ตอนที่ 45 : เจ้าอิทธิฤทธิ์ออกลาย! ฆ่าด้วยตัวเอง!

ตอนที่ 45 : เจ้าอิทธิฤทธิ์ออกลาย! ฆ่าด้วยตัวเอง!

“พี่ตะวันสาดแสง พวกเรามาจากดาวเคราะห์สีน้ำเงินเหมือนกัน พี่ช่วยปล่อยผมไปได้ไหม?”

“ผมสัญญาว่าผมจะไม่มายั่วโมโหพี่อีกเลยตลอดชีวิต” เจิ้งฮวยป้า หรือก็คือเจ้าอิทธิฤทธิ์อดทนต่อความอัปยศอดสูและพูดออกมา

“ดินแดนของพวกเราอยู่ในทะเลทรายตะวันสาดแสงเหมือนกัน ในไม่ช้าก็เร็วพวกเราก็ต้องปะทะกันอยู่ดีถ้าพวกเราพัฒนาต่อไปเช่นนี้ ในเวลานั้นการต่อสู้ก็คงเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้”

“ฉันจะปล่อยนายไปได้ยังไง?” โจวโจวพูดอย่างใจเย็น

“ผมจะละทิ้งดินแดน ละทิ้งสถานะลอร์ด และกลายเป็นลูกน้องของพี่ โอเคไหม?” เมื่อเจิ้งฮวยป้าได้ยินคำพูดของโจวโจว เขาก็ตื่นตระหนกขึ้นมาทันทีและรีบพูดออกมา

โจวโจวมองไปที่เขา

“ไม่ใช่ทุกคนที่สามารถเข้าร่วมดินแดนของฉันได้”

“นายสามารถเข้าร่วมดินแดนของฉันได้ถ้านายต้องการ แต่ฉันก็ต้องดูนิสัยของนายก่อนว่าดีหรือเลว ก่อนที่ฉันจะตัดสินว่านายจะเข้าร่วมดินแดนของฉันได้ไหม”

“แล้วต้องทำยังไงเหรอ?”

“พาพวกเราไปที่ดินแดนของนาย เรียกคนในดินแดนของนายออกมาและให้ฉันถามพวกเขาว่านายปฏิบัติต่อคนพวกนั้นยังไง ถ้านายทำให้ฉันพอใจได้ ฉันก็จะยอมให้นายเข้าร่วมดินแดนของฉันและได้รับการคุ้มครองจากฉัน แต่ถ้าไม่ล่ะก็ งั้นก็จบกัน” เขาพูดอย่างใจเย็น

ดินแดนของเขาไม่ต้องการเมล็ดพันธุ์ที่ไม่ดี

โจวโจวไม่คิดที่จะปล่อยอีกฝ่ายไปถ้าเขาเป็นคนดีจริงๆ

นอกจากนี้เขายังต้องการดูว่าลอร์ดจะกลายเป็นนักผจญภัยยังไง

“เรื่องนี้…”

ดวงตาของเจิ้งฮวยป้าฉายแววความตื่นตระหนกขึ้นมา แต่เขาก็กัดฟันและพยักหน้าในท้ายที่สุด

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

นอกเมืองโลกา

โจวโจวมองไปยังสิ่งปลูกสร้างธรรมดาๆ ไม่กี่แห่งในบาเรียป้องกันลอร์ดมือใหม่และบอกให้เจิ้งฮวยป้าขอความช่วยเหลือ

เจิ้งฮวยป้าอยากจะวิ่งกลับเข้าไปในดินแดนของเขาทันที แต่ความรู้สึกภายในของเขาบอกเขาว่าหากเขากล้าที่จะวิ่ง เขาคงจะตายเร็วกว่าที่เขาสามารถวิ่งได้แน่ๆ

เขาทำได้เพียงยืนอยู่ห่างจากบาเรียป้องกันลอร์ดมือใหม่ 40-50 เมตรและตะโกนให้ลูกน้องทุกคนของเขาออกมา

อึดใจต่อมา ลูกน้อง 18 คนก็เดินออกมาจากเมืองโลกา

ลูกน้อง 18 คนเดินออกมาจากเมืองโลกาและมองไปที่ผู้คนบนเมคาโนสไตรเดอร์และลอร์ดของพวกเขาด้วยความหวาดกลัว

พวกเขาทั้งผอมบางและอ่อนแอ ใบหน้าของพวกเขาซีดเซียว และแขนขาก็สั่น…

พวกเขาดูขาดสารอาหารมาก

“ข้าจับลอร์ดของพวกเจ้าที่ต้องการเป็นลูกน้องในดินแดนของข้ามา”

“แต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะเป็นลูกน้องของข้าได้”

“เอาล่ะบอกข้ามาว่าเจ้าอิทธิฤทธิ์ของพวกเจ้าเป็นยังไงบ้าง? เขาทำเรื่องดีหรือเรื่องไม่ดีอะไรไว้บ้าง?”

“สิ่งเหล่านี้จะเป็นตัวตัดสินว่าเขาจะกลายเป็นลูกน้องของข้าหรือเป็นนักโทษของข้า”

“อย่าโกหก”

“ข้ามีวิธีตรวจสอบความจริง ถ้าพวกเจ้ากล้าโกหกก็จงรู้ไว้ว่าข้าจะไม่แสดงความเมตตาออกมา” โจวโจวเหลือบมองลูกน้องเหล่านี้

แต่ความดุร้ายในดวงตาของเขาจางหายไปเล็กน้อยเมื่อเขาเหลือบมองเด็กหญิงอายุหกหรือเจ็ดขวบที่ดูอายๆ คนหนึ่ง

“ใช่แล้ว บอกเขาไปว่าข้าปฏิบัติต่อพวกเจ้ายังไง ข้าทำดีกับพวกเจ้าอยู่ตลอดใช่ไหม?” เจ้าอิทธิฤทธิ์มองไปยังลูกน้องทั้ง 18 คนของเขาและยิ้มออกมา ในตอนท้าย จู่ๆ แววตาดุร้ายก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา แต่ก็หายไปในชั่วพริบตา

อย่างไรก็ตาม ลูกน้อง 18 คนที่เห็นภาพฉากนี้ก็ยังตัวสั่นอยู่เล็กน้อย

“นายท่าน ลอร์ดของพวกเราทำดีกับพวกเราอยู่เสมอ” ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งยืนขึ้นและพูดออกมา

“นายท่าน ลอร์ดของพวกเราไม่เคยทำเรื่องไม่ดีเลย เขาเป็นที่รักของพวกเรา” หญิงคนหนึ่งก็ยืนขึ้นมาด้วย

“นายท่าน โปรดให้ท่านลอร์ดของพวกเราเป็นลูกน้องของท่านด้วยเถอะ”

“ใช่แล้วๆ”

…

ในเวลานั้นเองก็มีลูกน้องกว่า 10 คนยืนขึ้นและพูดออกมา

เจิ้งฮวยป้าถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกเมื่อเขาเห็นเช่นนี้

โจวโจวที่อยู่ด้านหลังเขามองไปยังคนเหล่านี้อย่างใจเย็น จากนั้นเขาก็สังเกตเห็นชายชราคนหนึ่งที่อยู่ตรงมุมๆ

เขากอดหลานชายไว้แน่นและมองไปยังภาพฉากนี้ด้วยสีหน้าอันขมขื่น

หลานชายของเขาก็มองมาที่ฉากนี้ด้วยความสับสนด้วย

“ท่านผู้อาวุโส ออกมาบอกข้าหน่อย” โจวโจวพูดกับชายชราคนนั้นในทันใด

ชายชราอึ้งไป จากนั้นเขาก็ตัวสั่นและเดินออกมา เขามองไปยังทุกคนก่อนที่จะมองไปยังเจ้าอิทธิฤทธิ์

“ลอร์ดของพวกเรา… เป็นคนดีมาก” ชายชราก้มศีรษะลง

“ดียังไง?” โจวโจวถาม

ชายชราอ้าปากและอึ้งไปชั่วขณะ

“เขาเป็นคนไม่ดี! เขามันสารเลว!”

ในเวลานั้นเอง หลายชายที่อยู่ข้างๆ เขาก็ชี้นิ้วไปที่เจ้าอิทธิฤทธิ์ในทันใดพร้อมด้วยดวงตาอันแดงก่ำและตะโกนออกมา

“เขาเอาพี่สาวของข้าไป! และเธอก็ไม่กลับมาอีกเลย เรื่องแบบเดียวกันนี้ยังเกิดขึ้นกับเด็กสาวคนอื่นด้วย พวกเธอต่างก็ถูกคนชั่วผู้นี้และทหารอีกหลายคนพาตัวไป! และพวกเธอก็ไม่ได้กลับมาอีก ท่านปู่บอกว่าพวกเธอจะไม่ได้กลับมาแล้ว!” เด็กน้อยตะโกนออกมาด้วยดวงตาแดงก่ำ

“เด็กคนนี้บ้าไปแล้ว เขากำลังพูดเรื่องไร้สาระอยู่ พี่ตะวันสาดแสง อย่าไปฟังเรื่องไร้สาระของมันนะ” เจิ้งฮวยป้าอธิบายด้วยสีหน้าซีดเผือด

ปัง!

ชายชราที่อยู่ข้างๆ หลานชายของเขาคุกเข่าลงในทันใดและคร่ำครวญอย่างอ่อนแรง

ลูกน้องคนอื่นๆ ก็มองมาที่เขาด้วยสีหน้าที่ซับซ้อน

“นายบอกว่าเขาพูดเรื่องไร้สาระสินะ? งั้นฉันจะตรวจสอบมันเอง” โจวโจวมองไปที่เขาอย่างเย็นชา

ดวงตาของเขาสว่างวาบขึ้น

การควบคุมจิต

อึดใจต่อมา เจ้าอิทธิฤทธิ์ก็ยืนนิ่งอยู่กับพื้นด้วยความสับสน

“ให้ฉันถามหน่อย สิ่งที่เด็กคนนั้นพูดเป็นความจริงไหม? เด็กสาวทั้งสามคนนั้นเป็นยังไงบ้าง?” โจวโจวถามอย่างเย็นชา

“สิ่งที่เขาพูด… เป็นเรื่องจริง พวกเราฆ่าเด็กพวกนั้นไปแล้ว” เจิ้งฮวยป้าพูดด้วยความงุนงง

ใบหน้าของทหารทั้งเจ็ดที่ถูกกดไว้ด้านหลังของโจวโจวซีดลงในทันใด

“ข้าจะฆ่าเจ้า!!!”

ชายชราวิ่งเข้ามาหาเจิ้งฮวยป้าอย่างบ้าคลั่งและทุบตีเขา

โจวโจวให้คนมาดึงเขาออกไปเมื่อเขาหมดแรงแล้ว จากนั้นเขาก็ถามว่า “เจ้าทำเรื่องเลวๆ พวกนี้กับใคร?”

เจิ้งฮวยป้ายกมือขึ้นและชี้ไปที่ทหารเจ็ดคนที่อยู่ข้างหลังโจวโจว

เมื่อทหารทั้งเจ็ดเห็นเช่นนี้ พวกเขาก็คุกเข่าลงทันทีพร้อมกับสีหน้าซีดเผือด

“ท่านลอร์ดไว้ชีวิตพวกเราด้วย!”

“พวกเรายินดีที่จะรับใช้ท่านลอร์ดไปจนวันตาย!”

“ท่านลอร์ด! อย่าฆ่าข้าเลย! ข้าสามารถช่วยท่านจัดการกับมอนสเตอร์แห่งหมอกได้ ข้ามีค่ามากเลยนะ!”

ทั้งเจ็ดคุกเข่าลงและร้องขอความเมตตา

“ไอ้พวกบัดซบ… ฆ่าพวกมันซะ” โจวโจวพูดอย่างเย็นชา

“ขอรับ!”

ในทันทีที่เขาพูดจบ ทหารดาบโล่ทั้งเจ็ดคนก็ชูดาบขึ้นและเหวี่ยงมันลง ทำให้คนทั้งเจ็ดกลายเป็นศพไร้หัว

ในเวลานั้นเอง เจิ้งฮวยป้าก็หลุดออกมาจากการควบคุมจิตแล้วและได้สติกลับมา

เขาตื่นตระหนกเมื่อเขาเห็นเช่นนี้

“นายจะฆ่าฉันไม่ได้นะ ฉันคือลอร์ดจากดาวเคราะห์สีน้ำเงินและเป็นเพื่อนร่วมโลกกับนาย นายไม่กลัวว่าลอร์ดในกระดานสนทนาจะรุมประนามนายเหรอถ้านายฆ่าฉันเพราะชาวทวีปจื้อเกา?!”

“นายมีค่าขนาดนั้นเลยเหรอ?” โจวโจวมองไปที่เขาอย่างเย็นชา

เจิ้งฮวยป้าวิ่งไปทางบาเรียป้องกันลอร์ดมือใหม่ทันทีเมื่อเห็นสถานการณ์ตรงหน้า

แสงแห่งความหวังในดวงตาของเขาสว่างขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเขาเห็นว่าเขาเข้าใกล้บาเรียป้องกันลอร์ดมือใหม่แล้ว

ในเวลานั้นเอง…

ฉึก!

เจิ้งฮวยป้าแข็งค้างไปในทันใด จากนั้นเขาก็ก้มหัวลงและมองไปที่หัวลูกศรที่แทงทะลุหน้าอกของเขาด้วยความไม่เชื่อ

เศษผงพิษสีดำที่สะดุดตาเป็นพิเศษติดอยู่บนลูกศร

เจิ้งฮวยป้าล้มลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง

ไม่ไกลจากเขา โจวโจวเก็บหน้าไม้พิษแมงป่องดำกลับไปอย่างใจเย็น

[ท่านได้สังหารเผ่าพันธุ์มนุษย์แห่งดาวเคราะห์สีน้ำเงิน–เจ้าอิทธิฤทธิ์ ได้รับพลังงานเสริมแกร่ง+2! สามารถเก็บไอเท็มดรอปได้แล้ว!]

[เมืองโลกากลายเป็นเมืองไร้เจ้าของ บาเรียป้องกันลอร์ดมือใหม่หายไป ท่านสามารถปล้นชิงหรือยึดครองดินแดนแห่งนี้ได้!]

ในเวลาเดียวกัน ลอร์ดที่กำลังให้ความสนใจกับเรื่องนี้บนกระดานสนทนาก็ตระหนักได้ในทันใดว่าชื่อของเจ้าอิทธิฤทธิ์ในรายชื่อเพื่อนของพวกเขาได้ดับแสงไปแล้ว

หลังจากรู้เรื่องนี้ ลอร์ดบนกระดานสนทนาเป็นจำนวนมากก็โวยวายออกมาทันที

Kaimah - ทรานสเลท (กลุ่มลับ/อ่านล่วงหน้า)