096 – งูเหลือมยักษ์

เย่เสี่ยวมองไปที่ร่างไร้ชีวิตของสัตว์อสูรระดับ 2

“กลืนกิน”

เย่เสี่ยวไม่ต้องการเสียเวลาอีกต่อไป เขาใช้ความสามารถกลืนกินกับร่างของหมูหางแมงป่องและวานรหลังเหล็กทันที

ครู่ต่อมาเย่เสี่ยวก็จากไป ขณะที่ทิ้งร่างแห้งเหี่ยวของสัตว์อสูรไว้

...

เย่เสี่ยวเดินเข้าไปในป่าลึกอย่างระมัดระวัง ระหว่างทางเขาล่าสัตว์อสูรระดับ 2 ไปเป็นจำนวนมาก น่าเสียดายที่เขายังไปเจอกับสัตว์อสูรระดับ 3 หรือสูงกว่านั้นเลย

“เกิดอะไรขึ้น? ข้าเดินเข้าไปยังส่วนลึกของป่าไกลมาก แต่ข้ากลับไม่พบสัตว์อสูรระดับ 3 หรือสูงกว่านั้นเลย”

เย่เสี่ยวไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงเดินต่อไป

ฉัวะ

ฉัวะ

หลังจากเดินไปข้างหน้าได้ไม่กี่ร้อยเมตร เสียงดังอันน่าสะพรึงดังขึ้นมาจากทิศทางหนึ่ง มันคือเสียงคำรามของสัตว์อสูร

เย่เสี่ยวรีบเดินไปยังทางนั้นทันที หลังจากที่แหวกหญ้าเพื่อสำรวจดู เขาอดไม่ได้ที่จะหลั่งเหงื่อเย็น

พืชพันธุ์ในป่าหนาเกินไป ส่งผลให้การมองเห็นไม่ดีนัก อย่างไรก็ตาม ผ่านเงาทึบของต้นไม้ออกไป เย่เสี่ยวสามารถมองเห็นสัตว์อสูรตัวยักษ์กำลังเข้ามาใกล้

มันคืองูเหลือมยักษ์ ตัวหนาพอๆ กับถึงน้ำและยังยาวถึง 40 เมตร มันกำลังกลืนหมาป่าทมิฬที่ตัวใหญ่ราวกับวัวลงท้อง

ทั้งตัวของงูเหลือมเป็นสีเขียว ปากของมันอ้ากว้าง หัวของหมาป่าทมิฬถูกงูเหลือมสีเขียวกลืนเข้าไป หากไม่มีอะไรผิดพลาด หมาป่าทมิฬย่อมกลายเป็นมื้ออาหารของมันงูเหลือมเขียวตัวยักษ์นี้

เย่เสี่ยวกลืนน้ำลายขณะที่สายตาฉายแววลังเล ใจหนึ่งเขาต้องการล่างูเหลือมยักษ์ตัวนี้ แต่อีกใจหนึ่งก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันตรายจากงูเหลือมยักษ์ตัวนี้ งูหลามยักษ์ตัวนี้ตัวใหญ่อย่างยิ่ง และมันเป็นสัตว์อสูรระดับ 3 ขั้นสูง เขามั่นใจว่าจะสามารถทะลวงระดับอย่างน้อย 1 ระดับ หากเขาได้กลืนกินงูเหลือมยักษ์ แต่คำถามคือ... เขาจะสามารถฆ่างูเหลือมยักษ์นี้ได้หรือไม่ อย่างไรก็ตาม เขารู้ว่าจะต้องเผชิญหน้ากับอันตรายอย่างใหญ่หลวง หากเขาต้องการล่างูเหลือมยักษ์ตัวนี้

เย่เสี่ยวไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจปล่อยมันไป งูหลือมยักษ์ตัวนี้ตัวใหญ่มาก เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายเย็กยะเยือกและคุกคาม เย่เสี่ยวยังไม่มีความมั่นใจในการฆ่ามัน

หากเป็นเช่นนั้น มันจะดีกว่าถ้าจะปล่อยมันไป ชีวิตของเขาสำคัญมากกว่า

เย่เสี่ยวพึมพำและขณะที่เขากำลังจะจากไป เขารู้สึกเย็นวาบที่หลังจึงอดไม่ได้ที่จะหันไปมองงูเหลือมยักษ์เล็กน้อย เมื่อเขามองไปที่งูเหลือมยักษ์ เขาพบว่างูเหลือมยักษ์เองก็หันมองเขาเช่นกัน สายตาคู่นั้นของมันจ้องมองเขาอย่างเย็นชา

“หนี”

เย่เสี่ยวหันหลังกลับและวิ่งหนีอย่างรวดเร็วโดยไม่ต้องคิด อย่างไรก็ตาม เขาช้าไปหนึ่งก้าว เพียงเขาเริ่มวิ่งหนี หางยาวสีเขียวก็พุ่งเข้ามาหาเขาด้วยความเร็วที่น่ากลัว

เย่เสี่ยวต้องการหลบการโจมตีนี้ของงูเหลือมยักษ์ แต่มันยังโดนไหล่ของเขา

“แคร่ก”

“อ๊ากกก”

เสียงกระดูกหักดังลั่นทั่วทั้งป่า เย่เสี่ยวกระเด็นไป หลังจากถูกโจมตีจากหางของงูเหลือมยักษ์ที่ไหล่ กระดูกไหล่ของเขาหักจากการโจมตีนี้ เย่เสี่ยวจึงร้องด้วยความเจ็บปวด

“บัดซบ มันเป็นสัตว์อสูรระดับ 4 เหตุใดข้าจึงโชคร้ายเช่นนี้” เย่เสี่ยวตะโกนสาปแช่งเสียงดัง เขาไม่คิดสนใจความเจ็บปวดที่กำลังพลุ่งพล่านในตอนนี้ เขารีบลุกขึ้นยืนและเริ่มวิ่งหนีอีกครั้งทันที

แต่ทันใดนั้น งูเหลือมยักษ์กลับปรากฎตัวต่อหน้าเขา มันอ้าปากกว้างและพุ่งเข้าใส่เย่เสี่ยว

“บ้าเอ๊ย”

เย่เสี่ยวอดไม่ได้ที่จะตะโกนเสียงดังและรีบนำกระบี่ออกมา เขาฟันไปยังปากใหญ่ของงูเหลือมยักษ์ แต่เวลาต่อมาเขาก็ปรากฎตัวอยู่ในที่มืด

“อี๋ กลิ่นเหม็นชะมัด”

เย่เสี่ยวรู้ว่าเขาถูกงูเหลือมยักษ์กลืนเข้ามาทั้งเป็น และตอนนี้เขาอยู่ในท้องของมัน

“ครืนนน”

เขาได้ยินเสียงของบางสิ่ง เมื่อเงยหน้าขึ้นไป เขาเห็นแสงสว่าง แต่มีบางสิ่งถูกแสงปกคลุมไว้มากกว่าครึ่ง มันกำลังตกลงมาอย่างรวดเร็ว

“เดรัจฉาน”

เย่เสี่ยวรีบหลบไปด้านข้างทันที สิ่งนั้นตกลงมาอย่างแรงและของเหลวบางอย่างก็กระจายไปทั่ว

เย่เสี่ยวจุดเปลวเพลิงอสูรในมือขึ้น และเห็นว่าความจริงแล้วมันคือร่างของหมาป่าทมิฬ

“หรือว่าข้าจะต้องตายที่นี่?” เย่เสี่ยวคิดและเริ่มหายใจติดขัด

“ไม่ ข้าจะต้องไม่ตายที่นี่ มาดูกันว่ามันจะทำเช่นไร หากข้าเผามันจากด้านในด้วยเพลิงอสูร” เย่เสี่ยวตะโกนออกมา และขณะที่เขากำลังจะกระจายเปลวเพลิงอสูรที่ด้านในท้องงูเหลือมยักษ์ สายตาของเขาก็ไปตกอยู่ที่ร่างของหมาป่าทมิฬ

“ฮึ่มมม คอยก่อนเถอะ หลังจากที่ข้ากลืนกินร่างของหมาป่าทมิฬ เจ้าจะเป็นรายต่อไป” เย่เสี่ยวเหยียดหยามและเดินไปยังร่างของหมาป่าทมิฬ แม้ว่าเขาจะทำตัวเข้มแข็ง แต่ในความเป็นจริงเขาเองก็กลัวเช่นกัน

“กลืนกิน”

เย่เสี่ยวใช้ความสามารถกลืนกินอีกครั้ง เขาใช้มันกับร่างของหมาป่าทมิฬ พลังวิญญาณไหลออกจากร่างหมาป่าทมิฬทันที ท้ายที่สุดมันก็ถูกเก็บไว้ในจุดตันเถียน ครู่ต่อมา พลังวิญญาณในตันเถียนของเขาเริ่มล้นออกมา เขาจึงรีบชักนำพลังวิญญาณไปยังส่วนที่เป็นคอขวด ที่ขัดขวางการทะลวงระดับ

แคร่ก

หลังจากนั้นไม่นาน เสียงของบางสิ่งที่แตกออกดังขึ้นในร่างกายของเขา

ระดับ 8 ขอบเขตรวมปราณ

“ในที่สุดข้าก็ทะลวงระดับไปยังระดับ 8 ขอบเขตรวมปราณ” เย่เสี่ยวยิ้มอย่างตื่นเต้น และเพียงเขาขยับมือกลางอากาศ เขารู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่ไหล่ เวลานี้เขาเพิ่งได้สติและจำได้ว่าไหล่ของเขาหัก

เย่เสี่ยวเข้าไปในไข่มุกสวรรค์ทันที เขาปรากฎตัวกลางทุ่งหญ้า เขาวิ่งจนมาถึงหน้าดอกบัวหยก เขาถอนมันออกมาและกินเข้าไป จากนั้นจึงนั่งลงและเริ่มโคจรพลังวิญญาณเพื่อส่งพลังรับษาของสมุนไพรไปยังไหล่ของเขา

ไหล่ของเขาได้รับการฟื้นฟูอย่างรวดเร็วเหนือจินตนาการ มันเป็นครั้งแรกที่เย่เสี่ยวได้กินดอกบัวหยก สมุนไพรระดับ 4 เขารู้สึกได้ว่าร่างกายมีการเปลี่ยนแปลง ไม่เพียงแผลภายนอกที่ได้รับการฟื้นฟู แต่กระดูกไหล่ที่หักก็ได้รับการเชื่อมต่อสมานเข้าด้วยกันอีกครั้ง ไม่นานหลังจากนั้นร่างกายของเขาก็ฟื้นฟูเต็มที่

“บัดซบ ข้าควรเข้ามาในไข่มุกสวรรค์ตั้งแต่ที่เจ้างูเหลือมยักษ์นี่กลืนข้าเข้าไป เหตุใดเวลานั้นข้าจึงคิดไม่ได้กัน?” เย่เสี่ยวรู้สึกผิดหวังกับตัวเองขึ้นมาทันที

เมื่อเห็นว่าตนได้รับการฟื้นฟูกลับสู่สภาพสมบูรณ์ เย่เสี่ยวจึงออกมาจากที่นั่น ทันใดนั้นเขาก็ปรากฎตัวอีกครั้งในท้องงูเหลือมยักษ์

เย่เสี่ยวยื่นมือทั้ง 2 ข้างไปข้างหน้า จากนั้นจึงจุดเปลวเพลิงอสูรและหล่อยปล่อยเปลวเพลิงไปทั้งทั้งร่างของงูเหลือม แม้ว่าด้านในจะมีเมือกเหนียวปกคลุมทั่วทั้งอวัยวะทั้งหมด แต่ก็ยังไม่สามารถต้านเปลวเพลิงอสูรไว้ได้นานนัก

“โฮกกก”

งูเหลือมยักษ์ส่งเสียงร้องคำรามเสียงดังพร้อมกับเริ่มขยับไปมาบนพื้น มันอยากผ่อนคลาย แต่ภายในกลับสัมผัสถึงการเผาไหม้ที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จากเปลวเพลิงอสูร

“โฮกกก”

“โฮกกก”

เสียงร้องคำรามของมันดังขึ้นและเริ่มดิ้นไปมาบนพื้นอย่างเจ็บปวด เป็นผลมาจากอวัยวะภายในที่ถูกแผดเผา

หลังจากนั้นไม่นาน งูเหลือมยักษ์หยุดร้องด้วยความเจ็บปวดพร้อมกับลมหายใจสุดท้าย

ภายในท้องของงูยักษ์ เวลานี้เย่เสี่ยวรู้สึกโล่งใจ เพราะการดิ้นรนต่อสู้ครั้งสุดท้ายของงูเหลือมยักษ์ก่อนที่มันจะตาย เย่เสี่ยวถูกกระแทกไปมาอย่างต่อเนื่องอยู่ภายในท้องของงูยักษ์

ในที่สุดตอนนี้ก็หยุดลง เย่เสี่ยวจึงพยามยืนขึ้น เมื่อมองที่ตนเอง เขาแทบจะอยากอาเจียนออกมา ทั่วทั้งตัวต่างเต็มไปด้วยเมือกเหนียว ทั่งมันยังปล่อยกลิ่นสุดเลวร้ายออกมาอีกด้วย

เปลวเพลิงอสูรยังคงเผาไหม้ภายในตัวของงูเหลือมยักษ์ เย่เสี่ยวมองไปรอบๆ เขาเห็นว่าทั่วทั้งภายในตัวงูเหลือมยักษ์ถูกเผาไหม้จนเกรียม เมื่อเห็นเช่นนี้ เย่เสี่ยวจึงเรียกเปลวเพลิงอสูรกลับมา จากนั้นจึงผ่าท้องของงูเหลือมยักษ์และออกมาในท้ายที่สุด