078 - การต่อสู้เพื่อ 10 อันดับแรก

วันรุ่งขึ้น ทุกคนมารวมตัวกันที่เดิมอีกครั้งในการแข่งขันครั้งที่ 2 ของรอบที่ 2

หลังจากนั้นไม่นาน ผู้นำนิกายของ 5 นิกายใหญ่และราชาแห่งอาณาจักรชิงหลง พวกเขามาพร้อมกับอาจารย์หวู่หยูและปรมาจารย์หวัง พวกเขานั่งบนบัลลังก์ของตนที่เหมือนที่นั่งศิลาอีกครั้ง

หลังจากนั้นชายคนก่อนซึ่งเป็นผู้ดแลการแข่งขันครั้งแรกของการแข่งขันรอบที่สองก็บิขึ้นไปบนสังเวียนแล้วโบกมือขึ้นไปในอากาศโดยไม่พูดอะไร

ทันใดนั้น ป้ายขนาดเล็กจำนวนมากปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่าและตกลงบนมือของผู้เข้าร่วมทุกคน เย่เซียวมองไปที่ป้ายในมือของเขาและเห็นว่ามันเป็นเพียงป้ายธรรมดา มีหมายเลขเขียนอยู่บนนั้น เขามองไปที่ป้ายอื่นและเห็นว่าป้ายที่ทุกคนได้รับมีหมายเลขเขียนต่างกัน หมายเลขบนป้ายของเขาคือ 57

เมื่อผู้ดูแลการแข่งขันประลองยุทธเห็นว่าตอนนี้ผู้เข้าร่วมทั้ง 100 คนมีป้ายหมายเลขอยู่ในมือ เขากล่าวว่า "กฎของรอบนี้ง่ายมาก ทุกคนมีป้ายและทุกป้ายมีหมายเลขเฉพาะของตัวเอง ผู้ถือป้ายหมายเลขหนึ่งจะต่อสู้กับผู้ถือป้ายหมายเลขสอง ผู้ถือป้ายหมายเลขสามจะต่อสู้กับผู้ถือป้ายหมายเลขสี่และอื่นๆ ผู้ชนะจะรอจนกว่าเราจะตัดสินห้าสิบอันดับแรก เมื่อตัดสินห้าสิบอันดับแรกแล้ว พวกเขาจะต่อสู้อีกครั้ง เพื่อตัดสิน 25 อันดับแรก เมื่อตัดสิน 25 อันดับแรกแล้ว กฎการประลองจะเปลี่ยนไป ข้าจะบอกกฎอีกครั้งในภายหลัง”

“เมื่อการต่อสู้ระหว่างผู้เข้าร่วมประลองยุทธเริ่มต้นขึ้น จะหยุดลงก็ต่อเมื่อผู้ชนะได้รับการตัดสินหรือยอมรับความพ่ายแพ้ เมื่อผู้เข้าร่วมคนหนึ่งยอมรับความพ่ายแพ้ อีกคนหนึ่งต้องหยุดการต่อสู้ทันที มิฉะนั้นจะถูกตัดสิทธิ์และสูญเสียโอกาสที่จะเข้าสู่ 1 ใน 5 นิกายใหญ่หรือตระกูลราชวงศ์ทันที”

“ตอนนี้ ผู้ที่ถือป้ายหมายเลข 1 และ 2 ขึ้นเวทีประลองได้”

ทันทีที่เขาพูดจบ มีชายหนุ่ม 2 คนเดินไปยังเวทีประลองยุทธ ส่วนชายคนนั้นก็ลงจากเวทีประลองยุทธทันที

เมื่อชายหนุ่มทั้ง 2 ยืนประจันหน้ากัน ชายคนนั้นจึงพูดขึ้น “เริ่มการประลองได้”

เพียงสิ้นเสีงของชายคนนั้น ทั้งคู่ต่างปลดปล่อยพลังเต็มที่และเริ่มต่อสู้กัน

“หมัดคลื่นพิโรธ”

“ฝ่ามือร้อยผันแปร”

คนหนึ่งใช้หมัดอีกคนใช้ฝ่ามือโจมตี เมื่อการโจมตีปะทะกัน ทั้งคู่ก็ต่างถอยไปหลายก้าว ชายคนนั้นที่ใช้ฝ่ามือโจมตีถึงกับกระอักเลือดออกมาเต็มปาก แต่เขายังคงต่อสู้ต่อไป

ผู้ชนะได้รับการตัดสินอย่างรวดเร็ว และตอนนี้ถึงคราวผู้แข่งขันผู้ถือป้ายหมายเลข 3 และ 4 ขึ้นสังเวียนต่อสู้

เป็นชายหนุ่ม 2 คนอีกครั้ง ที่กำลังเดินไปขึ้นสังเวียน

“นี่...นั่นมันเฉินเซียงใช่รึไม่”

“ใช่ ส่วนอีกคนที่เป็นคู่ประลองยุทธของเขาคือ......เหลือเชื่อ นั่นมันหลินซูฉิง เฉินเชียงกำลังจะต่อสู้กับซูฉิง”

“แม้ว่าเฉินเซียงจะเป็นนายน้อยของตระกูลเฉิน แต่เขายังคงเป็นผู้บ่มเพาะในระดับที่ 6 แต่เดี๋ยว... ตอนนี้เขาเป็นผู้บ่มเพาะระดับ 7 เขตแดนรวมปราณ แต่เขาก็ยังห่างไกลจากซูฉิงมาก"

“ความจริงแล้ว ข้าคิดว่าเขาควรยอมแพ้ในรอบนี้ จึงจะสามารถรักษาหน้าไม่ต้องพ่ายแพ้อย่างหน้าอับอายต่อหน้าผู้คนจำนวนมาก”

...

...

เฉินเซียงมีท่าทางกระตือรือร้นอย่างมาก ราวกับว่าเขาแทบรอไม่ไหวที่จะต่อสู้ แต่เมื่อเขาเห็นซูฉิงกำลังเดินไปที่เวทีประลองยุทธ เขาก็ตกใจอยู่ครู่หนึ่งและดวงตาของเขาสั่นไหวด้วยความกลัว แต่ในขณะนั้นเขาได้ยินการสนทนาของฝูงชน ความกลัวของเขากลายเป็นความโกรธทันที เขาถูกดูถูกจากผู้ชมรอบด้าน

“ซู...ฉิง” จากอาการตกตะลึงเปลี่ยนเป็นความโกรธ มุมปากของเขาโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มอย่างเย็นชา

พวกเขาทั้ง 2 ขึ้นสู่เวทีประลอง ต่างยืนประจันหน้ากับอีกฝ่าย

“ซูฉิง บนเวทีประลองยุทธที่ถูกจับตามองด้วยคนนับพัน หากอัจฉริยะเช่นเจ้าถูกกำจัดโดยคนอย่างข้า ที่เป็นเพียงผู้บ่มเพาะระดับ 7 ของเขตแดนรวมปราณคงน่าสนุก” เฉินเซียงพูดอย่างใจเย็นด้วยรอยยิ้มพอใจ

ซูฉิงถึงกับแปลกใจอยู่ครู่หนึ่งหลังจากได้ยินสิ่งที่เฉินเซียงพูด เขามองไปที่เฉินเซียง แต่ไม่ได้พูดอะไรราวกับว่าเขาไม่เห็นเฉินเซียงอยู่ในสายตา

การแสดงออกของซูฉิงทำให้เฉินเซียงโกรธแค้นขึ้นทันที ร่างของเขาปลดปล่อยพลังออกมาอย่างรุนแรง

“นี่…” แม้จะอยู่ห่างไกลออกไป ฝูงชนก็ยังรู้สึกถึงพลังที่พุ่งพล่านออกมาอย่างไม่ลดละของเฉินเซียง นั่นทำให้หัวใจของพวกเขาสั่นเทา

เฉินเซียงยังไม่ได้เริ่มการต่อสู้ แต่เขาได้ปลดปล่อยพลังที่แข็งแกร่งที่สุดที่เขาทำได้ เขาไม่สนใจที่จะรักษาความแข็งแกร่งของเขาเพื่อต่อสู้กับการต่อสู้ที่ยืดเยื้อ การกระทำของเขาแสดงให้เห็นถึงความมั่นใจในตนเองในเวลาเดียวกันราวกับว่าเขาต้องการท้าทายซูฉิง ต่อหน้าเฉินเซียง แม้ว่าการฝึกฝนของซูฉิงจะสูงกว่าเขา 2 ระดับ แต่ซูฉิงก็ไม่คู่ควรมากนัก

เขาต้องการใช้พลังที่แข็งแกร่งที่สุดของตนสะกดข่มซูฉิงเพื่อที่จะจัดการได้ในการโจมตีเดียว

เขาคือเฉินเซียงนายน้อยตระกูลเฉิน ลูกชายคนเดียวของผู้นำตระกูลคนปัจจุบันของตระกูลเฉิน แต่วันนี้เขากลับถูกฝูงชนดูถูกเพราะซูฉิง เขารู้สึกโกรธเป็นอย่างมาก

“ชายคนนี้น่าสนใจทีเดียว” ผู้นำนิกายเมฆาครามมองไปที่เฉินเซียงด้วยความสนใจ ผู้นำนิกายคนอื่นล้วนพยักหน้าเช่นกัน

“หากเจ้าพร้อมแล้วก็เข้ามา” ซูฉิงพูดอย่างขี้เกียจ

ความมั่นใจในตนเองเช่นนี้เป็นสิ่งที่ฝูงชนคาดหวังจากซูฉิง สมแล้วที่เขาเป็นอัจฉริยะที่มีชื่อเสียง

ทัศนคติที่ไม่แยแสของซูฉิงจุดประกายความโกรธของเฉินเซียงอีกครั้ง ภายใต้สายตาของผู้คนนับพัน เฉินเซี่ยงเคลื่อนตัวเข้าหาซูฉิงอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้นมีกระบี่ก็ปรากฏขึ้นในมือของเขา ในช่วงเวลาที่เขาปรากฏตัวต่อหน้าซูฉิงทันที ด้วยคลื่นกระบี่เพียงเล็กน้อย กระบี่ของเขาเปลี่ยนเป็นคลื่นฝนดาวตก ทำให้เวทีการต่อสู้ทั้งหมดสว่างไสว

“กระบี่ดาวตก”

ด้วยการสะบั้นกระบี่เพียงครั้งเดียว เฉินเซียงผนึกเส้นทางหลบหนีทั้งหมดของซูฉิงและขังเขาไว้ภายในพื้นที่ พร้อมทั้งเริ่มโจมตีด้วยคลื่นกระบี่นับสิบครั้งจากด้านบนราวกับดาวตก ตกลงมาจากท้องฟ้าสู่พื้น

ซูฉิงไม่ได้ขยับจากที่ของเขา เขาเพียงแค่ยืนอยู่ที่นั่นอย่างเฉยเมย ราวกับว่าสิ่งที่ปรากฏต่อหน้าเขานั้นไม่อยู่ในสายตา ท่าทางของเขายังคงสงบเช่นเดิม และไม่คาดคิดว่าเขายังคงไม่แม่แต่จะหยิบอาวุธ

เจตนาฆ่าเป็นประกายในดวงตาของเฉินเซียง ในเมื่อซูฉิงต้องการนำความพินาศมาสู่ตัวเอง เขาจะยอมทำตามความปรารถนาของซูฉิงอย่างสุดใจ

คลื่นกระบี่ปกคลุมด้วยพลังอันแข็งแกร่ง รังสีคลื่นกระบี่พุ่งทะลวงไปยังซูฉิง

ทันใดนั้นภาพอันน่าตกตะลึงปรากฎต่อผู้ชมการประลองทุกคนที่อยู่ที่นี่

ซูฉิงระเบิดพลังออกมาและกลายเป็นม่านพลังป้องกัน คลื่นรังสีกระบี่โจมตีที่เข้ามาใกล้ซูฉิงล้วนถูกป้องกันด้วยม่านพลังและสลายไป

“ม่านพลัง”

ซูฉิงพึมพำเสียงเบา

เมื่อเฉินเซียงเห็นเช่นนี้ เขาตะลึงไปครู่หนึ่ง เขารู้สึกราวกับตอนนี้ตนกำลังฝันอยู่ การโจมตีเต็มกำลังของเขาไม่สามารถทำอะไรคลื่นพลังของซูฉิงได้ ตั้งแต่เริ่มจนจบ ซูฉิงไม่แม้แต่จะขยับมือ

เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าระยะห่างระหว่างตัวเขากับซูฉิงจะใหญ่เช่นนี้

“เจ้าที่โกรธเคืองเมื่อได้ยินคำพูดของฝูงชนและต้องการทำให้ข้าพ่ายแพ้ เจ้าที่ถูกยั่วยุได้อย่างง่ายดายไม่คู่ควรกับการเป็นผู้ฝึกตน หากตัวคนที่แท้จริงของเจ้าเป็นเช่นนี้ ข้ามั่นใจว่าเจ้าจะไม่มีทางจะได้รับหรือทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่ได้ตลอดชีวิต” ซูฉิงกล่าวอย่างช้าๆ

เมื่อเฉินเซียงได้ยินเช่นนี้ เขารู้สึกราวกับถูกฟ้าผ่า เขาเข้าใจจุดอ่อนของตนในทันที

⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠