คุณลักษณะของนักชิมที่จารึกไว้ใน DNA
รู้สึกว่าซูเฉินไม่เคลื่อนไหว
ลูกหมีแพนด้ายักษ์เงยหัวขึ้นอย่างเงียบ ๆ และแอบสังเกตซูเฉินผ่านช่องว่างระหว่างอุ้งเท้าเล็ก ๆ ของมัน
อยากรู้ว่าสัตว์ประหลาดตัวนี้ต้องการทำอะไร
ผลก็คือ ในแวบแรก มันเห็นแตงกวาครึ่งผลอยู่บนพื้น
ซูเฉินถูกลืมในทันที
สำหรับนักชิม
ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าอาหาร
ที่สำคัญแตงกวาอร่อยจริงๆ
แม้แต่หน่อไม้ของโปรดก็ไม่อร่อยเท่าแตงกวา
นอกจากนี้ ลูกสัตว์ไร้เดียงสาไม่ได้สังเกตเห็นความมุ่งร้ายใดๆจากซูเฉิน
ลูกหมีแพนด้ายื่นอุ้งเท้าสีดำอ้วนของมันออกมา แล้วเกี่ยวแตงกวาอย่างลับๆ
"แครก..แครก..."
ไม่นานนักก็มีเสียงกรอบแกรบดังมาจากลูกหมีแพนด้าอีกครั้ง
ทั้งหมดนี้ถ่ายทอดสดอยู่
[แชท]
"อ่า! ลูกแพนด้าน่ารักจัง"
“แพทย์ทหารรีบใส่ถุงเลือด ผมเลือดโชกไปหมดแล้ว”
“ยังไหวอยู่นะ ขนฟูๆ ฉันอยากเริ่มรัวจริงๆ...”
"เกี๊ยวขาวดำโง่และน่ารัก ฉันคิดว่าคงไม่มีใครเห็นมัน ฉันก็เลยล้อเล่น!"
"พฟฟ... หัวเราะให้ตาย มันยังคิดถึงแตงกวาครึ่งลูก มันเป็นสมบัติของชาติแห่งราชวงศ์สวรรค์จริงๆ มันเป็นของว่างจริงๆ ยกโทษให้ฉันที่หัวเราะอย่างไร้ความปรานี"
"เล่ห์เหลี่ยมลับๆ ล่อๆ น่ารักจัง และนิสัยตะกละทำให้คนอื่นรู้สึกหมดหนทาง ฉันไม่รู้ว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในอันตรายหรือเปล่า แต่ฉันก็ยังคิดจะกิน..."
....
การแสดงโง่ๆ ของลูกแพนด้ายักษ์
มันทำให้ทุกคนที่รับชมการถ่ายทอดสดตกตะลึง
สถานการณ์ที่ไม่แน่ใจว่าอันตรายไหมแต่ก็ยังคิดจะกิน
กล่าวได้เพียงว่าสมบัติประจำชาติของราชวงศ์สวรรค์และคุณลักษณะของนักชิมล้วนถูกจารึกอยู่ในดีเอ็นเอ
ฟังเสียงที่มาจากเกี๊ยวขาวดำตัวน้อย
หน้าซูเฉินมีเส้นสีดำ (╬≖_≖)
โดยไม่คิดอะไรมาก เขาจับลูกหมีแพนด้าที่ท้ายทอยแล้วยกขึ้น
"บูม..."
เกี๊ยวสีดำและขาวตัวเล็กงุนงงเล็กน้อย ขาสั้นสีดำของมันเตะอย่างอ่อนแรงในอากาศ และมองไปที่ซูเฉินอย่างไร้เดียงสา ดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัย
มันไม่รู้ว่าทำไมซูเฉินถึงยกมันขึ้นมา
ท่าทางงี่เง่าของลูกแพนด้าทะลุการป้องกันทางจิตวิทยาของซูเฉินได้โดยตรง
เขากระอักเลือดเพราะเกี๊ยวน้อยน่ารักตัวนี้
การกระทำง่ายๆ
รู้สึกได้รับการเยียวยาอย่างอธิบายไม่ได้
ซูเฉินต้องการจะจับมันไว้ในอ้อมแขนของเขาและกอดรัดมันอย่างแรง
เกี๊ยวขาวดำขนปุย
แค่มองก็รู้ได้เลยว่าถือแล้วต้องรู้สึกดีแน่ๆ
เมื่อตระหนักว่ามันเป็นเรื่องน่าอายที่ถูกอุ้มขึ้นไปในอากาศ ลูกหมีแพนด้าจึงยัดแตงกวาชิ้นสุดท้ายเข้าไปในปากของมัน และแก้มทั้งสองข้างก็ถูกบีบออก
ทำตัวเป็นหมีหลอกตัวเองอีกแล้ว
[แชท]
"ปล่อยเบบี้แพนด้า ฉันมา!!"
"ฉันอิจฉา... ฉันอยากติดต่อกับลูกหมีแพนด้าด้วย มันคงจะดีกว่านี้ถ้าฉันได้รัว"
"ฉันจะใช้ทักษะการขโมยสุนัข และขโมยลูกหมีแพนด้าโดยตรง"
"ขโมยลูกแพนด้า? เมื่อคุณสวม*สร้อยข้อมือทองคำสีกุหลาบ*(TL:กุญแจมือ) คุณจะนั่งอยู่ในคุก คุณจะได้ใส่ชุดนักโทษเพื่อหาอาหาร คุณจะได้กินฟรี และนั่งใช้จักรเย็บผ้าและสูบบุหรี่เมื่อคุณเหยียบจักร"
"ฮ่าฮ่าฮ่า... ฉันหยุดขำไม่ได้ ตอนที่เจ้าขนมนี่ปิดตา เขายังคงยัดแตงกวาชิ้นสุดท้ายเข้าปาก แก้มป่องๆ ของเขาดูเหมือนกระรอก น่ารักจัง!"
“พี่เฉิน โชคดีอะไรเช่นนี้ เมื่อวานเขาเจอแพนด้ายักษ์ที่โตเต็มวัย เช้าวันรุ่งขึ้นเขาก็สามารถได้รับลูกแพนด้าในแปลงผักได้”
…
ซูเฉินชะงักไปครู่หนึ่ง และสะบัดมืออย่างแรง
ลูกหมีแพนด้าตัวสั่นในอากาศ
ยังคงรักษาท่าทางเดิมไม่มีการเปลี่ยนแปลง
ซูเฉินตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง
เจ้าตัวเล็กนี่เล่นแกล้งตายเลย
และไม่เป็นมืออาชีพเลย
ที่แสร้งทำเป็นตายทั้งที่ยังกินอยู่
ปากเล็กๆของลูกหมีแพนด้ายังคงเคี้ยวอยู่
เห็นได้ชัดว่าพยายามกลืนแตงกวาคำสุดท้ายให้เสร็จ
เมื่อมองไปที่แชท ซูเฉินก็ตัวแข็งทื่อ
แพนด้าป่าโตเต็มวัย?
ซูเฉินวางลูกหมีแพนด้าลงบนพื้นอย่างรวดเร็ว
อย่างไรก็ตาม เขาไม่ลืมที่จะถือโอกาสลูบหัวลูก
รั้วของสถานีนั้นสูงมาก และไม่มีประตูหลังในสนามหลังบ้าน
มีเพียงประตูเหล็กขนาดใหญ่ที่ด้านหน้า
ลูกแพนด้ายักษ์ปรากฏตัวในสวนหลังบ้าน
ฉนั้นมีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียวคือแพนด้ายักษ์ที่โตเต็มวัยจะนำมันเข้ามา
แม้ว่ารั้วจะสูงมาก แต่ก็ยังเป็นไปได้ที่แพนด้ายักษ์ที่โตเต็มวัยซึ่งเก่งในการปีนป่ายจะปีนเข้าไปได้
แพนด้าโตเต็มวัยตัวเมียมักจะอยู่ใกล้ลูกของมัน ยกเว้นเมื่อออกไปหาอาหาร
กล่าวอีกนัยหนึ่งมีเพียงแพนด้ายักษ์ที่โตเต็มวัยในสวนหลังบ้าน
ซูเฉินไม่ได้คิดอะไรมากเกี่ยวกับเรื่องนี้ เพียงแค่ลูกหมีแพนด้าดึงดูดความสนใจในตอนแรก
พอนึกถึงตอนนี้ก็รู้สึกกลัวขึ้นมาพักหนึ่ง
ซูเฉินส่ายหัวอย่างไม่สบายใจ มองไปรอบ ๆ ในสวนหลังบ้านเพื่อดูว่าเขาสามารถหาแพนด้ายักษ์ที่โตเต็มวัยได้หรือไม่
แม้ว่าจะมี [ความใกล้ชิดกับสัตว์เบื้องต้น]
เพราะสำหรับแม่แพนด้ายักษ์
ลูกหมีแพนด้าเป็นสิ่งที่สำคัญอย่างยิ่ง
ไม่ยอมให้คนแปลกหน้าหรือสัตว์อื่นเข้าใกล้
ซูเฉินไม่เพียงแค่สัมผัส แต่ยังหยิบลูกหมีแพนด้าขึ้นมาด้วย
ถ้าแม่แพนด้าเห็นก็คงไม่สวยแน่
ใช้ไฟโทรศัพท์ส่องไปทางด้านหลัง
ซูเฉินไม่เห็นการมีอยู่ของแพนด้ายักษ์ที่โตเต็มวัย ดังนั้นเขาจึงคลายความกังวลลงเล็กน้อย เขาไม่รู้ว่าแพนด้ายักษ์ที่โตเต็มวัยอยู่ที่ไหน ดังนั้นเขาจึงไม่กล้าเข้าใกล้ลูกแพนด้าอีกครั้ง
เกี๊ยวขาวดำตัวเล็กชูหัวน่ารักของมัน
เมื่อพบว่าซูเฉินไม่ได้อยู่ข้างหน้า มันจึงรีบลุกขึ้นและเข้าไปในเถาแตงกวาอีกครั้ง
[แชท]
"พฟฟ..ลูกแพนด้าตัวนี้มัน..."
"ขนมจีบขาวดำนุ่มๆ ในมือต้องรู้สึกดีแน่ๆ ฉันอยากจะเลียมันจริงๆ..."
"นี่คือสัตว์เลี้ยงตัวใหญ่ที่ควรเลี้ยงไว้ หัวใจของชายชรากลายเป็นสีชมพู"
"มันเป็นสัตว์ร้ายกินเหล็กโบราณในตำนานที่ดุร้าย? เป็นสัตว์สัตว์ขี่ของ ชือโหยว* เขาเรียนรู้ที่จะแกล้งตายตั้งแต่อายุยังน้อย ไม่น่าแปลกใจที่ชือโหยว แพ้ให้กับจักรพรรดิเหลือง*"
“มันยังเป็นทารก ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องปกติที่จะกลัว ฉันได้ยินมาว่าชือโหยว เลี้ยงสัตว์กินเหล็กไว้ 2 ตัว และตัวที่เขานำมาด้วยระหว่างการต่อสู้จะมีแต่ความน่ารักและกินอาหาร ซึ่งทำให้ชือโหยวจะต้องสูญเสีย"
“อย่าหนีนะโจรน้อย ถ้าเจ้าขโมยแตงกวาไป ฉันจะจับมันรัว ถ้าไม่ได้รัวลูกแพนด้าตัวนี้ ฉันจะถือว่าแพ้”
…
เกี๊ยวขาวดำตัวน้อยน่ารัก
ทำให้ความนิยมของห้องถ่ายทอดสดพุ่งสูงขึ้น
แม้ว่าจะเป็นเวลาเช้า แต่ภายใต้การแชร์ของผู้ชมสำหรับเพื่อนๆ ของพวกเขา
จำนวนคนออนไลน์ในห้องถ่ายทอดสดเกิน 10,000 คนแล้ว
----
[ช่วง TLอยากจะบอก]
*เกี๊ยว ขนมจีบ ซาลาเปา ดังโงะ โมจิ ก้อนแป้ง = ล้วนแต่เป็นชื่อเรียกแพนด้าที่ชาวแชทในเรื่องเรียก (เดี๋ยวตอนหลังๆผู้แต่งจะใช้คำพวกนี้เยอะขึ้น)
[เกร็ดความรู้นิดหน่อย(ไม่ต้องรู้ก็ได้จ่ะ)]
*ชือโหยว (จีน: 蚩尤; พินอิน: Chīyóu) เป็นผู้นำของชนเผ่าจิ่วหลี (九黎) ในประเทศจีนยุคโบราณ ชือโหยวเป็นที่รู้จักจากการเป็นผู้ที่พ่ายแพ้ในการรบกับหวงตี้ (จักรพรรดิเหลือง) ในยุคสามราชาห้าจักรพรรดิในเทพปกรณัมจีน สำหรับชาวม้ง ชือโหยว เป็นกษัตริย์ในตำนานผู้เฉลียวฉลาด ในตำนานได้บรรยายลักษณะของชือโหยวว่ามีศีรษะเป็นทองแดง มีหน้าผากเป็นเหล็ก มี 4 ตา 8 แขน ทุกมือถืออาวุธแหลมคม ในบางแหล่งระบุว่าชือโหยวมีศีรษะเหมือนวัวกระทิงมีสองเขา แต่มีกายเป็นมนุษย์ กล่าวกันว่าชือโหยวมีความดุร้ายและมีพี่น้อง 81 คน
*หวงตี้ หรือ จักรพรรดิเหลือง (จีน: 黃帝) เป็นหนึ่งในกษัตริย์ตามตำนานจีนและวีรบุรุษทางวัฒนธรรมเป็นหนึ่งในซานหวงอู่ตี้ ตำนานระบุว่า จักรพรรดิเหลืองครองราชย์ตั้งแต่ 2697 – 2597 หรือ 2696 – 2598 ปีก่อนคริสตกาล ลัทธิของพระองค์โดดเด่นอย่างมากในยุคฮั่นกล่าวกันว่าพระองค์เป็นผู้ให้กำเนิดรัฐรวมศูนย์อำนาจ ผู้ปกครองจักรวาล และองค์อุปถัมภ์ศิลปะลับ พระองค์ได้รับการยกย่องว่าทรงประดิษฐ์สิ่งประดิษฐ์และนวัตกรรมจำนวนมาก และปัจจุบันได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้ริเริ่มอารยธรรมจีน และกล่าวกันว่าเป็นผู้บรรพบุรุษของชาวจีนหัวเซี่ย
การขึ้นเป็นกษัตริย์ ก่อนที่หวงตี้จะขึ้นเป็นกษัตริย์นั้น มีชุมชนมากมายอาศัยอยู่บริเวณทั้งสองฝั่งของแม่น้ำฮวงโห ที่ต่อสู้กันและกัน หวงตี้สามารถรบชนะและผนวกชุมชนเหล่านี้ไว้ได้ หลังพิชิตสงครามแล้วหวงตี้จึงขึ้นเป็นกษัตริย์ หวงตี้ได้ประดิษฐ์เกวียนปฎิทิน และเรือขึ้นมา ชังเจี๋ยขุนนางของหวงตี้ได้ประดิษฐ์ตัวอักษรขึ้นมาใช้ และพระมเหสีของหวงตี้(เหลยจู่)เป็นผู้สอนให้ราษฎรทำเครื่องนุ่งห่ม และเลี้ยงไหม