ตอนที่ 41 : วันที่ห้า! ช่างไม้คนแรก!

ตอนที่ 41 : วันที่ห้า! ช่างไม้คนแรก!

โจวโจวและจ้าวฉางโจวมาถึงฟาร์มมอนสเตอร์แห่งที่สองในเวลาไม่นาน

ฟาร์มมอนสเตอร์แห่งนี้อยู่ข้างๆ ฟาร์มกิ้งก่าหมอกทะเลทราย

มันเหมือนกันกับฟาร์มมอนสเตอร์ที่อยู่ข้างๆ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบสถาปัตยกรรมหรือขนาด

ข้อแตกต่างเพียงอย่างเดียวก็คือ…

มอนสเตอร์ที่อยู่ภายในคือแมงป่องหมอกหางดำ!

“ขอบคุณสำหรับความพยายามของพวกเจ้านะ”

โจวโจวพึงพอใจมาก

“ไม่เป็นไรขอรับ”

“สิ่งปลูกสร้างพิเศษหาได้ยากจริงๆ”

“ข้ามีความสุขมากที่ได้ร่วมสร้างมันแม้ว่าจะเกษียณไปแล้ว”

โจวโจวมองไปยังสิ่งปลูกสร้างตรงหน้าเขาด้วยรอยยิ้ม

เขาเป็นประธานในการก่อสร้างสิ่งปลูกสร้างจำนวนมากมายในทุกๆ ขนาดภายในอาณาจักรออโรร่าตลอดทั้งชีวิต!

อย่างไรก็ตาม มันก็มีสิ่งปลูกสร้างพิเศษอยู่น้อยมากๆ

จากเรื่องนี้มันก็สามารถบอกได้เลยว่าสิ่งปลูกสร้างพิเศษนั้นหายากและล้ำค่าแค่ไหน

จากนั้นเขาก็คิดบางสิ่งขึ้นมาได้และหันไปหาโจวโจว

“ว่าแต่ท่านลอร์ด”

“ร้านตัดเสื้อแห่งแรกในดินแดนของเราเพิ่งสร้างเสร็จเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน”

ดวงตาของโจวโจวเปล่งประกาย

ใบหน้าของเป่าซิ่วเอ๋อร์ปรากฏขึ้นในใจของเขาทันที

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ช่วงนี้เขายุ่งมากและไม่ได้เจอเธอเท่าไรเลย

อย่างไรก็ตาม จากสิ่งที่คนอื่นพูด…

ในช่วงที่ผ่านมา เป่าซิ่วเอ๋อร์มักจะซ่อมแซมเสื้อผ้าของทหารอยู่บ่อยๆ เธอยุ่งมากจนเขาแทบไม่เจอเธอเลย

มันคงยากที่จะพบเธอเว้นเสียแต่ว่าเธอจะเป็นฝ่ายมาปรากฏหน้าซะเอง

“ไปดูกันหน่อยเถอะ”

โจวโจวกล่าว

“ขอรับท่านลอร์ด”

จ้าวฉางโจวพูดด้วยความเคารพ

หลังจากนั้นไม่นาน

ตรงหน้าของร้านตัดเสื้อ

โจวโจวยืนอยู่ที่ประตูและมองเข้าไปข้างใน

ร้านตัดเสื้อเรียบร้อยแล้ว

ไม่ไกลกันนัก…

.

เป่าซิ่วเอ๋อร์กำลังซ่อมแซมเสื้อโค้ทอย่างจริงจังภายใต้ตะเกียงเทียน

ใบหน้าที่บอบบางและดูดีของเธอดูดียิ่งขึ้นไปอีกภายใต้แสงเทียน

เขาเปิดหน้าต่างสถานะของเธอขึ้นมา

เขาตระหนักได้ว่าเป่าซิ่วเอ๋อร์ได้ก้าวหน้าจากช่างตัดเสื้อระดับเหล็กดำขั้นสูงเป็นระดับบรอนซ์เขียวขั้นต้นแล้ว

โจวโจวไม่ประหลาดใจเลย

เธอมีพรสวรรค์อยู่แล้ว…

และเธอยังทำงานหนักด้วย…

มันคงไม่สมเหตุสมผลเลยถ้าระดับอาชีพของเธอจะไม่ก้าวหน้า

เขาอยากจะเข้าไปทักทายเธอ

อย่างไรก็ตาม เมื่อดูจากสมาธิของเธอ…

เขาก็เลือกที่จะจากไปอย่างเงียบๆ

“กลับกันเถอะ”

โจวโจวกล่าว

“ท่านจะไม่เข้าไปคุยกับเธอเหรอ?”

“เธอบ่นถึงท่านอยู่บ่อยๆ นะเมื่อข้าพบเธอ”

จ้าวฉางโจวลูบเคราของเขาและยิ้มออกมา

“เธอบ่นว่าไง?”

โจวโจวสงสัย

“เธอมักจะบ่นว่าทำไมเสื้อผ้าของท่านลอร์ดถึงยังไม่ขาด”

โจวโจวพูดไม่ออก “...เธอไม่พูดเรื่องดีๆ ถึงข้าบ้างเหรอ?”

“สาวน้อยคนนี้อาจจะแค่อยากใกล้ชิดกับท่าน”

จ้าวฉางโจวพูดด้วยความเคารพ

โจวโจวส่ายหัว

เขาไม่ตอบอะไร

จากนั้นทั้งสองคนก็กลับไปโดยไม่พูดอะไร

ระหว่างทาง…

โจวโจวก็หันไปมองร้านตัดเสื้ออย่างฉับพลัน

แสงเทียนยังคงอบอุ่นและอ่อนโยน

มันทำให้ใจของเขาสงบลง

โจวโจวดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมาในทันใด

บางที…

การปกป้องสถานที่ที่อบอุ่นใจเช่นนี้ในโลกอันสับสนวุ่นวาย…

มันก็อาจจะเป็นหนึ่งในเหตุผลที่ทำให้เหล่าลอร์ดเช่นพวกเขามีตัวตนอยู่ก็ได้

…

เช้าวันต่อมา

ณ บ้านไม้ของลอร์ด

ในห้องนอน

โจวโจวตื่นขึ้นมาด้วยความสับสน

และจากนั้น…

เขาก็ตระหนักได้ว่าเขา ‘ติด’ อยู่กับเตียงและไม่อาจลุกขึ้นมาได้

โจวโจวทำอะไรไม่ได้และทำได้เพียงเปิดกระดานสนทนาขึ้นมาดู

จากนั้นสายตาของเขาก็ถูกดึงดูดโดยตัวเลขนับถอยหลังสีแดงโลหิตที่อยู่ด้านบนสุดของกระดานสนทนาในทันที

[การนับถอยหลัง: 73 ชั่วโมง 26 นาที 25 วินาที!]

“มันเป็นวันที่ห้าแล้ว”

“เวลาผ่านไปไวจริงๆ”

“การทดสอบลอร์ดมือใหม่เหลือเวลาอีกแค่ 2 วันแล้ว”

โจวโจวถอนหายใจ

เขามองไปยังคอมเมนต์ของพวกลอร์ด

เขาตระหนักได้ว่าลอร์ดคนอื่นๆ ก็กำลังพูดคุยกันถึงการทดสอบลอร์ดมือใหม่เหมือนกัน

“มันจบแล้ว มันเหลือเวลาอีกแค่ 2 วันก่อนที่การทดสอบลอร์ดมือใหม่จะเริ่มขึ้น! ฉันตื่นเต้นจัง ฉันควรทำยังไงดี?”

“นายกังวลเหมือนฉันไหม? ฉันมีทหารแค่ 10 คนเท่านั้นเอง ส่วนคนที่แข็งแกร่งที่สุดก็เป็นแค่พลหอกระดับเหล็กดำขั้นกลางเท่านั้น”

“สหาย นายมีทหาร 10 คนจริงๆ เหรอ ฉันอิจฉาจริงๆ!”

“อิจฉา+1!”

“อิจฉา+2!”

“อิจฉา+10,086!”

“อย่างน้อยนายก็ยังมีทหาร ลูกน้องที่ฉันอัญเชิญออกมานี่สิไม่มีทหารเลย ไม่มีทหารสักคน ฉันไม่กล้าออกไปจากบาเรียป้องกันลอร์ดมือใหม่เลยในช่วง 5 วันที่ผ่านมา ฉันต้องพึ่งพาการแลกเปลี่ยนผลิตภัณฑ์จากลูกน้องสายอาชีพเพื่อหาอาหารยังชีพอย่างเดียวเลย”

“ไม่มีทหารเลยเหรอ? ซวยจริงๆ…”

“ลูกน้องสายอาชีพจะมีประโยชน์ในช่วงหลัง แต่ช่วงแรกๆ พวกเขาไร้ประโยชน์มากเลย”

“ฉันเตรียมที่จะสละดินแดนของฉันแล้ว เพื่อนของฉันที่สละดินแดนไปแล้วบอกว่าฉันจะกลายเป็นนักผจญภัยโดยอัตโนมัติและจะมีความแข็งแกร่งเหมือนกับผู้เชี่ยวชาญตราบใดที่ฉันสละสถานะลอร์ดมากกว่าหนึ่งวัน อย่างไรก็ตาม ฉันจะไม่สามารถพึ่งพาทหารในการฆ่ามอนสเตอร์เพื่อเพิ่มพูนความแข็งแกร่งได้เหมือนกับเป็นลอร์ด ฉันต้องฆ่ามอนสเตอร์เพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งเอง”

“มันก็ฟังดูไม่แย่ ชักจะสนใจขึ้นมาแล้วสิ…”

“พวกนายทุกคนสามารถเปลี่ยนเป็นนักผจญภัยได้ ฉันจะต้องผ่านการทดสอบลอร์ดมือใหม่ได้แน่ๆ!”

…

“นักผจญภัย?”

โจวโจวเลิกคิ้วขึ้น

กลายเป็นว่าคนที่ละทิ้งสถานะลอร์ดจะได้กลายเป็นนักผจญภัยโดยอัตโนมัติ

ฟังดูดีจริงๆ

พวกเขาคงไม่ต้องเป็นกังวลเรื่องการทดสอบลอร์ดมือใหม่เลย

“คงมีลอร์ดเป็นจำนวนมากที่ยอมละทิ้งสถานะลอร์ด”

โจวโจวคิด

สำหรับเขาที่มีพรสวรรค์แห่งลอร์ดถึง 3 ชนิด อนาคตของเขาก็คงจะสดใสแน่ ดังนั้นจึงเป็นธรรมดาที่เขาจะไม่ยอมทิ้งสถานะลอร์ดไป

เขาไม่อยู่ในอารมณ์ที่อยากจะนอนต่อแล้ว

เขาลุกขึ้นและเดินออกไปจากบ้าน เขาตรงไปยังประตูอัญเชิญและอัญเชิญลูกน้องของเขาสำหรับวันนี้ออกมา

“ท่านต้องการอัญเชิญลูกน้องเลยหรือไม่?”

“อัญเชิญ!”

โจวโจวกล่าว

อึดใจต่อมา

ประตูอัญเชิญก็เปล่งแสงสีขาวขึ้นมาในทันใด และมีคน 12 คนเดินออกมา

“คาราวะท่านลอร์ด!” เสียง 12 เสียงสอดประสานกันด้วยความเคารพ

“สวัสดีทุกคน”

“นับจากวันนี้เป็นต้นไป พวกเจ้าคือคนของเมืองตะวันสาดแสง!” โจวโจวกล่าว

จากนั้นเขาก็มองไปยังคนทั้ง 12 คนนี้

มันมีชาย 10 คนและหญิง 2 คน

9 คนคือลูกน้องที่ไม่มีอาชีพอะไร

ส่วนผู้เชี่ยวชาญอีก 3 คนนั้น…

หนึ่งในนั้นคือชายวัยกลางคนที่มีทักษะสายอาชีพระดับเหล็กดำขั้นกลาง!

อีกคนคือชายหนุ่มอายุประมาณ 20 ปี และเป็นช่างไม้ระดับเหล็กดำขั้นต้น!

นอกจากนี้เขายังเป็นช่างไม้คนแรกในดินแดนด้วย

ส่วนคนสุดท้ายคือหมอระดับเหล็กดำขั้นสูงซึ่งเป็นหญิงชราที่มีผมสีขาว

โจวโจวเปิดรายละเอียดของช่างไม้ระดับเหล็กดำขั้นต้นขึ้นมาดู

[ลูกน้อง: จูหยิงหลุน]

[ดินแดน: เมืองตะวันสาดแสง]

[อาชีพ: ช่างไม้]

[ระดับอาชีพ: ระดับเหล็กดำขั้นต้น]

[ความสามารถโดยรวม: จากหมู่บ้านริมคลองของอาณาจักรออโรร่า เขาได้รับการถ่ายทอดวิชาช่างไม้จากผู้เฒ่าของเขาตั้งแต่วัยเยาว์ เขาพิถีพิถันและอดทน เขารู้วิธีสร้างเฟอร์นิเจอร์ที่เรียบง่ายและทั่วไปและของใช้ประจำวัน เขามีความปรารถนาที่จะมีชีวิตในโลกภายนอก]

[ทักษะ: ทักษะงานไม้–เฟอร์นิเจอร์อย่างง่าย (ระดับเหล็กดำขั้นต้น), ทักษะงานไม้–อุปกรณ์ทำฟาร์มอย่างง่าย (ระดับเหล็กดำขั้นต้น), ทักษะงานไม้–เกวียนไม้คันเล็ก (ระดับเหล็กดำขั้นต้น), ทักษะงานไม้–รถเข็นน้ำ (ระดับเหล็กดำขั้นกลาง-ยังไม่สมบูรณ์)]

[ความภักดี: 75]

[ศักยภาพ: ระดับเงินขาวขั้นสูง]

โจวโจวพยักหน้า

เขาพึงพอใจมาก

แม้ว่าศักยภาพของเขาจะธรรมดา…

แต่ทักษะช่างไม้ที่เขาเรียนรู้นั้นสามารถนำไปใช้ได้จริง

โดยเฉพาะอย่างยิ่งทักษะการทำเฟอร์นิเจอร์และเกวียนไม้ขนาดเล็ก!

บ้านใหม่ของชาวเมืองจำเป็นต้องมีเฟอร์นิเจอร์!

ทีมขนส่งของเขายังต้องการเกวียนไม้ด้วย

ด้วยการมีหนุ่มน้อยผู้นี้…

ในอนาคตเขาก็คงจะไม่ต้องไปซื้อของพวกนี้จากตลาดอีก

สำหรับอีก 9 คน…

โจวโจวคิดอยู่ครู่หนึ่ง

เขาไม่ได้ให้คนพวกนี้เปลี่ยนอาชีพเป็นทหาร

กลับกัน เขาได้มอบหมายให้จ้าวฉางโจวดูแลคนพวกนี้เพื่อเพิ่มจำนวนคนงานก่อสร้างเพื่อให้พวกเขาสามารถสร้างบ้านได้เร็วยิ่งขึ้น

มันมีที่พักแค่ 6 หลังในดินแดนของเขาเท่านั้น…

อย่างไรก็ตาม มันก็มีชาวเมืองมากกว่า 1,000 คนแล้ว

มันสามารถกล่าวได้ว่าจ้าวฉางโจวนั้นขาดแคลนกำลังคนที่สุด

สำหรับกองทัพ…

การมีมากกว่านี้สัก 10 คนหรือน้อยลงสัก 10 คนก็คงไม่ต่างกันนัก

มันคงดีกว่าที่จะมอบคนเหล่านี้ให้กับจ้าวฉางโจว

หลังจากจัดการทุกอย่างแล้ว เขาก็พาเนซาริโอ้ไปยังฟาร์มมอนสเตอร์