074 - อาจารย์และลูกศิษย์

“หืม...เพลิงอสูร” ปรมาจารย์หวังพยักหน้าขณะลูบหนวดยาวสีขาวและพูดขึ้น “พลังเปลวเพลิงของเพลิงอสูรของเจ้าเล็ดรอดออกมาจากร่างกาย นั่นหมายความว่าเจ้าหลอมรวมมันโดยปราศจากความช่วยเหลือของยอดฝีมือ มันเป็นความสำเร็จที่คนส่วนน้อยจะสามารถทำได้ เรื่องที่ 2 เมื่อเจ้ามีเพลิงอสูรย่อมสามารถหลอมยาง่ายกว่าคนอื่นหลายเท่า และอย่างที่ 3 อย่างสุดท้าย เจ้าอายุเพียง 16 แต่กลับสามารถบ่มเพาะจนถึงเขตแดนรวมปราณระดับ 7 นั่นหมายความว่าความสามารถของเจ้าช่างยอดเยี่ยม”

“นี่คือเหตุผลที่ข้าต้องการรับเจ้าเป็นศิษย์ และยังมีประโยชน์ต่อเจ้าอีกมาก เจ้าสามารถเรียนรู้การปรุงยาจากข้าได้ เรียนรู้การควบคุมไฟ และยังได้รับประโยชน์จากสมาคมนักปรุงยา รวมทั้งหอสมบัติของอาณาจักรชิงหลงของเรา ไม่เพียงแค่นี้ ในฐานะศิษย์ของปรมาจารย์นักปรุงยาเจ้ายังได้รับผลประโยชน์อื่นอีกมากมายแม้กระทั่งออกจากอาณาจักรชิงหลงก็ตาม

“นี่เป็นเพียงสาขาเล็กๆ ของสมาคมนักปรุงยาอีกหลายพันสาขา ที่อยู่ทั่วทั้งทวีปชิงหลง แม้แต่ข้าเองก็ยังไม่รู้ว่าสาขาหลักอยู่ที่ใด อาณาจักรเล็กๆ แต่ละอาณาจักรจะมีสมาคมนักปรุงยาอย่างน้อย 1 สาขา ส่วนอาณาจักรใหญ่ๆ จะมีมากกว่า 1 สาขา สมาคมนักปรุงยาในเมืองหลวงของจักวรรดิต้าเซี่ยเป็นผู้ควบคุมสาขาของสมาคมนักปรุงยาในอาณาจักรที่อยู่ภายใต้การปกครองของจักรวรรดิต้าเซี่ย”

“ดังนั้น หากเจ้าเป็นศิษย์ของข้า นั่นยอมหมายความว่าเจ้าเป็นส่วนหนึ่งของสมาคมนักปรุงยา เจ้าจะได้ประโยชน์เฉกเช่นที่สมคมมอบให้กับสมาชิกคนอื่น”

เย่เสี่ยวถูกล่ลวงด้วยผลประโยชน์เหล่านี้ เขาคิดว่าหากตนกลายเป็นศิษย์ของปรมาจารย์หวัง ในอนาคตเขาสามารถแสดงทักษะการปรุงยาต่อหน้าทุกคนได้อย่างไร้กังวล หากมีใครมาถามว่าเขาเรียนรู้การปรุงยามาจากที่ไหน เขาจะตอบได้อย่างง่ายดายว่ารียนมาจากปรมาจารย์หวัง

อย่างไรก็ตาม เขาไม่จำเป็นต้องเรียนรู้การปรุงยา เขามีความรู้และประสบการณ์การปรุงยาของเทพโอสถบรรพกาล เขาเพียงต้องฝึกฝนครั้งหรือ 2 ครั้งก็จะสามารถหลอมยาได้ทุกชนิด

เมื่อคิดถึงเรื่องทั้งหมดนี้ เย่เสี่ยวพยักหน้าและก้มลงคารวะปรมาจารย์หวัง 3 ครั้งและพูดขึ้น “ศิษย์เย่เสี่ยว คารวะท่าอาจารย์”

“ดี ดี ฮ่าฮ่าฮ่า ตอนนี้ข้ามีศิษย์อัจฉริยะแล้ว” ปรมาจารย์หวังลูบหนวดยาวสีขาวและหัวเราะเสียงดัง จากนั้นจึงนำเตาหลอมยาออกมาและมอบมันให้กับเย่เสี่ยว “รับนี่ไป”

เย่เสี่ยวรับเตาหลอมยาจากปรมาจารย์หวัง และมองสำรวจอย่างระวัง นี่คือเตาหลอมยาอันแรกของเขา มันไม่ใช่เตาหลอมธรรมดา เขาสามารถสัมผัสได้ถึงพลังวิญญาณที่สะท้อนมาจากเตาหลอมเตาหลอมในมือ

“เตาหลอมยาวิญญาณระดับต่ำ”

เย่เสี่ยวอุทานเสียงดัง ที่นี่คือสมาคมนักปรุงยา มีนักปรุงยามากมาย เมื่อพวกเขาได้ยินมาปรมาจารย์หวังมาที่นี่ พวกเขาต่างหยุดหลอมยาและออกมาจากห้องของตนเพื่อพบปรมาจารย์หวัง แต่ตอนนี้เขากลับได้ยินว่าปรมาจารย์หวังจะมอบเตาหลอมยาวิญญาณระดับต่ำให้กับเย่เสี่ยว พวกเขาทั้งหมดต่างรู้สึกอิจฉา มองไปยังเย่เสี่ยวด้วยริษยา

เย่เสี่ยวกลายเป็นอยากรู้อยากเห็นตัวตนของปรมาจารย์หวางยิ่งขึ้น หลังจากมองดูเตาหลอมในมือ เขาคิดว่าปรมาจารย์หวังจะต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน สำหรับตัวปรมาจารย์หวังจะต้องรู้แน่นอนว่าเตาหลอมนั้นหายากเพียงใด เพื่อสร้างเตาหลอมที่ดี จะต้องรวบรวมวัตถุดิบที่สำคัญมากมาย อาจเป็นไปได้ว่าทั่วทั้งสมาคมนักปรุงยา นอกจากปรมาจารย์หวังแล้ว เย่เสี่ยวอาจเป็นคนเดียวที่มีเตาหลอมวิญญาณ

เย่เสี่ยวจึงเก็บเตาหลอมไว้ในแหวนมิติและ

โค้งคำนับเล็กน้อยขณะพูดขึ้น “เย่เสี่ยวขอบคุณท่านอาจารย์ที่มอบขวัญอันสำคัญแก่ศิษย์”

“ฮ่าฮ่า ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร” ปรมาจารย์หวังหัวเราะและพูดขึ้น “เจ้ามาที่นี่เพื่อเข้าร่วมการแข่งขันใช่รึไม่ ไปเถอะไม่ต้องกังวล แม้ว่าเจ้าจะเป็นศิษย์ของนิกายใด เจ้ายังมาที่นี่เพื่อขอคำชี้แนะจากข้าได้ ข้าเองก็จะไปที่นั่น เพื่อชมการแข่งขันรอบที่ 2 เช่นกัน” ปรมาจารย์หวังพูดอย่างมีความสุข

“ท่านอาจารย์ ตอนนี้ท่านได้มอบของขวัญอันสำคัญแก่ศิษย์ หากไม่มอบสิ่งใดแก่ท่าน นั่นไม่ได้หมายความว่าข้าอกตัญญูงั้นรึ ข้ามีของขวัญสำหรับท่าน” เย่เสี่ยวยิ้มและโบกมือที่ว่างเปล่าขึ้นต่อหน้าปรมาจารย์หวัง มีแสงสว่างปรากฎขึ้นพร้อมกับมีสมุนไพรยาชนิดหนึ่งปรากฎบนมือของเขา

“บัวหยก” ปรมาจารย์หวังมองไปยังบัวหยกและพูดขึ้น จากนั้นจึงรับมันมาจากเย่เสี่ยว ขณะที่เขากำลังจะเก็บมัน เขาสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่ผิดแปลกไป

“เหตุใดพลังชีวิตช่างแข็งแกร่งเช่นนี้”

“หรือว่านี่มัน มันคือบัวหยกสมุนไพรระดับ 4” ปรมาจารย์หวังอุทานเสียงดังหลังจากที่พบว่าบัวหยกเป็นสมุนไพรระดับ 4

“ท่านอาจารย์ช่างมีความรู้กว้างขวางนัก มันคือบัวหยกสมุนไพรระดับ 4” เย่เสี่ยวพยักหน้ายืนยันหลังจากได้เห็นท่าท่างของปรมาจารย์หวัง

“อะไรนะ สมุนไพรระดับ 4 บัวหยก? ปรมาจารย์หวังช่างโชคดีที่ได้รับศิษย์ที่สามารถมอบสมุนไพรระดับ 4 เป็นของขวัญได้”

“ใช่ เจ้ากล่าวถูกแล้ว บัวหยกเป็นสมุนไพรหายากยิ่ง”

“เจ้าโง่ นั่นมันไม่สำคัญ โดยทั่วไปแล้วบัวหยกสามารถยกระดับเป็นสมุนไพรระดับ 3 ได้ แต่บัวหยกอันนี้กลับสามารถยกระดับเป็นสมุนไพรระดับ 4 นี่มันช่างน่าเหลือเชื่อ ดูเหมือนบัวหยกอันนี้จะเกิดการกลายพันธุ์ขึ้นด้วย”

...

...

ผู้คนที่อยู่ที่นี่เริ่มจับกลุ่มซุบซิบ เมื่อได้ยินว่าบัวหยกที่เย่เสี่ยวมองให้ปรมาจารย์หวังเป็นสมุนไพรระดับ 4

“บัวหยกอันนี้...เจ้าไปหามันมาจากไหน?” ปรมาจารย์หวังรีบถามขึ้นทันที

เมื่อได้ยินคำถามนี้ ทุกคนต่างพยามตั้งใจฟังทันที

“ข้าเจอบัวหยกนี้ในทะเลสาบของป่าหมอกเมฆา มันถูกคุ้มกันโดยสัตว์อสูรระดับ 2 กิ้งก่าโลหิต เย่เสี่ยวรีบตอบกลับทันที แต่คำตอบนี้เป็นความจริงเพียงครึ่ง เขาไม่สามารถบอกได้ว่าเขามีสมบัติท้าทายสวรรค์ที่สามารถยกระดับสมุนไพรได้

“ดูเหมือนเจ้าจะโชคดีมาก ได้พบโอกาสอันยิ่งใหญ่เช่นนี้ แต่สิ่งที่ยอดเยี่ยมยิ่งกว่าคือมีเพียงสัตว์อสูรระดับ 2 คอยปกป้องมัน นี่คือบัวหยกสมุนไพรระดับ 4 มันสามารถนำไปหลอมเป็นยารักษา สามารถรักษาได้แม้กระทั่งอาการบาดเจ็บของยอดฝีมือเขตแดนจักรพรรดิยุทธ” ปรมาจารย์หวังหัวเราะเสียงดังและตบไหล่เย่เสี่ยว พร้อมกับส่งเสียงไป “ขอบใจเจ้ามากศิษย์รัก เจ้าอาจไม่รู้ว่าได้ช่วยเหลืออาจารย์คนนี้มากเท่าไรด้วยการมอบบัวหยกสมุนไพรระดับ 4 แก่ข้า”

ข้าช่วยท่าน...ด้วยการมอบบัวหยกให้กับท่าน อย่างไร?

เย่เสี่ยวคิดในใจแต่ไม่ได้ทำออกไป เพียงมองปรมาจารย์หวังด้วยความสงสัย

เมื่อปรมาจารย์หวังเห็นการแสดงออกของเย่เสี่ยว เขาก็ตบไหล่อีกครั้งและพูดพร้อมกับยิ้มว่า “หากเจ้าสามารถเป็นนักปรุงยาได้ภายในหนึ่งปีและสามารถปรับแต่งยาเม็ดระดับสูงที่นักเล่นแร่แปรธาตุสามารถปรับแต่งได้ ซึ่งเป็นยาระดับ 3 ในเวลานั้นข้าจะบอกเจ้าทุกอย่าง แต่ถ้าหากเจ้าล้มเหลวในการทดสอบนี้ ข้าจะไม่บอกสิ่งใดแก่เจ้า”

เย่เสี่ยวยังคงไม่ถามสิ่งใด เขาเพียงรู้สึกว่าปรมาจารย์หวางเป็นคนค่านข้างลึกลับ นั่นเป็นความรู้สึกที่ปรมาจารย์หวางมีให้กับเขา

หลังจากพูดจบ ปรมาจารย์หวางก็โยนเหรียญสีดำ ไปให้เขาแล้วขึ้นไปชั้นบน

เย่เสี่ยวจับเหรียญและมองไปที่มัน มันเป็นเหรียญสีดำทั้งเหรียญ มีเส้นสีแดงเส้นเดียว และด้านหลังเหรียญก็เขียนว่า สมาคมนักปรุงยา ซึ่งให้ออร่าแปลกๆ มันเป็นสัญลักษณ์ที่แสดงว่าตอนนี้เขาเป็นนักปรุงยาฝึกหัดและสามารถปรับแต่งยาเม็ดระดับหนึ่งได้

แม้ว่าเขาจะไม่เคยผ่านการปรุงยาใดๆ มาจนถึงตอนนี้ แต่เขาเป็นใคร? เขาเป็นลูกศิษย์คนเดียวของปรมาจารย์หวัง และนี่คือผลประโยชน์แรกที่เขามอบให้กับเย่เสี่ยว

อย่างไรก็ตาม ในฐานะศิษย์ของปรมาจารย์หวัง ไม่ช้าก็เร็ว เขาจะสามารถปรับแต่งยาเม็ดระดับหนึ่งได้สำเร็จ จึงไม่มีใครถามว่าทำไมปรมาจารย์หวังจึงมอบสัญลักษณ์ของนักปรุงยาฝึกหัดให้กับเขา...

⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠