ตอนที่ 18 : ทำไมต้องมองหน้ามันด้วย?

ตอนที่ 18 : ทำไมต้องมองหน้ามันด้วย?

เหล่าซอมบี้กรูกันเข้ามา

หวังซ่งและอีกสองคนต้องพึ่งพาชัยภูมิเพื่อต้านทานพวกมัน แต่มันก็ไม่มีความหวังว่าจะฝ่าวงล้อมออกไปได้เลย

ซอมบี้ยักษ์ยืนอยู่ข้างหลังราวกับแม่ทัพที่นำไพร่พลเข้าร่วมสงคราม มันเงยหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ ราวกับว่ากำลังพูดว่า “แกคิดว่ากลอุบายเล็กๆ น้อยๆ เช่นนี้จะสามาถหลอกฉันได้เหรอ?!”

การต่อสู้ระหว่างซอมบี้และผู้รอดชีวิตเกิดขึ้นไม่ไกลจากบ้านของลู่หมิงโดยบังเอิญ...

ลู่หมิงที่กำลังแอบดูผ่านช่องสังเกตการณ์ได้เห็นทุกสิ่งตั้งแต่ต้นจนจบ

มันเป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะคิดออกไปช่วยคนอื่น

ข้างนอกมีซอมบี้มากเกินไป เขาเป็นแค่พลเรือนธรรมดา ถ้าเขาออกไปช่วยคนพวกนั้น มันจะไม่เป็นการรนหาที่ตายงั้นเหรอ?

พวกนายก็รู้ว่าฉันไม่มีความสามารถขนาดนั้น จริงไหม?

ทั้งหมดที่ลู่หมิงสามารถทำได้ก็คือการดูให้ดี สังเกตซอมบี้และซอมบี้ยักษ์ตัวนั้น และเรียนรู้จากความตายของพวกหวังซ่ง

จุดสนใจของการสังเกตของเขาอยู่ที่ซอมบี้ยักษ์

ซอมบี้ธรรมดาย่อมไม่อาจคุกคามบ้านของเขาได้ เพราะคอนกรีตเสริมเหล็กที่เขาอัดเข้ามา

แต่ลู่หมิงก็ไม่รู้พลังของซอมบี้ยักษ์ และไม่รู้ว่าคอนกรีตเสริมเหล็กจะสามารถหยุดยั้งมันได้ไหม

มันสูงสองเมตร เต็มไปด้วยมัดกล้าม มีศีรษะมันวาว และดวงตาสีซีด…

“มันดูแข็งแกร่งจริงๆ! มันคือตัวตนที่ฉันไม่อาจยั่วยุได้เลย!”

เมื่อทำการสรุปในใจได้แล้ว ลู่หมิงก็ทำการสังเกตอีกครั้งและทันใดนั้นเอง เขาก็พบว่าดวงตาสีซีดของซอมบี้ยักษ์กำลังมองมาที่เขาจากระยะไกล

ลู่หมิงหลั่งเหงื่อเย็นออกมา

…

ในฐานะซอมบี้ที่มีวิวัฒนาการ ซอมบี้ยักษ์จึงมีความสามารถเพิ่มเติมหลายประการ

ประการแรกคือร่างกายอันแข็งแกร่ง

ประการที่สองคือความสามารถในการบัญชาการฝูงซอมบี้

และประการที่สามคือประสาทสัมผัสอันเฉียบคม

ซอมบี้ธรรมดาจะมีประสาทการได้ยินที่ทรงพลัง แต่มีประสาทการดมกลิ่นและการมองเห็นที่ย่ำแย่ ส่วนซอมบี้ยักษ์นั้นจะดีกว่าหน่อย ไม่เพียงแต่ประสาทการได้ยินของมันจะสุดยอดกว่าเท่านั้น แต่ประสาทการดมกลิ่นและการมองเห็นของมันยังเหมือนกับมนุษย์ปกติอีกด้วย

และที่สำคัญที่สุด ซอมบี้ยักษ์ดูเหมือนจะมีความสามารถในการระบุตำแหน่งผู้ตื่นและกระทั่งสิ่งมีชีวิตได้—มันสามารถระบุได้อย่างง่ายดายว่ามีเหยื่ออยู่ที่ไหน และแม้แต่จำนวนเหยื่อด้วย

ในทันทีที่ลู่หมิงแอบมองผ่านหน้าต่าง ซอมบี้ยักษ์ก็สามารถสัมผัสได้ถึงตัวตนของลู่หมิงแล้ว

มันมองไปทางลู่หมิงด้วยความดุดัน และมองเห็นใบหน้าที่ซีดเซียวของเขา

ซอมบี้ยักษ์ยิ้มอย่างชั่วร้ายและแค่นเสียงออกมาเพื่อทักทายลู่หมิงจากระยะไกล

“ไม่ต้องห่วง หลังจากฉันกินอาหารมื้อนี้เสร็จแล้ว แกก็จะได้เป็นของหวานหลังมื้ออาหารต่อไป!”

นั่นคือสิ่งที่ซอมบี้ยักษ์ต้องการจะพูดออกไป

เลือดและเนื้อของผู้ตื่นนั้นย่อมเป็นสารอาหารที่มีคุณค่าที่สุด แต่คนธรรมดาก็พอมีสารอาหารอยู่ด้วยเหมือนกัน

ซอมบี้ยักษ์สามารถสัมผัสได้ว่าผู้รอดชีวิตในบ้านนั้นเป็นคนธรรมดา แม้ว่าบ้านที่เขาอาศัยอยู่จะใหญ่กว่าปกติเล็กน้อยและดูแข็งแรงกว่านิดหน่อย แต่ซอมบี้ยักษ์ก็มั่นใจว่าบ้านหลังนั้นคงไม่อาจหยุดมันได้

“โฮก!”

มันคำรามอย่างดุดันใส่ลู่หมิงและแยกเขี้ยวใส่เขา ราวกับว่ามันได้ประกาศความเป็นเจ้าของเหนือลู่หมิงแล้ว!

…

โอ้ไม่!

นั่นคือความคิดแรกในใจของลู่หมิง

มันเล็งเป้ามาที่ฉันแล้ว

มันอยากจะกินฉัน

ซอมบี้ที่กินมนุษย์เป็นปรากฏการณ์ปกติในวันโลกาวินาศ มันไม่มีอะไรแปลกเลย อย่างไรก็ตาม ถ้าเขากลายเป็นเหยื่อ เขาก็คงจะรู้สึกไม่ดีแน่ๆ

ลู่หมิงรู้สึกกลัวขึ้นมาแล้ว

เขารู้สึกอึดอัดมากจนคันไปทั้งตัว และเขาก็อยู่ไม่สุขและกระสับกระส่าย!

“มันเห็นฉันแล้ว”

“มันต้องเห็นฉันแล้วแน่ๆ”

“มันอยากกินฉัน เมื่อมันกินคนพวกนั้นเสร็จ มันต้องมากินฉันต่อแน่ๆ…”

“ฉันกำลังจะถูกกิน”

หัวใจของเขาเริ่มเต้นระรัว

แต่ในไม่ช้าลู่หมิงก็สงบสติอารมณ์ลงได้

เขาไม่แน่ใจว่าบ้านของเขาสามารถต้านทานซอมบี้ยักษ์ที่น่าเกรงขามตัวนั้นได้หรือไม่

แต่เขาก็ไม่อาจรอความตายอยู่เฉยๆ ได้แน่!

เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และสีหน้าของเขาก็ค่อยๆ ดุดันขึ้นมา

เขาหยิบหนังสติ๊กและลูกบอลเหล็กบนโต๊ะ ลู่หมิงเปิดตะแกรงเหล็กและหน้าต่างครึ่งหนึ่งอย่างรวดเร็ว!

อากาศภายนอกที่เต็มไปด้วยกลิ่นเลือดและเน่าพุ่งเข้ามาในบ้าน

มันทำให้หัวใจของลู่หมิงสงบลงเล็กน้อย

เมื่อเห็นว่าซอมบี้ยักษ์ได้เบนสายตากลับไปหาหวังซ่งและคนอีกสองคนแล้ว ลู่หมิงก็จับหนังสติ๊กไว้แน่น บรรจุกระสุน และขึ้นลำ

เขาเล็งไปที่หัวของซอมบี้ยักษ์

“อยากกินฉันเหรอ! งั้นฉันก็จะฆ่าแกก่อน!”

…

หนังสติ๊กของลู่หมิงทำจากโลหะผสมไททาเนียม หนังยางทำจากท่อยางสี่ท่อ และกระสุนก็เป็นลูกเหล็กขนาด 9 มม.

หนังสติ๊กที่ปรับแต่งแบบนี้สามารถสร้างปาฏิหาริย์ขึ้นมาได้ผ่านพละกำลังอันมหาศาล!

ไม่เหมือนกับหน้าไม้ ความอันตรายของหนังสติ๊กนั้นขึ้นอยู่กับพละกำลังของผู้ใช้ซะเป็นส่วนใหญ่

สำหรับพละกำลังของลู่หมิงงั้นเหรอ?

เขาย่อมมี!

มันอยู่ที่ว่าหนังสติ๊กจะสามารถรองรับพละกำลังของเขาได้รึเปล่าก็เท่านั้น ซึ่งมันก็พอจะทำได้อยู่พอดี

ด้วยทักษะการยิงหนังสติ๊กระดับเจ็ด ความแม่นยำของลู่หมิงจึงมีสูงมาก

เขารั้งสายหนังสติ๊กจนสุดทันที ลู่หมิงได้ยินเสียงหนังยางลั่นเบาๆ จากหนังสติ๊ก

ด้วยการเพ่งสายตาและลมหายใจที่มั่นคง เขาได้เล็งไปที่ศีรษะมันวาวของซอมบี้ยักษ์

อึดใจต่อมา มันก็บังเกิดเสียงดัง ‘ปัง’ ขึ้นมา

กระสุนเหล็กขนาด 9 มม. พุ่งออกไปจากหนังสติ๊ก และก่อให้เกิดเส้นแสงจางๆ ในอากาศด้วย

พร้อมกับเสียงดังปัง กระโหลกของซอมบี้ยักษ์ก็ถูกฉีกออกจากกันในทันที และเผยให้เห็นเนื้อเยื่อสมองสีขาวอมเทา

…

ซอมบี้ยักษ์อึ้งไป

อันที่จริง ความสนใจของมันไม่ได้อยู่ที่ลู่หมิงเลย

คนธรรมดาที่ขี้ขลาดแบบนั้นจะสร้างปัญหาอะไรให้กับมันได้?

ความสนใจของมันอยู่ที่หวังซ่งแต่เพียงผู้เดียว

ในขณะที่มันตัดสินใจจะเข้าร่วมการต่อสู้และปิดฉากหวังซ่งนั้น มันก็มีบางสิ่งพุ่งเข้าใส่ศีรษะของมัน

มันมองไปรอบๆ ด้วยความสับสน ซอมบี้ยักษ์รู้สึกราวกับว่ามีบางสิ่งหายไปจากศีรษะของมัน

ซอมบี้ยักษ์เอื้อมมือออกไปแตะหัวของมัน แต่มันกลับรู้สึกได้ถึงบางสิ่งที่อ่อนนุ่ม

สมองของมันค่อยๆ หนักอึ้งขึ้นมา

ร่างกายของมันค่อยๆ อ่อนแรงลง

ในเวลานี้ ซอมบี้ยักษ์ก็ยังไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นกับมัน

จนกระทั่งบังเกิดเสียงแหวกอากาศดังขึ้น

จากหางตาของมัน มันเห็นแสงเย็นๆ ในบ้านที่มันเคยเห็นก่อนหน้านี้

จากนั้นก็ ‘ปัง’

มันมีบางสิ่งกระเด็นออกมา

ของเหลวเหนียวๆ สีขาวอมเทากระเซ็นไปทั่วใบหน้าของซอมบี้ยักษ์

ลูกตากลมสีซีดหลุดออกจากหน้าและตกลงมาที่เท้าของมัน

มันใช้แรงเฮือกสุดท้ายมองไปที่บ้านหลังนั้น

และที่นั่น บนชั้นสองของบ้านที่มีหน้าต่างเปิดอยู่ ชายหนุ่มที่มีสีหน้าดุร้ายก็กำลังถือหนังสติ๊กเอาไว้และยิงกระสุนนัดที่สามออกมา

“ปัง!”

เฮดช็อต!

การโจมตีนี้กระแทกเข้าใส่หัวซอมบี้ยักษ์เต็มๆ

ซอมบี้ยักษ์ยังคงสับสนอยู่จนกระทั่งถึงช่วงเวลาที่มันกำลังจะตาย

อย่างไรก็ตาม หากได้รับโอกาสอีกครั้งในการเริ่มต้นใหม่ ซอมบี้ยักษ์ก็จะให้คำแนะนำกับตัวเองอย่างแน่นอน

“อย่ามองไปที่บ้านหลังนั้น! ทำไมต้องมองหน้ามันด้วย?”

…

ลู่หมิงที่ปลิดชีพซอมบี้ยักษ์ได้ในสามนัดหอบหายใจอย่างหนัก

เขามองไปที่ถนน

เขาพบว่าความตายของซอมบี้ยักษ์ไม่ได้รบกวนฝูงซอมบี้มากนัก

ซอมบี้ระดับต่ำที่สุดไม่ได้มีสติปัญญาอะไร แม้ว่าผู้นำของพวกมันจะตาย แต่พวกมันก็ยังทำตามสัญชาตญาณอยู่ดี พวกมันสนใจแค่สิ่งมีชีวิต แสวงหาแค่เลือดและเนื้อเท่านั้น

ลู่หมิงสูดลมหายใจลึกเพื่อคลายความตึงเครียดในใจ และมองดูฝูงซอมบี้บนถนนด้วยสายตาที่โหดเหี้ยม!

“ซอมบี้สามารถวิวัฒนาการได้! เนื่องจากมีซอมบี้ยักษ์ตัวแรกปรากฏขึ้นแล้ว มันก็อาจมีตัวที่สองและตัวที่สามอีกได้!”

“พวกซอมบี้อันตรายเกินไป อันตรายเกินไปจริงๆ”

เขาบรรจุกระสุนและขึ้นลำ

เขาเล็งไปที่ซอมบี้ธรรมดาตัวหนึ่ง

“ปัง!”

เขายิงมันเข้าที่หัว

“ฉันไม่ได้ฆ่าซอมบี้ แต่ฉันกำลังฆ่าซอมบี้ยักษ์ในอนาคต”

“พวกแกเป็นภัยคุกคามต่อชีวิตของฉัน ดังนั้นพวกแกทุกตัวจะต้องตาย!!”