การก่อตั้งกิลด์ใน [Divine Domain]?

แม็คเรย์กดรับวัตถุดิบทั้งหมด จากนั้นเขาก็ยิ้มและปิดกล่องแชท

เมื่อแจ็คเห็นการติดต่อนี้...

เขายิงคําถามออกมาหลายชุด

"ร็อดดิคนี่ใคร"

"ทําไมเขาถึงให้วัตถุดิบครึ่งหนึ่งจากการเคลียร์ดันเจี้ยนให้นายได้"

"นายรู้ไหมว่า ในตลาด วัตถุดิบพวกนี้ทำเงินได้มากขนาดไหน!"

"มีหลายภารกิจเลย ที่ต้องใช้วัตถุดิบพวกนี้!"

แม็คเรย์ค่อยๆอธิบายอย่างอดทน

“เขาเป็นหัวหน้าปาร์ตี้ ก่อนหน้านี้เขาเคยขอให้ฉันช่วยเคลียร์ดันเจี้ยนป่าหิมพานต์นี่”

“ฉันไม่ว่าง แต่ยังไงคนคนนี้ก็ควรที่จะเป็นพันธมิตรด้วยในอนาคต ดังนั้นฉันเลยให้คู่มือในการเคลียร์ดันเจี้ยนป่าหิมพานต์กับเขาไป”

แม็คเรย์มองไปที่แจ็คที่กำลังตกตะลึงอยู่อีกครั้ง

จู่ๆเขาก็คิดอะไรบางอย่างออก

เขาหัวเราะออกมาอย่างเต็มที่

"แจ็ค นายอยากเล่นแบบเป็นปาร์ตี้ไหม"

แจ็คตกตะลึงเมื่อได้ยินคําพูดของแม็คเรย์

"ปาร์ตี้?"

"จะไปหาปาร์ตี้จากไหน?"

"นอกจากนี้ เรายังจะต้องการปาร์ตี้ไปเพื่ออะไร?"

แม็คเรย์ไม่สนใจแจ็คที่อยากรู้อยากเห็น

เขาพูดต่อ

“เราไม่เพียงแต่ต้องคัดผู้เข้าร่วมปาร์ตี้เท่านั้น เรายังต้องจัดตั้งกิลด์อีกด้วย!”

“ฉันจะก่อตั้งกิลด์แรกใน [Divine Domain] ขึ้นมา!”

แจ็คมองไปที่แม็คเรย์ด้วยความรู้สึกที่ไม่อยากจะเชื่อ

เขาถามอย่างระมัดระวัง

"แม็คเรย์ นายไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม"

"เราจะสร้างกิลด์ไปทำไม?"

แม็คเรย์พูดโดยไม่ต้องคิด

"เพื่อที่จะได้มีอํานาจเหนือคนทั้งโลก!"

แจ็คยิ่งสับสนมากขึ้น

“นายไข้ขึ้นรึไง เพี้ยนไปแล้วหรอ?”

“นายเองก็มีทักษะที่น่าประทับใจขนาดนี้แล้ว เพียงแค่นายเคลียร์ดันเจี้ยนทุกวัน เก็บไอเทมที่ดร็อปออกมา หาเงิน และจีบหญิงสักคน แค่นั้นไม่ดีกว่าหรอ”

แม็คเรย์มองไปที่ แจ็คซึ่งดูจริงจัง

เขาหัวเราะออกมาแต่ไม่ได้ตอบอะไร

แจ็คไม่มีอารมณ์ที่จะถามว่าเขาจะสร้างกิลด์ไปเพื่ออะไรอีก ท้ายที่สุด เขาถูกดึงดูดด้วยคลังสมบัติอันตระการตาของแม็คเรย์

"เชี่ยเอ้ย!"

"เหรียญของก็อบลินสายฟ้างั้นหรอ!"

“อาเกตสีม่วงที่ในร้านค้ามีมูลค่าถึงหนึ่งเหรียญทอง! นายมีมันมากขนาดนี้เลย”

"เสื้อคลุมของนักปราชญ์ ระดับเงิน!?"

...

แม็คเรย์มองไปที่แจ็คซึ่งกำลังทำตัวเหมือนโจร

เขาก็พูดออกมาอย่างติดตลกว่า

“ถ้าฉันสร้างกิลด์ในอนาคต ฉันจะให้นายดูแลคลังสมบัติของกิลด์”

แม็คเรย์เตรียมที่จะกลับไปที่เกม

แต่ในขณะที่เขากําลังจะหันหลังกลับ แจ็คก็ดึงเขาไว้

เขาพูดออกมาด้วยความตื่นเต้น

"นายพูดจริง?"

แม็คเรย์มองไปที่แจ็ค ซึ่งดวงตาของเขาทอประกายแสงแปลก ๆออกมา

ในตอนนั้นเองที่เขาจําได้ว่า เพื่อนสนิทคนนี้ชอบทําตัวเป็นเท่และจีบหญิงไปทั่ว

นอกจากนี้ยังมีงานอดิเรกอีกอย่างคือ : การสะสม

แม็คเรย์ยิ้ม

"ทําไมฉันต้องโกหกนายด้วย"

แจ็คยืนตัวตรงและพูดอย่างเคร่งขรึม

"ให้เป็นหน้าที่ฉันเอง!"

การดูแลคลังสมบัติของกิลด์นั้นมีความสําคัญเป็นอย่างมาก

กิลด์ส่วนมากจะมีจุดเด่นในการดึงดูดผู้เล่นให้มาเข้าร่วมอยู่ 2 ทาง

หนึ่งคือพลังโจมตีของผู้เล่นระดับสูงในกิลด์ และอาจกล่าวได้ว่าเป็นตัวแสดงชื่อเสียงของกิลด์เลย

ดังเช่นร็อดดิค

ทั้งหมดที่เขาต้องการคือสถิติที่ชัดเจนในการเคลียร์ดันเจี้ยนครั้งแรก

เพื่อเป็นการแสดงพลังโจมตีของกิลด์พวกเขา

อย่างที่สองคือผลประโยชน์ที่จะได้รับจากกิลด์—-คลังสมบัติ

มีวัตถุดิบเควสและไอเทมคุณภาพสูงมากมายในคลังจัดเก็บของกิลด์

ซึ่งนี่จะเป็นสิ่งที่ช่วยในการดึงดูดผู้เล่นให้มาเข้าร่วมกิลด์

...

หลังจากที่แม็คเรย์และแจ็คพักกินข้าวเสร็จแล้ว

พวกเขาก็เข้าสู่ [Divine Domain] อีกครั้งนึง

ตอนนี้เป็นเวลาในช่วงเช้าของเกม มีแสงแดดยามเช้าสาดส่องลงมาที่เมืองโกนาส

ท้องฟ้าเหนือเมืองเป็นสีฟ้าสดใส เขาสามารถเห็นได้อย่างชัดเจนเลยว่า จํานวนผู้เล่นในจัตุรัสมีจำนวนเพิ่มขึ้นกว่าเดิมมาก

แม็คเรย์หายใจเข้าลึก ๆ

เขารู้สึกมีแรงผลักดันมากขึ้นในทันที

เขาใช้เหรียญเงินสองเหรียญในโรงตีเหล็กเป็นครั้งแรก

เพื่อซ่อมอุปกรณ์ของตัวเอง

จากนั้นเขาก็มุ่งหน้าไปหาเป้าหมาย ครูฝึกนักธนู—คาซาน

เมื่อแม็คเรย์มาถึงโรงฝึกธนู

ผู้เล่นบางคนพยายามอย่างยิ่งที่จะทำการสื่อสารกับคาซาน ซึ่งนี่เป็นวิธีการปฏิบัติทั่วไปสําหรับผู้เล่นส่วนใหญ่

พูดคุยกับ NPC ในแผนที่ใหม่ และพยายามรับภารกิจ...

เพราะอย่างไรซะ ค่าประสบการณ์ที่ได้รับจากเควสนั้นก็มากกว่าค่าประสบการณ์ที่จะได้รับจากมอนสเตอร์ทั่วไปมากนัก

แม็คเรย์มองไปที่ชายในชุดเกราะหนังสีแดง

คาซาน ผู้ซึ่งสวมเสื้อคลุมสีดําและบนใบหน้าของเขาก็มีแต่ความเย็นชา

แม็คเรย์รู้สึกเห็นใจผู้เล่นที่โชคร้ายเหล่านี้จริงๆ

คาซาน เขาเป็น NPC ที่ขึ้นชื่อคนนึง

ถ้าหากคุณไม่มีค่าชื่อเสียงในเมืองโกนาสระดับหนึ่งแล้วล่ะก็ คาซานจะไม่ชายตาแลคุณเลยด้วยซ้ำ

ถ้าผู้เล่นยังกล้ามาทําให้เธอรําคาญอีก เธอก็ไม่รังเกียจที่จะสอนบทเรียนให้พวกเขาได้สำนึก!

อย่างที่คาดไว้ คาซานไม่สามารถทนต่อการวอแวของเหล่าผู้เล่นได้นานนัก

เธอกำลังชักคันธนูคริสตัลคันยาวบนหลังของเธอออกมา

อย่างไรซะ เธอก็เป็น NPC เลเวล 120 ในตํานาน

ต่อให้เธอจะไม่ได้ตั้งใจโจมตีเหล่าผู้เล่นจริงๆ

แต่เหล่าคนที่โชคร้ายตรงหน้ากลุ่มนี้...พวกเขาแทบจะเสียสติกับออร่าที่เธอปล่อยออกมา

คาซานมองดูเหล่าผู้เล่นที่ล้มลุกคลุกคลานเพื่อแย่งกันหนีออกไป

จากนั้น เธอก็ตะคอกออกมา

“ทำไมนักผจญภัยหน้าใหม่เดี๋ยวนี้ เริ่มหยาบคายมากขึ้นเรื่อยๆเลยนะ คงต้องหาเวลาสักทีแล้วล่ะมั้ง จะได้ไปที่สมาคมนักผจญภัยเพื่อดูว่าตาเฒ่านั่นคัดเลือกคนปะสาอะไร”

แม็คเรย์ยิ้มและก้าวไปข้างหน้า

"สวัสดีครับ ท่านนักธนูศักดิ์สิทธิ์ - เทพเจ้าคาซาน"

แม็คเรย์อาศัยค่าชื่อเสียง 100 แต้มของเขา

เพราะเหตุนั้นเขาถึงกล้าคุยกับผู้หญิงหน้าตาถมึงทึงคนนี้

เมื่อเธอเห็นแม็คเรย์

คิ้วที่ขมวดแน่นของเธอก็ค่อยๆคลายลงเล็กน้อย

“ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่นักผจญภัยทุกคนที่หยาบคายเช่นนั้น”

แม็คเรย์กล่าวต่อ

“คงไม่มีใครกล้าหยาบคายกับท่านคาซาน ผู้ซึ่งไม่มีใครเทียบได้ในด้านการยิงธนูหรอกครับ”

ใบหน้าที่เย็นยะเยือกของคาซาน...

ในที่สุดมันก็เริ่มหายไปทีละเล็กทีละน้อย

เธอพูดช้าๆ

"นักผจญภัยคนนี้ช่างน่าสนใจ"

แม็คเรย์รีบตีเหล็กในขณะที่มันยังร้อน

"ท่านคาซาน"

"ผมก็เป็นนักธนูเหมือนกัน!"

"ผมมาที่นี่เพื่อที่จะรบกวนท่าน ให้มอบบททดสอบให้"

คาซานมองไปที่แมคเรย์

“เอาล่ะ ทักษะการยิงธนูย่อมได้รับมาจากการฝึกฝนและทดลองซ้ำแล้วซ้ำเล่า”

“ฉันมีภารกิจง่ายๆ บางอย่างให้นายทำ”

แม็คเรย์ก้าวไปข้างหน้าและขัดจังหวะ

"ท่านคาซานที่เคารพ..."

"ผมต้องการบททดสอบระดับผู้เชี่ยวชาญจากท่านครับ"

เมื่อคาซานได้ยินคําพูดของเขา...

ทันใดนั้น ใบหน้าของเธอก็กลับกลายเป็นเย็นชาอีกครั้งหนึ่ง

"ค่อยๆก้าวไปทีละก้าว ถ้าหากนายต้องการที่จะแข็งแกร่งขึ้น"

“เด็กน้อย การทำอะไรโดยไม่ประมาณตน อาจทําให้นายตายได้เลยนะ”

ถ้าไม่ใช่เพราะค่าชื่อเสียงที่เขามีในเมืองโกนาส

คาซานคงจะขับไล่เขาออกไปตั้งแต่ตอนนี้แล้ว

แม็คเรย์ต้องเริ่มต้นตั้งแต่บททดสอบขั้นพื้นฐานที่สุด

แต่เพราะเขามีค่าชื่อเสียง 100 แต้ม!

น้ำเสียงของเธออาจจะฟังดูไม่เป็นมิตร แต่ก็ยังพอเป็นไปได้ที่เขาจะได้รับภารกิจระดับผู้เชี่ยวชาญ

แม็คเรย์กล่าวต่อ

"ท่านคาซานที่เคารพ..."

“ถ้าผมไม่ได้สัมผัสกับชีวิตและความตาย ผมจะกลายเป็นนักธนูผู้ยิ่งใหญ่อย่างท่านได้อย่างไร”

เห็นได้ชัดว่าความโปรดปรานนั้นมีประโยชน์อย่างมาก

ไม่ว่าจะเป็นต่อมนุษย์หรือ NPC

ใบหน้าของคาซานยังคงเย็นชา

อย่างไรก็ตาม เธอยังคงมอบภารกิจให้กับแม็คเรย์

“ถ้าอย่างนั้นฉันจะให้บททดสอบระดับผู้เชี่ยวชาญแก่นาย นายจะได้รู้ว่าประเมินตัวเองสูงเกินไปแค่ไหน!”

[ระบบ]: ภารกิจ—บททดสอบของครูฝึกนักธนู—คาซาน (ความยากระดับผู้เชี่ยวชาญ) กําจัดดินแดนออร์ค

คุณจะยอมรับภารกิจหรือไม่?

แม็คเรย์รู้สึกยินดี ในที่สุดเขาก็ได้รับภารกิจ!

"ยอมรับ!!!"