062 - ความจริงที่ถูกเปิดเผย 2

ในวันนั้น ก่อนที่อาวุโส 5 เย่ฟานจะออกเดินทาง เขาเข้ามาหาเย่เสี่ยวและบอกกับเขาว่าจะออกเดินทางเพื่อทำภารกิจให้สำเร็จ เมื่อกลับมาจะทำให้เย่เสี่ยวแปลกใจยิ่ง ตอนนั้นเย่เสี่ยวมีความสุขอย่างมากและรออาวุโส 5 เย่ฟานกลับมาอย่างใจจดใจจ่อ แต่เขาก็ไม่ได้กลับมา มีเพียงข่าวการตายที่ถูกส่งกลับมาแทน

เมื่อเย่เสี่ยวได้ยินข่าวการตายของอาวุโส 5 เย่ฟานเขาโศกเศร้าอยู่นาน หลังจากวันนั้นไม่นาน โจวเหยียนเข้ามาหาเรื่องเขาที่สวนสมุนไพรและทำร้ายเขาจนพิการ หลังจากนั้นเขาจึงถูกขับไล่ออกจากนิกายจันทราเงินและเป็นอีกครั้งที่โจวเหยียนลอบทำร้ายเขาในป่าเมฆาทมิฬ

ในครานั้นเย่เสี่ยวได้รับโชคในคราวเคราะห์ ได้รับไข่มุกสวรรค์มาในครั้งนั้น ทุกสิ่งจึงเปลี่ยนไป

“เขาไปที่นั่นเพื่อค้นหาเพลิงวิญญาณด้วยคำสั่งที่นำมันมามอบเป็นของขวัญให้กับเจ้า แต่อาวุโส 5 เย่ฟานไม่ใช่คนเดียวที่เดินทางไปหาสมบัติชิ้นนี้ในครั้งนี้ อาวุโสใหญ่และอาวุโส 2 ของนิกายจันทราเงินเองก็เช่นกัน ขณะที่นิกายดาบทมิฬของข้าได้ส่งอาวุโส 2 และอาวุโส 3 ไปเข้าร่วมในการแย่งชิงเพลิงวิญญาณเช่นกัน”

“ความจริงแล้วพวกเขาได้รับข่าวของเพลิงวิญญาณมาจากคนลึกลับคนหนึ่ง ข้าไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร แต่เป็นคนลึกลับคนนั้นที่กระจายข่าวของเพลิงวิญญาณ พวกเขาทั้งหมดต่างไปลองเสี่ยงโชคเพื่อที่จะได้รับสมบัติชิ้นนี้”

“แต่พวกเราก็ไปถึงช้าเกินไป ขณะที่อาวุโส 5 เย่ฟานได้รับเพลิงวิญญาณแต่เขากลับรู้สึกว่ามันควบคุมได้ยาก เขาจึงผนึกมันไว้ในขวดหยก เมื่อเห็นเช่นนั้น อาวุโสใหญ่และอาวุโส 2 ของนิกายจันทราเงินรวมทั้งอาวุโส 2 และอาวุโส 3 นิกายดาบทมิฬจึงร่วมมือกันล้อมเขาเอาไว้ พวกเขาต้องการให้อาวุโส 5 เย่ฟานยอมส่งมอบเพลิงวิญญาณมา แต่อาวุโส 5 เย่ฟานปฎิเสธ เขาบอกว่าต้องการนำมันมาเป็นของขวัญให้กับเจ้า”

“เมื่ออาวุโสทั้ง 4 เห็นว่าอาวุโส 5 เย่ฟานไม่ยอมส่งมอบเพลิงวิญญาณให้ พวกเขาจึงร่วมมือกันสังหารอาวุโส 5 เย่ฟาน”

“และอีกครั้ง หลังจากที่อาวุโสที่ 5 เย่ฟานตาย เหล่าอาวุศที่เหลือทั้ง 4 เริ่มต่อสู้กันเอง ท้ายที่สุดอาวุโสใหญ่นิกายจันทราเงินเป็นฝ่ายชนะและได้เพลิงวิญญาณไป แต่เขาไม่ได้เก็บเพลิงวิญญาณไว้ให้ตัวเอง แต่มอบมันให้กับศิษย์ของเขาโจวเหยียนเป็นของขวัญและช่วยเขาหลอมรวมเข้ากับเพลิงวิญญาณ”

“เมื่อโจวเหยียนหลอมรวมเข้ากับเพลิงวิญญาณได้สำเร็จ เขาได้กลายเป็นนักสู้เขตแดนรวมปราณ”

“ตั้งแต่ที่อาวุโส 5 เย่ฟานตายไปเพราะพวกเขา โจวเหยียนแนะนำให้พวกเขาฆ่าเจ้าเพื่อป้องกันปัญหาที่จะเกิดขึ้นในอนาคต ดังนั้นพวกเขาจึงมุ่งเป้าไปที่เจ้า ทำให้เจ้าพิการและยังบอกอีกว่าเจ้าตกหน้าผาในป่าเมฆาทมิฬตาย”

หลี่หยุนเล่าเรื่องราวจนจบ หลังจากนั้นเขาได้เงยหน้าขึ้นมองไปยังเย่เสี่ยว

เวลานี้ หลังจากที่เย่เสี่ยวได้ยินความจริง เขาเต็มไปด้วยความโกรธ โกรธอย่างยิ่งจนสั่นไปทั่วทั้งร่าง

มองไปยังใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธ หลี่หยุนถึงกลับหวาดกลัว พลันนึกถึงความตายที่คนโง่ทั้ง 3 ต้องเผชิญ เขาถึงกับตัวสั่นขึ้นมาเล็กน้อย

ในเวลานี้ ทั่วทั้งถ้ำมีแต่ความเงียบ

หลังจากผ่านไปนาน เย่เสี่ยวถอนหายใจยาวและสงบใจลง เขาจึงหันไปพูดกับหลี่หยุน “หากข้าพบว่าเจ้ามีส่วนเกี่ยวข้องกับที่อาวุโส 5 เย่ฟานตาย ข้าจะตามไปฆ่าเจ้า”

หลังจากพูดออกไป เย่เสี่ยวออกไปจากถ้ำและเริ่มวิ่งอย่างคนเสียสติในป่าหมอกเมฆา

หลี่หยุนที่เกิดหวาดกลัว เมื่อเห็นเย่เสี่ยวหายไปจากสายตา เขานั่งลงบนพื้นเสียงดัง ‘ตุบ’ อย่างหมดแรง

เขาเพียงถอนหายใจยาวอย่างโล่งใจ เมื่อยืนยันได้ว่าเย่เสี่ยวไม่อยู่ที่นี่แล้วและน่าจะไม่มีทางที่จะย้อนกลับมา

อีกด้าน เย่เสี่ยววิ่งอย่างคนเสียสติในป่าเขาเพียงวิ่งจนมาถึงส่วนที่เป็นขอบชั้นหมอกหนา

เพียงเขาเห็นชั้นหมอกหนาตรงหน้า ทำให้เขารู้สึกตัวอีกครั้ง เขาพยามสงบใจลง แต่ตอนนี้เขาไม่สามารถควบคุมอารมณ์ได้ เขานั่งลงคุกเข่ากับพื้น มองขึ้นไปยังท้องฟ้าและร่ำร้องตะโกนออกมาเสียงดังพร้อมกับอ้าแขนทั้ง 2 ออกกว้าง

“อ๊ากกกกกก!”

เสียงร้องคร่ำครวญดังออกมาทั่วทั้งป่าหมอกเมฆา ใครที่ได้ยินถึงกับหวาดกลัว นกเริ่มจากต้นไม้บินขึ้นไปบนฟ้า แม้แต่สัตว์อสูรระดับ 1 บางตัวยังหวาดกลัวและเริ่มวิ่งกระจายไปทั่วทุกทิศทาง

หลังจากผ่านไปสักระยะ เย่เสี่ยวจึงสามารถสงบใจลงได้ เขามองตรงไปยังด้านหน้ากำหมัดพร้อมกับกัดฟันแน่นและพูดขึ้น “อาวุโสใหญ่ อาวุโส 2 และโจวเหยียน เจ้าเตรียมรับการแก้แค้นจากข้าได้เลย วันหนึ่งข้าจะกลับไป เมื่อนั้นมันจะเป็นวันสุดท้ายที่เจ้าจะได้มีชีวิตอยู่ อาวุโส 2 และอาวุโส 3 นิกายดาบทมิฬ พวกเจ้าเตรียมตัวตายได้เลย อีกไม่นานข้าจะสังหารพวกเจ้า คอยก่อนเถอะ...”

⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠