสูงกลับอยู่ต่อหน้าข้า ข ข้าไม่รู้จะกล่าวเช่นไร”

...

...

พวกเขาทั้งหมดต่างพูดคุยกันเสียงดัง แม้แต่หลี่หยุนยังไม่สามารถสงบใจลงได้ เขาจ้องมองไปยังกระบี่ในมือเย่เสี่ยวอย่างไม่วางตา สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปมา เขาไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองรู้สึกเช่นไร

ทั้งหมดที่เกิดขึ้นนี้ล้วนเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับเย่เสี่ยว แม้แต่ตัวเขาเองยังรู้สึกเช่นเดียวกันเมื่อเห็นกระบี่วิญญาณครั้งแรก

เป็นที่รู้กันดีว่าทั่วทั้งอาณาจักรชิงหลง มีเพียงผู้นำนิกายของ 5 นิกายใหญ่และตระกูลราชวงศ์เท่านั่นที่มีอาวุธวิญญาณระดับสูง ไม่มีทางที่คนธรรมดาทั่วไปหรือแม้กระทั่งคนที่มีสถานะสูงส่งจะมีอาวุธวิญญาณระดับสูงเป็นของตนเองได้ แต่ตอนนี้อาวุธระดับนั้นกลับปรากฎต่อหน้าพวกเขา มันตกอยู่ในมือผู้ฝึกยุทธธรรมดา เป็นไปได้อย่างไรที่พวกเขาจะไม่เคลื่อนไหว

เย่เสี่ยวเข้าใจความติดของคนทั้ง 5 ที่อยู่ต่อหน้า เขายิ้มมุมปากด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มและพูดขึ้น “ใช่แล้ว นี่คือกระบี่วิญญาณระดับสูง แต่สิ่งที่สำคัญก็คือเมื่อข้าแกว่งกระบี่ในมือครั้งแรก ข้าสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่ผิดปกติ แต่ไม่เวลานั้นข้ายังไม่สามารถบอกได้ว่ามีสิ่งใดผิดปกติ”

“แต่ตอนนี้ข้าคิดว่าข้ารู้ว่ามีสิ่งใดผิดปกติที่กระบี่เล่มนี้ พวกเจ้าทั้งหมดต่างเห็นว่ากระบี่เล่มนี้ดูดกลืนพลังจากคนที่มีชีวิต เปลี่ยนพวกเขาให้กลายเป็นซากศพที่เหือดแห้ง ข้าคิดว่ากระบี่เล่มนี้จะต้องเป็นอาวุธต้องสาปอย่างแน่นอน”

รอยยิ้มและท่าทางดีใจของพวกเขาหายไปในทันที ราวกับโดนเย่เสี่ยวสาดน้ำเย็นเข้าใส่

“อาวุธต้องสาป?” พวกเขาทั้งหมดต่างถอยห่างออกไปราวกับเจอกับอสรพิษยักษ์ตรงหน้า

เมื่อเห็นเช่นนี้ เย่เสี่ยวจึงซ่อนรอยยิ้มไว้และพูดขึ้น “เช่นนั้นแรงกดดันที่น่าสะพรึงนั่น น่าจะมาจากกระบี่นี้?”

เมื่อพวกเขาได้ยินที่เย่เสี่ยวพูด ความทรงจำที่ต้องเผชิญหน้ากับแรงกดดันน่าสะพรึงกดดันให้พวกเขาต้องถอยไปด้วยความหวาดกลัวอีกครั้ง

“พี่ชายหลี่ เอาแบบนี้เป็นอย่างไร ข้าจะมอบกระบี่วิญญาณระดับสูงเล่มนี้ให้ท่านเป็นของขวัญ เมื่อท่านบอกทุกสิ่งที่รู้เกี่ยวกับข้าและอาวุโส 5 เย่ฟาน” เย่เสี่ยวยิ้วให้หลี่หยุนอีกครั้ง

หลี่หยุนที่ได้เห็นรอยยิ้มของเย่เสี่ยวรู้สึกอยากจะร้องไห้

“ไม่ ไม่ พี่ชายเย่พูดอะไรกัน ข้าจะกล้ารับของสำคัญจากท่านได้อย่างไร ท่านเก็บกระบี่เล่มนี้ไว้ใช้เถิด ตอนนี้ข้ายังไม่ต้องการกระบี่ ท่านก็เห็น ข้ามีกระบี่ของตัวเองอยู่แล้ว ฮ่าฮ่า” หลี่หยุนรีบพูดกับเย่เสี่ยวพร้อมกับหัวเราะกลบเกลื่อน

เจ้าไม่ต้องการกระบี่ต้องสาป จึงคิดมอบมันให้ข้าสินะ

เจ้าคิดว่ามีแค่เจ้าที่ฉลาดงั้นรึ?

เจ้าคงต้องการให้ข้าตายด้วยกระบี่ต้องสาปสินะ?

ฮึ่มมม ข้าไม่โง่ที่กระบี่นี่ไว้หรอก แม้ว่ากระบี่เล่มนี้จะเป็นกระบี่วิญญาณระดับสูงก็ตาม มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่จะเก็บมันไว้

ความคิดหลากหลายถาโถมเข้าใส่ในใจของหลี่หยุน ท้ายที่สุดเขาจึงตัดใจจากระบี่เล่นนี้หลังจากที่รู้ว่ามันเป็นกระบี่ต้องสาปสามารถดูดซับพลังชีวิตจากคนที่มีชีวิต

“โอ้ เป็นเช่นนั้นรึ ช่างน่าเสียดาย” เย่เสี่ยวแสดงท่าทางเสียใจขณะมองไปยังกระบี่ในมือของเขาพร้อมกับยิ้มอยู่ในใจ

พวกเจ้าทั้งหมดคิดว่าจะแย่งชิงกระบี่ไปจากข้าได้งั้นรึ

ตอนนี้ข้าไม่จำเป็นจ้องสู้กับพวกเจ้าแม้แต่น้อย

ฮ่าฮ่า พวกเจ้าทั้งหมดกลับเชื่อคำลวงของข้า

ความคิดเช่นนี้ปรากฎขึ้นในใจของเขา

เขาเก็บกระบี่วิญญาณไว้ในแหวนมิติและพูดขึ้น “หากพวกเจ้าไม่ต้องการก็ไม่เป็นไร ข้าคิดว่าข้าจะนำมันไปขายซะ

‘เจ้าวางแผนที่จะมอบอาวุธต้องสาปให้ข้าสินะ’ หลี่หยุนสาปแช่งเย่เสี่ยวในใจ แต่ตัวเขากลับนิ่งเงียบ เขาถึงกับตัวสันเมื่อคิดถึงแรงกดดันอันน่ากลัวและศพที่เหือดแห้งทั้ง 3

แม้ว่าเขาจะรู้สึกสียดาย แต่สำหรับความตายที่น่าหวาดกลัว การตายเช่นนี้เพียงพอที่จะทำให้เขาไม่กล้าแตะต้องกระบี่เล่มนี้รวมทั้งการนำมันมาเป็นของตัวเอง

“พี่ชายเย่เราจะทำอะไรอย่างไรต่องั้นรึ? ข้าหมายถึงศพพวกนี้...?” หลี่หยุนถามเย่เสี่ยวว่าควรทำอย่างไรกับศพที่เหือดแห้งทั้ง 3

คนเหล่านี้มาเพื่อปล้นเขา พวกมันพยามฆ่าเย่เสี่ยว, หลี่หยุนและสหายของหลี่หยุนทั้ง 4 แต่กลับเป็นฝ่ายถูกฆ่าแทน

⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠