090 – เกล็ดเยือกแข็งสุดขั้ว

“หลินหลิง เจ้าต้องการเป็นศิษย์ของข้าหรือไม่” ผู้นำนิกายหิมะเยือกแข็งกล่าวถาม ตั้งแต่ที่นางได้เห็นหลินหลิงในการต่อสู้ครั้งแรก นางต้องการนำหลินหลิงไปอยู่ภายใต้ปีกของนาง แต่หลังจากที่ได้ดูการต่อสู้ของหลินหลิงกับเย่เสี่ยว นางเปลี่ยนความคิดที่ต้องการนำหลินหลิงไปอยู่ภายใต้ปีกของนางเป็นการรับหลินหลิงเป็นศิษย์ของตน

“นี่...”

“.........”

ทุกคนต่างรู้สึกแปลกใจในเวลานี้ ผู้เข้าร่วมการประลองมากมายต่างมองไปที่หลินหลิงด้วยความอิจฉาริษยา มันจะเป็นไปได้อย่างไรที่พวกเขาจะไม่อิจฉาผู้ที่จะได้กลายเป็นศิษย์ของสุดยอดผู้เชี่ยวชาญเขตแดนกษัตริย์ยุทธ

ตัวของหลินหลิงเองแปลกใจอย่างยิ่งหลังจากที่ได้ยินผู้นำนิกายหิมะเยือกแข็งกล่าวถามให้นางไปเป็นศิษย์ส่วนตัว

นางรีบคุกเข่าลงโค้งคำนับ 3 ครั้งอย่างรวดเร็วและตอบกลับไป “ศิษย์คารวะอาจารย์”

“ฮ่าฮ่าฮ่า ดีมากศิษย์ข้า ลุกขึ้นได้” ผู้นำนิกายหิมะเยือกแข็งหัวเราะออกมาอย่างมีสเน่ห์และพูดขึ้น จากนั้นจึงโบกมือกลางอากาศและมีเกล็ดอันหนึ่งปรากฎบนมือของนาง เกล็ดนี้มีสีขาว ปราศจากสีเขียวแม้แต่น้อย แต่สิ่งที่สายตามากมายต่างจับจ้องเป็นการแช่แข็งอากาศที่เกิดจากตัวใบทั้งยังเต็มไปด้วยพลังวิญญาณอันหนาแน่น

ความจริงแล้วสิ่งที่แช่แข็งอากาศไม่ใช่เกล็ดสีขาว แต่ตัวเกล็ดเป็นน้ำแข็งโดยธรรมชาติ อากาศที่สัมผัสตัวเกล็ดจึงถูกแช่แข็ง

จากลักษณะของมัน ไม่ว่าครก็บอกได้ว่าเกล็ดน้ำแข็งที่อยู่ในมือผู้นำนิกายหิมะเยือกแข็งไม่ใช่เกล็ดน้ำแข็งธรรมดา แต่มันคือสมบัติ

ผู้นำนิกายหิมะเยือกแข็งส่งเกล็ดน้ำแข็งนั้นให้หลินหลิงอย่างนุ่มนวล หลินหลิงรีบรับเกล็ดน้ำแข็งสีขาวไว้ ทันทีที่หลินหลิงได้สัมผัสกับเกล็ดน้ำแข็งสีขาว นางรู้สึกสบายตัวอย่างบอกไม่ถูก นางยังสัมผัสได้ว่าเกล็ดน้ำแข็งสีขาวนี้ดึงดูดต่อธาตุเหมันต์ในกายนาง

นางเงยหน้ามองไปยังเกล็ดน้ำแข็งสีขาวในมือชั่วขณะหนึ่ง แต่เมื่อนางไม่รู้ว่านี่คือสิ่งใด นางจึงมองไปยังอาจารย์ของนางด้วยสีหน้าสงสัย ผู้นำนิกายหิมะเยือกแข็งจึงยิ้มให้กับนางก่อนจะพูดขึ้น “นี่เป็นของขวัญที่ข้ามอบให้แก่เจ้า”

“ท่านอาจารย์ ข้าขอถามท่านได้หรือไม่” เมื่อหลินหลิงเห็นว่าอาจารย์ของนางไม่บอกว่าสิ่งนี้คืออะไร นางจึงมองไปที่อาจารย์ของนางด้วยสีหน้าสงสัย นางอดไม่ได้ที่จะตื่นเต้น

“ว่ามา” ผู้นำนิกายหิมะเยือกแข็งยิ้มและอนุญาตให้หลินหลิงถาม นางรู้ว่าหลินหลิงต้องการถามอะไร และหากนางต้องการ นางสามารถบอกหลินหลิงทุกสิ่งที่เกี่ยวกับใบไม้สีขาวได้ แต่นางไม่เลือกที่จะทำเช่นนั้น นางต้องการให้หลินหลิงถามนาง จากนั้นนางจึงจะบอกออกไป

“ท่านอาจารย์ เกล็ดน้ำแข็งสีขาวนี้คือสิ่งใดงั้นหรือ? ข้าสัมผัสได้ว่ามันมีประโยชน์ต่อข้าอย่างยิ่ง หรือข้าควรจะบอกว่ามันมีประโยชน์ต่อธาตุเหมันต์ในกายข้า” ในที่สุดหลินหลิงก็ถามออกมา

ผู้นำนิกายหิมะเยือกแข็งยิ้มและตอบกลับว่า “นี่ไม่ใช่เกล็ดน้ำแข็งสีขาวธรรมดา มันเรียกว่าเกล็ดเยือกแข็งสุดขั้ว”

“เกล็ดน้ำแข็งสีขาว...” หลินหลิงพึมพำขณะที่มองไปยังเกล็ดน้ำแข็งในมือของนาง

“เกล็ดเยือกแข็งสุดขั้ว? ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อน ว่าแต่เกล็ดเยือกแข็งสุดขั้วใช้ทำอะไร?” ผู้นำนิกายกระบี่สวรรค์กล่าวกับตนเอง จากนั้นจึงหันไปถาม

ผู้นำนิกายหิมะเยือกแข็งมองไปที่เขาและยิ้มเล็กน้อย นางรู้สึกภูมิใจอย่างยิ่งเมื่อเห็นท่าทางเช่นนี้

“ข้าเองก็ไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับเกล็ดเยือกแข็งสุดขั้วมาก่อน แท้จริงแล้วสิ่งนี้คืออะไร? เจ้าทำแม้กระทั่งมอบมันให้เป็นของขวัญกับศิษย์ใหม่” ผู้นำนิกายนภาลึกล้ำยังคงสงสัย คนอื่นๆ เองก็พยักหน้าบ่งบอกว่าพวกเขาเองก็ไม่เคยได้ยินมาก่อน

“ฮิฮิ เหตุใดข้าจะไม่ให้เกล็ดเยือกแข็งสุดขั้วเป็นของขวัญแก่หลินหลิง ในเมื่อนางเป็นศิษย์สายตรงของข้า พวกเจ้าไม่เห็นรึ ว่านางควบคุมพลังธาตุเหมันต์ได้ยอดเยี่ยมเพียงใด ด้วยความช่วยเหลือของเกล็ดเยือกแข็งสุดขั้ว นางย่อมสามารถพัฒนาธาตุเหมันต์ในร่างไปอีกขั้น เมื่อถึงเวลานั้นนางย่อมมีโอกาสที่ก้าวข้ามเหนือเขตแดนจักรพรรดิยุทธ” ผู้นำนิกายหิมะเยือกแข็งกล่าวตอบ จากน้ำเสียงของนาง ย่อมบอกได้ว่านางภูมิใจในตัวศิษย์ใหม่หลินหลิงมากเพียงใด

“ตัวตนที่ก้าวข้ามจักรพรรดิยุทธ?” หลินหลิงพึมพำกับตนเองอย่างตกตะลึง

ไม่เพียงแค่นางเท่านั้น แต่เหล่าฝูงชนทั้งหมดต่างแปลกใจที่ได้ยินเช่นนี้ ไม่เคยมีใครบ่มเพาะจนก้าวข้ามจักรพรรดิยุทธมาก่อนในอาณาจักรชิงหลง

เขตแดนนั้นความจริงแล้วเรียกว่าอะไร ไม่มีใครรู้ สมควรที่จะมีเพียงเหล่าผู้นำ 5 นิกายใหญ่และราชาอาณาจักรชิงหลงที่รู้เกี่ยวกับเขตแดนการบ่มเพาะ

ในอาณาจักรชิงหลง เขตแดนที่ข้ามผ่านจักรพรรดิยุทธล้วนเป็นตำนาน

ผู้นำนิกายหันกลับไปยังหลินหลิงและอธิบายให้นางฟัง “ดังเช่นที่ข้ากล่าวก่อนหน้านี้ เกล็ดน้ำแข็งในมือของเจ้าชื่อว่าเกล็ดเยือกแข็งสุดขั้ว มันคล้ายกับยาอายุวัฒนะสำหรับใครก็ตามที่มีธาตุเหมันต์ เกล็ดเยือกแข็งสุดขั้วเติบโตจากต้นเยือกแข็งสุดขั้วในสถานที่ที่หนาวสุดขั้ว ต้นเยือกแข็งสุดขั้วแต่ละต้น จะมีเกล็ดเยือกแข็งสุดขั้วเพียง 3 ชิ้น มันไม่สามารถประเมินค่าได้ มันมีค่ามาก มากจนหินวิญญาณระดับต่ำ 10,000 หรือแม้กระทั้ง 100,000 ก้อนยังไม่อาจซื้อได้”

“อะไรนะ?”

เหล่าคนที่รู้จักหินวิญญาณต่างตะโกนออกมาด้วยความตกใจ

“พวกเราไม่สามารถซื้อมันได้ แม้จะซื้อด้วยหินวิญญาณระดับต่ำ 100,000 ก้อน ข้าไม่คิดว่าจะมีใครในอาณาจักรชิงหลง มีหินวิญญาณระดับต่ำมากขนาดนั้น” ซูฉิงกล่าวอย่างตกตะลึง

ทุกคนต่างพยักหน้า ยกเว้นเพียงเย่เสี่ยว เขาไม่แปลกใจ หลังจากที่ได้ยินจำนวนหินวิญญาณมากเช่นนั้น เขาเพียงแปลกใจที่ได้ยินว่าเกล็ดหิมะเยือกแข็งไม่สามารถซื้อได้ด้วยราคาที่สูงเสียดฟ้า

เขาเพียงคิดถึงเกล็ดหิมะเยือกแข็ง ความรู้ต่างๆ ก็ปรากฎขึ้นในห้วงความคิดทันที ในเมื่อเกล็ดหิมะเยือกแข็งเป็นสมุนไพร เหตุใดจะไม่เจอรายละเอียดสมุนไพรในความทรงจำของเทพโอสถบรรพกาล

แต่เขาแปลกใจยิ่ง หลังจากได้รับรู้คุณสมบัติของเกล็ดเยือกแข็งสุดขั้ว เขาเข้าใจได้ทันที แม้ว่าผู้นำนิกายหิมะเยือกแข็งและผู้นำนิกายคนอื่นๆ ต่างไม่รู้คุณสมบัติของเกล็ดเยือกแข็งสุดขั้ว

เขาหันหน้าไปมองยังอาจารย์ของเขาโดยไม่ตั้งใจ ทันใดนั้นก็เห็นอาจารย์ของเขาแสดงท่าทีแปลกใจออกมา เขาเห็นอาจารย์จ้องมองไปที่เกล็ดหิมะเยือกแข็งด้วยความเจ็บปวด จากสิ่งที่แสดงบนใบหน้า ใครก็สามารถบอกได้ว่าเขารู้สึกปวดใจเพียงใด ขณะที่เห็นเกล็ดหิมะเยือกแข็งอยู่ในมือของหลินหลิง เวลานี้เขาพยามอย่างยิ่งเพื่อหยุดตัวเองไม่ให้ไปขโมยเกล็ดหิมะเยือกแข็งจากหลินหลิง

เย่เสี่ยวรู้ได้ทันทีว่าอาจารย์ของเขาคงรู้จักเกล็ดหิมะเยือกแข็งเช่นกัน เขาถูกอาจารย์ทำให้แปลกใจอีกครั้ง เขาคิกว่าอาจารย์ของเขายอมไม่ธรรมดา ตามความทรงจำของเทพโอสถบรรพกาล ไม่มีใครในอาณาจักรเล็กๆ อย่างอาณาจักรชิงหลงจะรู้จักเกล็ดเยือกแข็งสุดขั้ว แต่อาจารย์ของเขากลับแสดงท่าทีรู้จักมัน

ผู้นำนิกายหิมะเยือกแข็งพูดต่อ “มันถูกอาจารย์ของข้าเก็บได้โดยบังเอิญเมื่อ 20 ปีก่อน เมื่อนางขึ้นไปยังภูเขาน้ำแข็ง เนื่องจากได้รับภารกิจเก็บสมุนไพรเหมันต์ นางเคยได้อ่านเศษเสี้ยวบันทึกโบราณที่มีข้อมูลของเกล็ดเยือกแข็งสุดขั้วส่วนหนึ่ง เพียงเพราะนางได้อ่านเศษเสี้ยวบันทึกโบราณนั้น นางจึงรู้จักเกลดเยือกแข็งสุดขั้ว หลังจากที่กลับมาจากภูเขาน้ำแข็ง นางจึงมอบมันให้กับข้าและบอกทุกสิ่งที่ท่านรู้”

“ทั้งหมดล้วนเกิดขึ้นเมื่อ 20 ปีก่อน ข้าเฝ้ารอ รอเพื่อค้นหาศิษย์ที่เหมาะสมที่สามารถใช้สมุนไพรชนิดนี้ได้ ตอนนี้ข้าก็ได้เจอเจ้า หลินหลิง ตัวเจ้าเปรียบดั่งความรุ่งโรจน์ในอนาคตของนิกายหิมะเยือกแข็ง”

เมื่อนางอธิบายทุกสิ่งออกมา นั่นทำให้เย่เสี่ยวเข้าใจว่านางรู้จักเกล็ดเยือแข็งสุดขั้วได้อย่างไร

“ที่แท้นางรู้เรื่องเหล่านี้จากอาจารย์ของนางที่ได้รับเศษเสี้ยวบันทึกโบราณมา” เย่เสี่ยวพึมพำ