ตอนที่ 102 คุกเข่าแล้วจูบลงแทบเท้าของฉันซะ!
"ถ้าแกฉลาด ก็คืนผลไม้วิญญาณให้แก่พวกเรา จากนั้นก็มอบเสบียงทั้งหมดมาให้กับพวกเรา และถูกพวกเรากําจัดออกไปแต่โดยดี!"
"มิฉะนั้นแกจะต้องทรมาน!" หยางหยู่กล่าว
เห็นได้ชัดว่าพวกเขาทั้งสองไม่เห็นหลิงเซียวอยู่ในสายตา ในสายตาของพวกเขา ผู้เข้าแข่งขันที่แอบซุ่มโจมตีจะแข็งแกร่งขนาดไหนกัน?
ยิ่งไปกว่านั้น พลังของทักษะต่อสู้จิตวิญญาณก่อนหน้านี้ก็ไม่ได้ดีนัก
ดังนั้นพวกเขาจึงมีความมั่นใจและรู้สึกว่าพวกเขาสามารถเอาชนะหลิงเซียวได้
พวกเขาจะรู้ได้อย่างไรว่าหลิงเซียวได้ออมมือก่อนหน้านี้
ถ้าหลิงเซียวลงมือจริงๆ บางทีแม้แต่ฉิวซ่านและหยางหยู่ก็คงจะได้รับบาดเจ็บไม่น้อย
หลิงเซียวหัวเราะเบาๆ สีหน้าของเขาเย็นชายิ่งกว่าเดิม "แล้วถ้าฉันไม่อยากคืนล่ะ?”
"ฮี่ฮี่ ถ้าอย่างนั้นเมื่อเวลานั้นมาถึง ฉันเกรงว่าเรื่องมันจะไม่ง่ายดายเช่นนี้" คําพูดของฉิวซ่านแฝงไว้ด้วยคําขู่
หยางหยู่พูดอย่างหงุดหงิดว่า "ยังไม่จบอีกเหรอ? รีบส่งของมาซะ พวกเราแตกต่างจากนักวิ่งอย่างแก!
"เราไม่มีเวลามาเสียกับแก เวลาของเรามีค่ามาก!”
"อย่างนั้นเหรอ? แต่ฉันอยากจะทุบตีพวกแกทุกคนจนบาดเจ็บสาหัสจริงๆ! "หลิงเซียวกล่าวอย่างเฉยชา
ความเย็นชา ในน้ำเสียงของหลิงเซียวไม่ได้ซุกซ่อนเอาไว้เลยแม้แต่น้อย!
ฉิวซ่านได้ยินดังนั้นก็ตกใจก่อนจะหัวเราะออกมาเสียงดัง
เขาเหมือนได้ยินเรื่องที่ตลกสุดๆ สองมือกุมท้องไหล่สั่นไหวไม่หยุด
จากนั้นหยางหยู่และคนอื่นๆก็หัวเราะออกมาเช่นกัน
เพื่อนร่วมทีมของพวกเขาหัวเราะและพูดคุยกัน
"พวกแกได้ยินไหม เจ้าเด็กนี่บอกว่าจะทุบตีพวกเราจนบาดเจ็บสาหัส?”
"ฉันหัวเราะจนจะตายอยู่แล้ว อาศัยแค่มันคนเดียว? คนใดคนหนึ่งในพวกเราออกไป ก็สามารถเอาชนะมันได้แล้ว!”
"ใช่แล้ว! มันไม่รู้อะไรเลยว่าท้องฟ้าสูงแค่ไหนและโลกลึกแค่ไหน!”
"ดูจากท่าทางของมันแล้ว เหมือนเป็นคนจากมณฑลฉวนโจวใช่ไหม? มันไม่เคยเห็นโลกภายนอกมาก่อนหรือไง”
"แม้แต่ความห่างชั้นกับพวกเรา มันก็ยังไม่รู้ ช่างน่าสงสารจริงๆ"
“......”
"แค่แก? ล้อเล่นรึเปล่า? แกรู้ไหมว่าเราเป็นใคร?" ฉิวซ่านพูดหลังจากหัวเราะเสร็จ
หลิงเซียวกล่าว "ฉันจําเป็นต้องรู้ด้วยงั้นหรือ?”
"ดูเหมือนว่าฉันควรจะทําให้ความทรงจำของแกดีขึ้น!" ดวงตาของฉิวซ่านเปลี่ยนเป็นเย็นชา
หลิงเซียวหัวเราะเบาๆและกล่าวว่า "ความจําของฉันดีเสมอ!”
"เจ้าหนู ฉันจะให้โอกาสแกเป็นครั้งสุดท้าย มอบผลไม้วิญญาณมาซะ!"
"มิฉะนั้นฉันจะทําให้แกร่ำไห้!" หยางหยู่ พูดอย่างเย็นชา
แววตาของหยางหยู่ฉายแววดูถูกไม่ปิดบังเลยแม้แต่น้อย
ราวกับว่าในสายตาของเขา หลิงเซียวไม่ต่างอะไรกับมดตัวเดียว ที่เขาสามารถบดขยี้ให้มันตายได้ทุกเมื่อ
ซูเหยาเห็นดังนั้นก็อยากจะพุ่งออกไป แต่เธอก็ถูก หลิว รั่วเหยียน ที่อยู่ข้างๆรั้งเอาไว้
"อย่าเพิ่งรีบร้อน รอให้หลิงเซียวมาหรือไม่ก็รอโอกาส! มิฉะนั้นการพุ่งเข้าไปเช่นนี้ไม่เพียงแต่จะไม่ช่วยอะไร แต่จะเป็นตัวถ่วงของหลิงเซียวอีก" หลิว รั่วเหยียน พูดอย่างใจเย็น
ซูเหยาได้ยินดังนั้นก็กัดฟันแน่นระงับความโกรธในใจเอาไว้แล้วซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้อีกครั้ง
ชายหัวกลมและชายหัวสนามหญ้าความโกรธที่อยู่ในใจของพวกเขาก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าซูเหยา
แม้ว่าพวกเขาจะเข้าร่วมทีมกับหลิงเซียวเพียงครึ่งควัน แต่พลังการต่อสู้ของหลิงเซียวก็น่านับถือ
แต่ตอนนี้อีกฝ่ายดูถูกหลิงเซียวแม้แต่พวกเขาก็ยังทนไม่ได้ พวกเขาต้องการที่จะพุ่งออกไปสั่งสอนพวกนั้น
หลิงเซียวมองไปที่ผู้เข้าแข่งขันทั้งสองทีมอย่างเย็นชาและกล่าวว่า "ฉันจะให้โอกาสพวกแกเช่นกัน คุกเข่าแล้วจูบลงแทบเท้าของฉันซะ เรื่องก่อนหน้านี้ฉันจะถือว่าไม่เคยเกิดขึ้น!”
"เจ้าหนู แกกำลังรนหาที่ตาย!" หยางหยู่ โกรธมาก เขาพุ่งเข้าไปหาหลิงเซียวในพริบตา
ฉิวซ่านไม่ได้พูดอะไร แต่ความเร็วของเขาก็ไม่ได้ช้าไปกว่าหยางหยู่มากนัก