ตอนที่ 31 รักความยุติธรรมงั้นรึ? อ่านฟรี 10 กพ 67
ตอนที่ 31 รักความยุติธรรมงั้นรึ?
ชายที่สวมเสื้อคลุมถอดเสื้อคลุมออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ซีดราวกับกระดาษ
เขาเหลือบไปมองคนทั้งเจ็ดที่อยู่ตรงหน้าเขาและพูดอย่างใจเย็นว่า "หลินตัน น้องชายของเจ้าในตอนนั้นสมควรตายแล้ว และเจ้าก็น่าจะรู้เหตุผลดี"
“แต่เจ้านั้นแตกต่างจากน้องชายของเจ้า เจ้าไม่ได้ทําอะไรผิด ถ้าหากเจ้าจากไปตั้งแต่ตอนนี้ ข้าหลงเฟยก็จะไม่ถือสาอะไรกับเจ้า!”
ชายที่สวมเสื้อคลุมคนนี้คือ “ดาบมังกรทะยาน” หลงเฟยจริงๆ!
เมื่อได้เห็นหลงเฟย หลินตันและอีกเจ็ดคนจึงลังเลและไม่กล้าเข้าใกล้ ซึ่งแสดงให้เห็นว่าชื่อเสียงของหลงเฟยนั้นเป็นของจริง
ใบหน้าของหลินตันมืดมนลง สายตาของเขาจ้องไปที่มือขวาของหลงเฟย จากนั้นเขาก็เยาะเย้ย “หลงเฟย เจ้าไม่จําเป็นต้องพูดขู่ข้าแบบนั้นหรอก ถ้าจําไม่ผิด แขนขวาของเจ้านั้นได้รับบาดเจ็บทำให้เจ้าไม่สามารถแม้แต่จะจับดาบได้ด้วยซ้ำ”
"ข้าคิดว่าเจ้าจะเอาชนะข้าได้จริงๆงั้นรึ?!"
เมื่อคําพูดของหลินตันจบลง สายตาของทุกคนจึงจับจ้องไปที่มือขวาของหลงเฟย
อันที่จริง แขนขวาของหลงเฟยนั้นกำลังห้อยอย่างอ่อนแรงโดยไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆเลย
แม้ในสถานการณ์ที่อันตรายเช่นนี้ หลงเฟยก็ยังไม่ได้จับดาบของเขาด้วยซ้ำ
"มือขวาของข้านั้นบาดเจ็บจริงๆ"
“แต่ถึงอย่างนั้น แม้ว่าข้าจะถือดาบด้วยมือซ้าย ข้าก็ยังฆ่าพวกเจ้าได้!”
“ข้าจะพูดอีกครั้ง ถ้าเจ้าไม่รีบจากไปตอนนี้ เจ้าจะไม่ได้รับโอกาสนี้อีก!”
ใบหน้าของหลงเฟยยังคงสงบราวกับว่าเขาจะไม่กังวลอะไรเลย
ท่าทีของหลินตันเริ่มเปลี่ยนไป
หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็กัดฟันและตะโกนว่า "ฆ่ามันซะ!"
หลินตันและคนอื่นๆที่อยู่ด้านหลังเขาชักดาบออกมาและพุ่งเข้าหาหลงเฟยทันที
หลงเฟยส่ายหัวและหรี่ตาเล็กน้อย เขาพูดอย่างใจเย็นว่า "ขอสวรรค์จงให้อภัยในบาปครั้งนี้ บาปที่ข้าสร้างขึ้นเองนั้นไม่อาจให้อภัยได้อย่างแท้จริง"
ชิ้งง!
ในช่วงเวลาต่อมา จู่ๆหลงเฟยก็คว้าดาบขึ้นมาบนโต๊ะ
ทันใดนั้น แสงดาบที่สว่างวาบก็ปรากฎขึ้น
แม้ว่าแสงดาบนั้นจะสว่างวาบ แต่ก็เต็มไปด้วยออร่าที่น่าสะพรึงกลัว
หลินตันและอีกเจ็ดคนเบิกตากว้างด้วยตัวสั่น ภายใต้แสงดาบอันเจิดจ้านี้ พวกเขารู้สึกราวกับว่าพวกเขากําลังเผชิญหน้ากับพลังอันน่าสะพรึงกลัว
ชั้วะ!!
ในช่วงเวลาต่อมา หลงเฟยก็วางดาบลง
หน้าอกของเขาผายขึ้น เหงื่อหยดลงมาจากหน้าผากของเขา และแม้แต่แขนของเขาก็มีเลือดไหลอาบเสื้อผ้า
เห็นได้ชัดว่าการโจมตีครั้งนี้ทำให้หลงเฟยใช้พลังไปจนหมดแล้ว
แต่เบื้องหน้าของหลงเฟยนั้น ร่างทั้งเจ็ดรวมทั้งหลินตันกำลังจ้องมองด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง แสงในดวงตาของพวกเขาค่อยๆมืดลง
ตุ้บ
ร่างทั้งสี่ตรงหน้าของหลงเฟยทรุดลงกับพื้น
ปากของพวกเขาอ้าค้างและมีบาดแผลลึกบนหน้าอก
ตายสนิท!
การโจมตีเพียงครั้งเดียวได้คร่าชีวิตของนักศิลปะการต่อสู้ไปถึงสี่คน!
ซึ่งนี่คือพลังของ “ดาบมังกรทะยาน” หลงเฟย ที่ถึงแม้จะมีอาการบาดเจ็บสาหัสและใช้แต่มือซ้าย แต่ความแข็งแกร่งของเขาก็ยังน่าเกรงขามมาก
ส่วนที่เหลืออีกสามคนนั้นตัวสั่น ความกลัวเริ่มปรากฏชัดในดวงตาของพวกเขา
"รีบหนีเร็ว!"
เมื่อหลินตันตายแล้ว ทั้งสามคนจึงไม่กล้าสู้กับหลงเฟยอีกต่อไป พวกเขาจึงหันหลังกลับและหนี
แต่ในขณะที่พวกเขาเพิ่งวิ่งออกจากร้านอาหารไปนั้น
ตู้ม ตู้ม ตู้ม!!
ร่างทั้งสามนั้นกระเด็นออกไปอย่างรุนแรง
หน้าอกของพวกเขายุบลงและล้มลงกับพื้นอย่างรุนแรง
ทันใดนั้น สายตาของทุกคนจึงจ้องไปที่ด้านนอกของร้านอาหาร
ในขณะนี้ นักศิลปะการต่อสู้หลายคนรีบเดินเข้ามาจากข้างนอกทันที
ผู้นําของนักศิลปะการต่อสู้เป็นชายในชุดขาว โดยที่มีสาวสวยหลายคนเดินตามหลังเขามา
ชายในชุดขาวเหลือบไปมองร่างสามร่างที่กลายเป็นศพบนพื้นและเช็ดมือด้วยผ้าเช็ดหน้า เขาพูดออกมาเบาๆว่า “แข็งแกร่งอย่างที่เขาลือกันจริงๆนะ!”
หลงเฟยที่เห็นชายผิวขาวนั้น ดวงตาของเขาจึงหรี่ลงเล็กน้อย สีหน้าของเขาเคร่งขรึมมากและพูดช้าๆ “นักปราชญ์ เชินหลุน! เจ้ายุยงให้หลินตันกับคนอื่นๆให้มาที่นี่งั้นรึ?”
สายตาของเชินหลุนนั้นจ้องมองไปที่หลงเฟย จากนั้นเขาก็ยิ้มจางๆและพูดว่า “ข้าไม่ได้ยุยงพวกเขาแม้แต่น้อย แต่หลินตันนั้นมุ่งมั่นที่จะแก้แค้นต่างหาก”
“นอกจากนี้ ข้าเองก็ไม่ได้หลอกอะไรพวกเขาเลย เพราะเจ้าเองก็ได้รับบาดเจ็บจริงๆและดูเหมือนว่าอาการบาดเจ็บของเจ้าจะค่อนข้างรุนแรงซะด้วย!”
“พวกมันก็แค่คนโง่ที่อยากแก้แค้นจนตัวสั่นก็เท่านั้น”
ในที่สุดหลงเฟยก็จําอะไรบางอย่างได้ แต่อย่างไรก็ตาม สายตาของเชินหลุนนั้นก็เริ่มเย็นชาลงก่อนที่เขาจะพูดอย่างเย็นชา “ไม่ว่า เชินจื่อจะทําอะไรแต่เธอก็เป็นน้องสาวของข้า! เธอเป็นญาติเพียงคนเดียวของข้าในโลกนี้! และในเมื่อเธอตาย ข้าจึงไม่มีญาติที่เหลืออยู่ในโลกนี้อีกแล้ว หลงเฟย เจ้าคิดว่าข้าควรฆ่าเจ้าหรือไม่?!”
“แต่ไม่ต้องห่วงไป ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าตายง่ายๆ เพราะข้าได้ยินมาว่าเจ้าเองก็มีภรรยาและลูกสาวนี่นะ?ข้าจะหักแขนขาของเจ้า ทําให้เจ้าพิการ แล้วทําให้เจ้าได้เห็นภรรยาและลูกสาวของเจ้าตายต่อหน้าต่อตาเจ้า ฮ่าๆๆๆ...”
หลงเฟยยังคงเงียบ เขาแค่จับดาบด้วยมือซ้ายของเขาเอาไว้แน่น
ป้าบบ!!
ทันใดนั้น นักศิลปะการต่อสู้ที่กําลังคุยกันเรื่อง "หลงเฟย" ในร้านอาหารก็ตบโต๊ะและดึงดาบออกมาอย่างขุ่นเคือง
"คนอย่างเจ้าไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องเมียและลูกของข้าได้!"
“ในโลกของศิลปะการต่อสู้ ความบาดหมางจนนำมาสู่การฆ่านั้นก็เป็นเรื่องหนึ่ง แต่ภรรยาและลูกนั้นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งไม่ใช่รึ?”
“ยิ่งไปกว่านั้น หลงเฟยก็ยังเกลียดชังความชั่วร้ายมาโดยตลอด ใครก็ตามที่เขาฆ่านั้นจะต้องเคยทำอาชญากรรมที่ชั่วร้ายเอาไว้และทำให้เขาจำเป็นต้องฆ่า!”
“เจ้าได้ใช้ประโยชน์จากความโชคร้ายของใครบางคนแบบนี้ถือว่าไร้ยางอายอย่างยิ่ง! หลงเฟยพวกเราจะช่วยเจ้าและไม่ปล่อยให้คนที่น่ารังเกียจเช่นนี้ทําร้ายเจ้าได้เด็ดขาด”
คําพูดของนักศิลปะการต่อสู้เพิ่งจบและพวกเขายังไม่ทันได้เคลื่อนไหวเลยแม้แต่น้อย
ชิ้ง ชิ้ง ชิ้ง!!
เชินหลุน ยกมือขึ้นและโจมตีด้วยดาบของเขาสามครั้ง
แสงจากดาบนั้นส่องแสงเจิดจ้าออกมา พร้อมกับคมดาบที่แหลมคมเข้าไปตัดคอของคนหลายๆคนออกทันที
ตุ้บบ!
หัวหลายหัวกลิ้งลงไปกองบนพื้น
เลือดสาดกระเซ็นไปทั่วเช่นกัน
ร่างที่ไร้หัวของนักศิลปะการต่อสู้หลายคนทยอยล้มลงกับพื้นทีละคน พร้อมกับกลิ่นเลือดที่คละคลุ้งไปทั่ว
นักศิลปะการต่อสู้หลายคนที่รักในความยุติธรรมไม่สามารถแม้แต่จะต่อสู้ได้และเสียหัวไปอย่างรวดเร็ว
เพียงครู่เดียว ทั้งร้านอาหารก็ตกอยู่ในความเงียบงัน
เชินหลุนเก็บดาบของเขาและไม่เปลี่ยนสีหน้า เขาทำเพียงแค่เหลือบมองคนอื่นๆในร้านอาหารและหัวเราะเยาะ "เฮอะๆ!"
“ไอ้โง่ไม่กี่คนนี่โง่เง่าจริงๆ”
“ยังมีใครอีกหรือไม่ที่จะต่อสู้เพื่อหลงเฟย? ถ้าแน่จริงก็ลองออกมาได้เลย!!”
ป้าบบ!!
หลงเฟยกระแทกดาบลงกับพื้นและตะโกนเสียงดังว่า "พอได้แล้ว!"
“เชินหลุน คนที่เจ้าต้องการฆ่าก็คือข้า มันไม่เกี่ยวอะไรกับคนอื่น ดังนั้นอย่าได้ทําร้ายผู้บริสุทธิ์อีกต่อไปอีกเลย”
"ถ้าเจ้าต้องการชีวิตของข้าก็เข้ามารับมันไปได้เลย!"
สายตาของเชินหลุนนั้นจ้องไปที่สายตาของหลงเฟย
ทั้งร้านอาหารตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง