070 - อาณาจักรหลิงหวู่

เย่เสี่ยวยังคงมองไปที่ยอดฝีมือทั้ง 2 คนหนึ่งเป็นชายร่างท้วมถือดาบในมือ อีกคนดูเหมือนโครงกระดูกผอมบางแต่กลับมีสายตาชั่วร้ายราวปีศาจ

“นี่...เจ้ารู้รึไม่ว่าพวกเขาเป็นใคร?” เสียงของชายหนุ่มด้านข้างดังขึ้นข้างหูเย่เสี่ยว

เย่เสี่ยวหันกลับไปมองชายหนุ่มอายุราว 16 – 17 ปี และตอบกลับไป “ไม่...ข้าไม่รู้จักพวกเขา แต่สมควรจะเป็นผู้นำนิกายทั้ง 2 ของ 5 นิกายใหญ่”

“ไม่...พวกเขาไม่ใช่ ข้ารู้จักยอดฝีมือเขตแดนจักรพรรดิในอาณาจักรชิงหลงทุกคน 5 คนในพวกเขามาจาก 5 นิกายใหญ่และ 2 คนมาจากตระกูลราชวงศ์ หนึ่งในนั้นคือจักรพรรดิคนปัจจุบันของอาณาจักรชิงหลงส่วนอีกคนเป็นบรรพบุรุษของตระกูลราชวงศ์ สิ่งหนึ่งที่พวกเขามีเหมือนกันคือระดับการบ่มเพาะเขตแดนจักรพรรดิยุทธระดับ 1”

“แต่จากลักษณะและพลังต่อสู้ พวกเขาจะต้องเป็นยอดฝีมือเขตแดนจักรพรรดิยุทธระดับ 3 เป็นอย่างน้อย” ชายหนุ่มคนนั้นพูดขึ้น

“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่ายอดฝึมือเรานี้อยู่ในเขตอดนจักรพรรดิยุทธระดับ 3 เป็นอย่างน้อย? เจ้าเป็นเพียงผู้บ่มเพาะเขตแดนรวมปราณเท่านั้น ยังไม่สามารถมองเห็นรากฐานการบ่มเพาะของยอดฝีมือทั้ง 2 ได้” เย่เสี่ยวถามขึ้นด้วยความสงสัย

“โอ้ นี่......ฮิฮิ แน่นอนว่าข้าไม่สามารถมองเห็นได้ ที่ข้ามั่นใจเป็นเพราะ......” ชายหนุ่มกล่าวขึ้นก่อนจะหยุดลง จากนั้นจึงกล่าวต่อ “เพราะปู่ของข้าเป็นผู้บ่มเพาะเขตแดนจักรพรรดิ”

“......”

เย่เสี่ยวมองไปที่เขาด้วยท่าทางแปลกประหลาด เขาไม่เชื่อที่ชายหนุ่มบอกมา หากปู่ของเขาเป็นผู้บ่มเพาะเขตแดนจักรพรรดิ เขาจะมาเข้าร่วมการแข่งขันประลองที่นี่ทำไม

“หืม...เจ้าไม่เชื่อข้าใช่รึไม่?” ชายหนุ่มมองไปยังท่าทางแปลกๆ ของเย่เสี่ยวและหัวเราะขึ้น “งั้นข้าจะบอกเจ้า ผู้นำนิกายซวนเทียนคือปู่ของข้า ชื่อของข้าคือเหวินเซียง มีเพียงคนจำนวนน้อยที่รู้จักข้า ไม่ใช่ทุกคนที่จะได้พบเจอ เจ้าโชคดีแล้วที่ได้รู้จักข้าเหวินเซียง ฮ่าฮ่า” เหวินเซียงหัวเราะด้วยความภูมิใจ

“หากที่เจ้าบอกข้ามาเป็นเรื่องจริง เหตุใดเจ้าจึงอยู่ที่นี่และเข้าร่วมการแข่งขันประลองนี้” เย่เสี่ยวมองไปด้วยความสงสัย

“ฮิฮิ ข้าลอบออกมาจากนิกายน่ะ น้อยมากที่จะมีโอกาสออกมาสักครั้ง ท่านปู่และท่านพ่อของข้าไม่ยอมให้ข้าออกมา พวกเขามักจะพูดกับข้าเสมอว่าเมื่อข้าเป็นผู้บ่มเพาะเขตแดนกำเนิดแก่นแท้ พวกเขาจึงจะให้ข้าออกมาข้างนอกได้ ฮึ!”

“ดังนั้นเจ้าจึงหนีออกมาจากที่นั่นเพราะเหตุนี้”

“ฮิฮิ ข้าเพียงต้องการออกมาเล่นสนุก ใครจะรู้ว่าพวกเราจะเจอเข้ากับยอดฝีมือเขตแดนจักรพรรดิยุทธที่นี่”

“ใช่ ถูกต้อง”

ผู้เชี่ยวชาญเขตแดนจักรพรรดิยุทธทั้ง 2 สู้กันบนท้องฟ้าอย่างรุนแรง คลื่นกระแทกจากการต่อสู้ทำลายทุกสิ่งที่มันผ่าน

“จางชิง เจ้าต้องการสู้ตายกับข้างั้นรึ หากเป็นเช่นนี้ต่อไป พวกเราทั้งคู่จะต้องตายแน่นอน”

“ป๋อซี ข้าได้บอกเจ้าไปก่อนหน้านี้แล้ว มอบสิ่งนั้นมาแล้วข้าจะปล่อยเจ้าไป ไม่งั้นแม้ว่าข้าจะต้องตายอยู่ที่นี่ก็ตาม ข้าจะลากเจ้าไปด้วย”

“เจ้ามันบ้าไปแล้ว”

“แล้วยังไง”

ร่างทั้ง 2 พูดขึ้นขณะกำลังต่อสู้กัน นั่นทำให้ทุกคนต่างรู้ว่าพวกเขาคือใคร

ชายอ้วนชื่อจางชิง และชายที่คล้ายโครงกระดูกชื่อป๋อซี พวกเขาต่อสู้กันอย่างรุนแรงเพราะสมบัติบางอย่าง

จางชิงฟินดาบของเขาไปยังชายโครงหระดูกป๋อซี

ป๋อซีหลบไปด้านข้างและโต้กลับด้วยการซัดฝ่ามือของเขาไปยังไหล่ของจางชิง เสียงแตกหักดังขึ้นทันที ไหล่ของเขาถูกทำลายลง จางชิงกระเด็นกลับไป แต่เขายังคงฟันดาบโต้ตอบกลับไปอีกครั้งขณะถูกโจมตีด้วยฝ่ามือ

ดวงตาของป๋อซีสั่นไหวด้วยความหวาดกลัว เขารีบหลบอีกครั้ง แต่ดาบที่ฟันมาอย่างรวดเร็วกลับฟันไปยังนิ้วของเขา นิ้วทั้ง 2 ถูกตัดลงทันที

“อ๊ากกก...รอก่อน ข้าจะมอบสิ่งนั้นให้เจ้า แต่เจ้าจะต้องแบ่งให้ข้าครึ่งหนึ่ง” ป๋อซีตะโกนเสียงดัง เขากังวลว่าหากยังคงสู้กันต่อไปเขาจะต้องตายอย่างไร้ที่ฝังแน่นอน

จางชิงที่กระเด็นถอยไปกำลังใกล้เข้ามา แต่เวลานั้นเขาได้ยินที่ป๋อซีพูดจึงหยุดลงและพูดขึ้น “ของสิ่งนั้นเป็นของที่ข้าเสี่ยงชีวิตเพื่อให้ได้รับมา เจ้าเป็นคนขโมยมันไปจากข้าและจะไม่แบ่งมันให้แม้แต่น้อย”

“ไม่ว่าเจ้าจะมอบมันให้ข้าครึ่งหนึ่งหรือสู้กันจนตายไปข้าง ข้าเองก็ไม่กลัวเช่นกัน มา...เข้ามา” ป๋อซีตะกนด้วยความโกรธและเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ที่กำลังจะเกิดขึ้น

เมื่อเห็นว่าจางชิงลังเลเล็กน้อยจึงพูดขึ้น “ก็ได้ก็ได้ ความจริงข้าจะไม่มอบให้เจ้าครึ่งหนึ่ง แต่มาถอยกันคนละก้าว ข้าจะให้ 30% แก่เจ้า”

“ไม่ 50%”

“35% เท่านั้น”

“ไม่ ข้าจะต้องไรอย่างน้อย 40% หากเจ้าไม่ตกลงงั้นมาสู้กันต่อ ตัดสินว่าใครจะได้มันไป”

“ก็ได้ก็ได้ 40% ข้าจะให้เจ้า ตอนนี้ส่งมันกลับมาได้แล้ว”

“ยังไม่ใช่ตอนนี้ เราจะต้องกลับอาณาจักรหลิงหวู่เป็นอันดับแรก จากนั้นจึงค่อยแบ่งมัน”

“ตกลง เช่นนั้นกลับไปที่นั่นก่อน”

เมื่อการสนทนาสิ้นสุดลง พวกเขาไม่แม้แต่จะมองด้านล่างและบินจากไป

“อาณาจักรหลิงหวู่?” เย่เสี่ยวตกตะลึงที่พบว่ายอดฝีมือเขตแดนจักรพรรดิยุทธไม่ได้มาจากอาณาจักรชิงหลงแต่มาจากอาณาจักรหลิงหวู่

“เจ้าไม่รู้งั้นรึ? อาณาจักรหลิงหวู่เป็นหนึ่งในอาณาจักรใหญ่ที่อยู่ภายใต้จักรวรรดิต้าเซี่ย อาณาจักรชิงหลงของเราเป็น 1 ในอาณาจักรเล็กภายใต้จักรวรริต้าเซีย” เหวินเซียงพูดขึ้น

“เจ้ารู้เรื่องของจักรวรรดิต้าเซี่ยได้อย่างไร?” เย่เสี่ยวถามขึ้น จากที่เขารู้มาจากข้อความที่ถูกทิ้งไว้ในสุสานของยอดฝีมือเขตแดนจักรพรรดิยุทธขั้นสูงของอาณาจักรชิงหลงมู่เฉิน ไม่มีใครรู้เรื่องราวการมีอยู่ของจักรวรรดิต้าเซี่ย

“โอ้...นี่......เจ้าไม่รู้” เหวินเซียงมองเย่เสี่ยวแปลกๆ จากนั้นจึงพูดต่อ “จักรวรรดิต้าเซี่ยเป็นผู้จัดการแข่งขันให้กับทุกอาณาจักรที่อยู่ภายใต้การปกครองทุก 10 ปี ผู้ชนะรวมทั้ง 10 อันดับแรกจะได้สิทธิ์เข้าห้องสมบัติของราชวงศ์และสามารถเลือกของได้ 1 ชิ้นจากที่นั่น”

“เป็นเช่นนั้นเอง” เย่เสี่ยวพยักหน้าเข้าใจ “เจ้ารู้รึไม่ว่าเหลือเวลาอีกเท่าใดที่การแข่งขันครั้งหน้าจะถูกจัดขึ้น”

“ไม่นาน น่าจะราวอีก 2 ปี” เหวินเซียงตอบ

เย่เสี่ยวพยักหน้าและมองไปยังผู้เข้าร่วมการแข่งขันคนอื่นที่กำลังแยกย้ายไปจากที่นี่ การต่อสู้จบลง ทุกคนจึงเริ่มเดินทางกลับ

“หึ พี่ชายข้าต้องไปแล้ว แล้วเจอกันวันหน้า” เหวินเซียงกล่าวอำลากับเย่เสี่ยวและจากไป

เย่เสี่ยวมองไปรอบๆ และพบว่าที่นี่ไม่เหลือใครอีก เขากำลังจะกลับไป แต่ยังต้องกลับมา แสงสีเหลืองส่องประกายที่ไหล่ของเขาในพริบตามันปรากฎตัวขึ้นห่างออกไปราว 20 เมตรจากเย่เสี่ยว

“เสี่ยวฮวางกลับมา เจ้าจะทำอะไรงั้นรึ? พวกเราต้องออกเดินทางแล้ว” เย่เสี่ยวตะโกนและวิ่งไปหาเสี่ยวฮวาง

“จี้จี้”

เมื่อเขาไปถึงที่นั่น เสี่ยวฮวางชี้ไปยังบางสิ่งที่อยู่บนพื้นตรงหน้าเขา

เย่เสี่ยวมองตามไป เขาพบเข้ากับวัสดุส่องประกายแสงสีแดง

“เจ้ารู้รึไม่ว่าสิ่งนี้คืออะไร?” เย่เสี่ยวถาม

“จี้จี้”

เสี่ยวฮวางเมินเขา จากนั้นจึงหยิบวัสดุสีแดงขึ้นมากินเข้าไปมากกว่าครึ่งและเอาส่วนที่เหลือให้กับเย่เสี่ยว

เย่เสี่ยวรับมันมาจากเสี่ยวฮวาง เมื่อได้สัมผัสมัน เขารู้สึกราวกับสัมผัสเยลลี่ ก่อนจะมองมันชั่วขณะหนึ่งอย่างลังเลแล้วจึงกินเข้าไป

ทันทีที่เขากินสิ่งที่คล้ายเยลลี่นั้นลงไป เขารู้สึกได้ถึงพลังอันมากมายในท้องที่ปะทุขึ้นราวกับร่างจะระเบิดออก

เขารีบนั่งลงและเริ่มเดินพลังตามเคล็ดวิชา 9 มังกรหมุนวียนจักรวาลทันที

⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠