ตอนที่ 12 การใส่ร้ายของหยานอัน

ตอนที่ 12 การใส่ร้ายของหยานอัน

"เก่งจริงๆ ทั้งเพลงแร็พ เพลงฟังสบาย กับเพลงรัก! เขาร้องได้โคตรดีเลย! มีเพลงแนวไหนบ้างนะที่เขาร้องไม่ได้น่ะ?"

"น่ารักกมากเลย! ผู้ชายคนนี้ทั้งเก่งทั้งหล่อจริงๆ!"

"ลู่ชานมาจากมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้สินะ? ฉันเองก็เรียนอยู่ที่นั่นเหมือนกัน ถ้าได้เจอเค้าอีกฉันจะเดินเข้าไปสารภาพรักกับเขาตรงๆ เลย!"

"ฉันเองก็ด้วย!..."

"..."

ลู่ชานไม่คิดเลยว่าเพลงสามเพลงที่เขาร้องโดยไม่ได้ตั้งใจนั้นจะทําให้เกิดความแตกตื่นครั้งใหญ่ขนาดนี้

ระหว่างทางเดินไปห้องเรียน ลู่ชานรู้สึกและสังเกตเห็นสายตาแปลกๆ ที่มองมาที่เขาจากข้างๆ เขาได้ตลอดทาง

ลู่ชานจึงขมวดคิ้วเล็กน้อยเพราะเขาก็ยังไม่ชินกับความรู้สึกแบบนี้

เมื่อก่อน ลู่ชานเป็นเหมือนกับคนที่ไร้ตัวตนในสายตาคนอื่นเพราะเขาดูเป็นธรรมดาและชอบอยู่เฉยๆ ไม่วุ่นวายกับใคร

และไม่มีผู้หญิงเลยสักคนที่จะมองเขา

แน่นอนว่านี่เป็นทั้งจุดอ่อนและเป็นข้อได้เปรียบของเขา

ด้วยความได้เปรียบนี้ ลู่ชานจึงได้พบกับหยานอันซึ่งเธอเป็นแฟนสาวที่สวยมาก

ด้วยเหตุนี้ ลู่ชานจึงเริ่มเป็นที่พูดถึงในชั้นเรียนขึ้นมาบ้าง

"นี่ระบบ ฉันน่ะไม่ได้อยากเป็นซุปเปอร์สตาร์จริงๆ หรอกนะ แกช่วยออกไปจากร่างของฉันได้มั้ย?"

เสียงของระบบตอบกลับอย่างเย็นชา

"ฮ่ะๆๆ ถ้าหากนี่เลือกได้ก็ไม่ได้อยากอยู่ในร่างของโฮสต์หรอกนะ"

"ไอ้ระบบนี่!..." ลู่ชานพูดกับระบบในใจด้วยความหงุดหงิดเมื่อได้ยินแบบนี้

ลู่ชานสงสัยจึงถามอีกว่า "ไม่มีทางอื่นเหรอเลยจริงๆ เหรอ?"

"ก็มีทางอยู่นะ แค่กลัวว่าโฮสต์อาจจะไม่เห็นด้วยก็เท่านั้น" ระบบพูดอย่างลังเล

ดวงตาของลู่ชานเบิกกว้างขึ้นขณะที่เขาพูดอย่างตื่นเต้นว่า "บอกมาเถอะ ถ้าฉันทำได้ฉันจะทำแน่ๆ"

"ถ้าอย่างนั้น โฮสต์เห็นทะเลสาบด้านหน้ามั้ย? โฮสต์ก็แค่กระโดดลงไปและไปอยู่ใต้น้ำสักสิบนาที แค่นี้ระบบก็จะออกจากร่างของโฮสต์แล้ว"

ลู่ชาน"..."

ใบหน้าของลู่ชานมืดมนลง

ถ้าการได้เป็นคนดังแล้วมันทำให้เขาต้องมาคอยระแวงแบบนี้ตลอดเวลา ลู่ชานเลือกที่จะกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมยังจะดีซะกว่า

แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่อยากตาย…

เมื่อคิดได้แบบนั้น เขาจึงเดินเข้าไปในห้องเรียน ซึ่งลู่ชานก็สังเกตเห็นว่าทุกคนกำลังจ้องมองมาที่เขา

ความไม่สบายใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของลู่ชาน ขณะที่เขากําลังจะเดินไปหาที่นั่ง เขาก็ได้ยินเสียงผู้หญิงคนหนึ่งพูดขึ้น

"ลู่ชาน นายทำแบบนี้มันไม่เกินไปหน่อยเหรอ?!"

คนที่กำลังพูดอยู่คือหญิงสาวที่มีหน้าตาทั่วไปและเป็นสิวประปรายอยู่ทั่วใบหน้า เธอชื่อว่าตู่ฟางและเธอก็เป็นเพื่อนสนิทของ หยานอันด้วย

น่าแปลกที่ลู่ชานนั้นไม่เคยรู้มาก่อนว่าหยานอันและตู่ฟางจะเป็นเพื่อนสนิทกันแบบนี้

ตู่ฟางนั้นมีชื่อเสียงในมหาลัยด้านการพูดจาแซะคนอื่นด้วยเสียงดังๆ ของเธอ ซึ่งนั่นทำให้เธอได้ฉายาว่า "ยัยผัดเผ็ดโทรโข่ง" ซึ่งทำให้ไม่ค่อยมีใครชอบเธอนัก และมีเพียงหยานอันเท่านั้นที่เต็มใจเป็นเพื่อนกับเธอ

ตอนนี้ลู่ชานเองก็คิดได้แล้วเช่นกันว่าทำไมพวกเธอถึงได้เป็นเพื่อนสนิทกันได้

นั่งเป็นเพราะพวกเธอทั้งคู่มีนิสัยและเป็นคนแบบเดียวกัน ทำให้พวกเธอสนิทกันอย่างมาก

ลู่ชานขมวดคิ้ว "ตู่ฟาง พูดอะไรระวังปากหน่อยนะ!"

"เฮอะๆๆ" ตู่ฟางหัวเราะเยาะและพูดทันทีว่า "ฉันได้ยินจากหยานอันว่านายเลิกกับเธอแล้ว เธอบอกว่าพอนายเริ่มดังนายก็เลิกกับเธอทันทีเลย ทำไมนายถึงได้ทำตัวแบบนี้ล่ะ?"

"ทําไมนายไม่มองดูรอบๆ บ้างว่าใครจะชอบคนที่ดังแล้วลืมตัวจนทิ้งแฟนสาวของตัวเองได้ลงน่ะ?!"

เมื่อได้ยินคําพูดของตู่ฟาง ความรู้สึกของลู่ชานที่มีต่อหยานอันก็ยิ่งแย่ลงไปอีก

ผู้หญิงคนนั้นโกหกหน้าด้านๆ ถึงสาเหตุที่พวกเขาสองคนเลิกกัน

ลู่ชานนั้นไม่ต้องการอธิบายอะไรอีก เพราะเขาเองก็ไม่ได้สนใจว่าคนอื่นจะคิดกับเขายังไงเหมือนกัน

เมื่อเห็นว่าลู่ชานไม่สนใจเธอ ตู่ฟางจึงคิดว่าสิ่งที่เธอพูดนั้นถูกต้อง เธอจึงยืนเท้าสะเอวและตะโกนเสียงดังทันที

"ลู่ชาน ไปขอโทษหยานอันซะ ถ้านายไม่ยอมไปขอโทษเธอล่ะก็นายเจอดีแน่!"

ป้าบบ!

ซู่หยวนซึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ทุบโต๊ะทันทีและตะโกนด้วยความโกรธว่า "เฮ้ย เมื่อไหร่จะหุบปากวะ รำคาญ!"

ตู่ฟางเท้าสะเอวของเธอและหันหน้าไปพูดด้วยเสียงดังๆ ว่า "ไอ้อ้วนซู่ ยุ่งอะไรด้วยวะ?!"

ซู่หยวนโต้กลับทันที "แล้วมึงมายุ่งอะไรกับเรื่องของเพื่อนกูวะ?!”

"แล้วทำไมล่ะ ถ้าแกอยากปกป้องเพื่อนแก ฉันก็จะปกป้องเพื่อนฉันเหมือนกันแหละ!"

"พอได้แล้ว! เลิกพูดได้แล้วล่ะ"

หยานอันที่เงียบมาโดยตลอดรีบพูดขึ้นทันที

หยานอันแสดงสีหน้าที่น่าสงสารราวกับว่าเธอเป็นผู้ถูกกระทำ

"ฟางฟาง ฉันรู้ว่าที่เธอทำแบบนี้ก็เพื่อฉัน แต่เธอไปบังคับอะไรเขาไม่ได้หรอกนะ"

“ในเมื่อลู่ชานไม่รักฉันอีกต่อไปแล้ว ทำไมฉันจะต้องสนใจด้วย? ชั่งมันเถอะนะ"

ขณะที่เธอพูดแบบนั้น หยานอันมองไปที่ลู่ชานด้วยสีหน้าอ่อนโยนและพูดว่า "ลู่ชาน ฉันไม่โทษนายหรอกนะ ทั้งหมดมันเป็นความผิดของฉันเอง ที่ฉันยังเป็นแฟนที่ดีไม่พอสำหรับนาย"

แต่ลู่ชานกลับตอบกลับเธอด้วยใบหน้าที่สงบนิ่ง

"น่าสมเพชชะมัด"