ตอนที่ 90 ความอยาก

หลิงเซียวได้ยินดังนั้นก็แสยะยิ้มและกล่าวว่า "นี่เป็นวัสดุเดียวกับดาบถังของฉัน มันเป็นของขวัญเล็กๆน้อยๆจากผู้ขาย”

หลังจากพูดจบหลิงเซียวก็คิดจะเริ่มจัดการกับหมูขนเหล็กต่อ

ซูเหยาและคนอื่นๆมองไปที่อาวุธในมือของพวกเขา จากนั้นพวกเขาก็มองไปที่มีดทําครัวในมือของหลิงเซียว

เมื่อนำอาวุธของพวกเขาเอามารวมกัน แม้แต่มีดทําครัวของหลิงเซียวก็ยังเทียบไม่ได้!

นี่ทําให้จิตใจของพวกเขาแทบระเบิดออก พวกเขาล้วนเป็นผู้ฝึกยุทธขั้นนักรบจิตวิญญาณ ทำไมช่องว่างระหว่างคนรวยและคนจนมันถึงได้มากกว่าช่องว่างในพลังต่อสู้ได้?

เมื่อเทียบกับหลิงเซียวแล้วพวกเธอก็เป็นแค่กลุ่มขอทานเท่านั้น!

คนดูในห้องถ่ายทอดสดก็แทบบ้าเช่นกัน ไม่มีใครคาดคิดว่าหลิงเซียวจะใส่ของพวกนี้ไว้ในกระเป๋าเป้สะพายหลัง

"หลิงเซียว ที่จริงแล้วเขามาตั้งแคมป์หรือไง"

"ดูนั่นสิ หมูขนเหล็กอยู่ตรงนั้น หลังจากที่พวกเราฆ่ามันแล้ว พวกเราก็สามารถกินมันได้!"

"หั่นหมูขนเหล็กออกเป็นชิ้นๆ ชุบด้วยแป้งผสมไข่ แล้วนําไปทอดในกระทะจนเป็นสีเหลืองทอง กลิ่นของมันสามารถทำให้เด็กข้างบ้านต่างร้องไห้ด้วยความโหยหาได้เลย!"

“233333...... หลิงเซียวหล่อมากจริงๆ แต่หล่อเพียงสามวิแรกเท่านั้น!”

"เห็นได้ชัดว่าก่อนหน้านี้เขายังดูหล่อเหลาแต่ตอนนี้เขากลายเป็นนักกินไปแล้ว โอ้เทพธิดา! การกระทําของเขาทําให้หัวใจของฉันรับไม่ได้!”

“......”

หลังจากหลิงเซียวคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็เรียกให้พวกเขามาช่วยกันลากหมูขนเหล็กออกไปจากที่นี่สักสองกิโลเมตร

จากคําพูดของหลิงเซียว หมูที่ฆ่าด้วยความสามารถของเขา ทําไมเขาจะต้องแบ่งปันกับทีมอื่นด้วย?

เมื่อคนอื่นๆได้ยินเช่นนั้น พวกเขาก็คิดว่าเป็นความจริง

นี่คือเนื้อของสัตว์วิญญาณ ไม่มีใครที่นี่เคยกินมาก่อนเลยสักคน

หลังจากที่พวกเขาช่วยกันลากหมูขนเหล็กออกไปกว่าสองกิโลเมตร ซูเหยาและคนอื่นๆ ก็เหนื่อยจนหายใจแทบไม่ออก

หลิงเซียวเห็นคนพวกนั้นไม่ขยับเขยื้อน จึงกล่าวว่า "ขยับตัวกันหน่อย รีบไปหาก้อนหินมาตั้งหม้อและไปหาฟืนมาด้วย ฉันซื้อวัตถุดิบหม้อไฟมา!”

ซูเหยาและคนอื่นๆมองหน้ากันไปมา ในที่สุดพวกเธอก็ทําตามที่หลิงเซียวพูดอย่างไม่เต็มใจ

เพื่อเนื้อของหมูขนเหล็ก ต่อให้บุกน้ำลุยไฟก็ต้องทำ!

20 นาทีต่อมาหม้อไฟก็เริ่มเดือด

กลิ่นหอมของวัตถุดิบในหม้อไฟผสมผสานกับกลิ่นหอมของหมูขนเหล็ก ทำให้กลิ่นหอมลอยอบอวลอยู่ในอากาศ

ซูเหยาและคนอื่นๆมองไปที่หม้อไฟอย่างกระตือรือร้น พร้อมกับกลืนน้ำลาย

"แย่แล้ว!" หลิงเซียวตบหน้าผากเขา

ซูเหยาและคนอื่นๆ แสดงสีหน้าที่โง่งมออกมา เกิดอะไรขึ้น?

"ลืมเอาต้นหอมขิงกระเทียมมาด้วย ไม่รู้ว่ามันจะคาวเกินไปหรือเปล่า" หลิงเซียวมองไปยังเพื่อนร่วมทีม

หลิงเซียวคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดเสริมอีกประโยคหนึ่งว่า "ถ้างั้นหม้อใบนี้ให้ฉันกินคนเดียวดีกว่า หากเนื้อมันคาวเกินไป ก็คงจะไม่อร่อยนัก”

ซูเหยาและคนอื่นๆเเทบร่ำไห้ แม้ว่าพวกเขาจะไม่เต็มใจในตอนไปหาฟืน แต่พวกเขาก็ยังฝืนสังขารไปอยู่ดี ทําไมนายถึงได้ทำกับพวกเราอย่างนี้?

อีกอย่าง ดูจากท่าทางของนายแล้ว เห็นได้ชัดว่านายอยากกินเองคนเดียวไม่ใช่หรือไง? นายหาข้อแก้ตัวที่มันดีกว่านี้ไม่ได้เหรอ?

หม้อไฟหมูที่มีกลิ่นหอมโชยมาแตะจมูกแบบนี้ มันจะมีกลิ่นคาวได้ยังไง?

หลิว รั่วเหยียน รีบพูดทันที "ฉันไม่กลัวกลิ่นคาว!”

"ฉันเองก็คิดว่าฉันรับได้เหมือนกัน" ซูเหยารีบพูดขึ้นมา

เมื่อชายหนุ่มทั้งสองเห็นดังนั้นก็อยากจะพูดบ้าง แต่หลิงเซียวกลับเปิดปากพูดขึ้นมาก่อน "เอาละ งั้นหม้อใบนี้ให้เราลองสามคนก่อน พวกนายสองคนรอไปก่อน"

หัวสนามหญ้าและหัวกลมมองหน้ากันอยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา

หลังจากนั้นหลิงเซียวและอีกสองคนก็เริ่มกินกันอย่างเอร็ดอร่อย ส่วนชายหนุ่มสองคนนั้นทําได้เพียงมองอย่างหิวโหย ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความอยาก

อะไรคือทุกข์? นี่ต่างหากที่เรียกว่าทุกข์!

หลิงเซียวและอีกสองคนกินกันจนคราบน้ำมันเต็มปาก ชายหนุ่มทั้งสองคนทําได้เพียงกลืนน้ำลายเท่านั้น!